Iris Cushing, State Report / Κρατική αναφορά

maxresdefault



All I want to do today is sit around Wyoming

until it gets dark.

It must be the time of year: the angle of the sun
has shifted, and the leaves are finally Wyoming.

I flip through a picture-book

by the light of one long window.



Vincent Van Gogh gathered inspiration

while Wyoming through the South of France.

I think he captured especially well
the shadows that fall as the sun is Wyoming.



These landscapes unfolded

on my lap remind me

of the season I was in love.

We’d sit together on the porch,



Wyoming en Español. It was the summer

I discovered bread and butter, and walked

through golden fields of rolled-up hay—
curls on the head of a giant saint.



But it’s another season now. Soon
my pet canary will begin Wyoming.

An old German folk song

is Wyoming on the radio.

Its consonant verses, freed of meaning,

deepen the whiteness of the sky.

I give a piece of cheese to the dog

so he’ll stop Wyoming,

then I cut off a piece for myself.

Αυτό που θέλω να κάνω σήμερα είναι να κάτσω γύρω από το Wyoming
μέχρι που να σκοτεινιάσει. 



Πρέπει να είναι αυτή η εποχή του χρόνου: η γωνία του ήλιου

έχει μετατοπιστεί, και τα φύλλα είναι επιτέλους Wyoming.


Ξεφυλλίζω ένα βιβλίο με εικόνες

με το φως ενός μακριού παραθύρου

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ άντλησε έμπνευση
ενώ έκανε Wyoming διαμέσου του γαλλικού νότου.



Νομίζω κατανόησε ειδικά πολύ καλά
τις σκιές που πέφτουν καθώς ο ήλιος Wyoming.


Τα τοπία αυτά ξετυλίγονται
στην αγκαλιά μου θυμίζοντάς μου
την εποχή που αγαπούσα.
Καθόμασταν μαζί στη βεράντα,

κάνοντας Wyoming στα ισπανικά. Ήταν το καλοκαίρι
που ανακάλυψα ψωμί και βούτυρο, και περπάτησα


σε χρυσά χωράφια με περιτυλιγμένο σανό-

κάνοντας μπούκλες στο κεφάλι ενός γιγάντιου αγίου.

Αλλά είναι άλλη εποχή τώρα. Σε λίγο

το καναρίνι μου θα αρχίσει Wyoming.



Ένα παλιό γερμανικό λαϊκό τραγούδι
είναι Wyoming στο ραδιόφωνο,



οι στίχοι του από σύμφωνα, ελεύθεροι από νόημα
εμβαθύνουν τη λευκότητα του ουρανού.

Δίνω ένα κομμάτι τυρί στον σκύλο
έτσι που να σταματήσει να Wyoming,



μετά κόβω ένα κομμάτι για μένα.



*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
**Περισσότερα ποιήματα της Iris Cushing βρίσκονται εδώ: http://www.bostonreview.net/BR37.1/iris_cushing.php

unknown

Χάρης Μελιτάς, Πέντε ποιήματα

a-white-pawn-chess-1024x640

ΑΝΑΠΟΔΟ ΠΟΙΗΜΑ

Δεν πάει άλλο
είπε ο εκδότης μου.
Η ποίησή σου άσφαιρη
αποτελματωμένη.
Γράφεις σε μαύρο πίνακα
με μαύρες κιμωλίες.
Σου επιβάλλω μείωση μισθού
και τρίμηνη εξάσκηση κατ΄ οίκον.

Ήταν να μην πάρω ανάποδες;

***

ΤΟ ΧΤΑΠΟΔΙ

Μ’ έχεις σκλαβώσει
είπε στον αιχμάλωτο,
Πρώτα με γέμισες λεφτά
με τις προβλέψεις σου
και τώρα θα μου κάνεις το τραπέζι.

Ξιδάτο ή ψητό;
Αναρωτήθηκε.
Κι άρχισε να χτυπάει αδυσώπητα
τον πρώην ευεργέτη του στο βράχο.

***

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Και να οι δίσκοι.
Να τα κόλλυβα. Να τα παντεσπάνια.
Τόσα οι παπάδες, τόσα ο ναός
τόσα ο δεσπότης, τόσα οι φωτισμοί
τόσα η Βυζαντινή κομπανία.
Βάλε γλαδιόλες, σερβίτσια, υπεργολάβους
γραφεία, τυπογραφεία, μεταφορικά.
Και το κονιάκ να ρέει άφθονο στο κυλικείο.

Μάλιστα κύριε, αναστέναξε ο σκώληξ.
Κι εμείς δουλεύουμε σαράντα μέρες
για ένα πιάτο φαΐ

***

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Σηκώθηκε σιγά απ’ το κρεβάτι.
Ελεύθερος, απέραντος σαν θάλασσα
με τα νησιά της ηδονής στο σώμα.
Αυτή, ένα χαμόγελο, έκανε πως κοιμάται.
Μίλα μου πήγε να της πει.
Θέλω ν’ ακούσει
θέλω ν’ ακούσει η ζωή πως μ’ αγαπάς.
Να μάθει πως δραπέτευσα τη νύχτα.

Μισάνοιξε τα βλέφαρα.
Δυο μάτια, χίλιες λέξεις.

***

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΗΤΤΑΣ

Απ’ όλο το αέναο θεατρικό παιχνίδι
“Τα έργα και οι μέρες του ανθρώπου”
απολαμβάνω μόνο τα διαλείμματα.
Ειρήνης.

*Από τη συλλογή “Παράσταση ήττας”, εκδόσεις Μανδραγόρας, 2012.

Εμμανουέλα Αγγουράκη, Τέσσερα ποιήματα

dead-time-by-mainli

Η ημέρα μου

Μου φώναξε:
“είμαι μια νωχελική, έρημη μέρα
Στο κοίταγμα όλων των ομοίων μου
και παρόλο το πλήθος μου
νιώθω κατά τι πως λιγοστεύω
Μάζεψα τις ώρες
και όλους τους κύκλους μου
σκισμένα δίχτυα σέρνοντας πίσω μου
καρεκλοπόδαρα τα παρελθόντα όλα

Πως τάχα μου ζω μέσα σε όριο
και σε αέναα σκότη
πως διέγραψα τροχιά από κάρβουνο
κάθομαι και σου εξηγώ

Πως ζωντανεύω
μέσα από κτίσματα ερείπια
μπερδεύοντας σε λευκούς τοίχους
ακατάστατα όλα τα χρώματα
—δωμάτια χρώματα και ρεύμα—
χρόνων παλιν8ρομημένων
διαβαθμισμένων και ας το πούμε
στατικού μεγέθους χρόνων

Μονάχα γιατί μαζί σου γεννήθηκα
και μόνο για ένα σκίρτημα μοίρας
γι’ αυτό ζω”.

***

Οι άλλες συχνότητες

Και τις ένιωθες
τις αβυσσαλέες θάλασσες
που ποτέ δεν είδες
και ποτέ δεν άκουσες
τα χάη που σε πήρανε μαζί τους
και η σατραπεία
που τιθάσευσες

Τις
πώς εκτόξευσες
και πώς απήγγειλες
από του σώματος
το ζενίθ των διθυράμβων
το βρυχυθμό Τιτάνων
των μη όντων
που εθίστηκες

Κάπου και για σένα
παραφυλούσαν πέντε ορίζοντες
που από πριν το ήξερες
πως θα σε ηλεκτρίσουν
και που απέτυχες
να τους προφέρεις με δυο λέξεις
όπως και όλοι απέτυχαν
κρυμμένες λέξεις
των άλλων συχνοτήτων

***

Αίτηση φυλακίσεως

Τα απορριπτικά βουλεύματα
σε καταδίκασαν
και τα κενά αέρος κατηγορητήρια

ελεύθερη πτώση

***

Το τανγκό

Τώρα που ακόμη δεν έπεσαν οι τίτλοι
τα εαρινά ψελλίσματα σταλάζουν δυο ψιχάλες ψυχές

Τώρα που δεν έμεινε πια τίποτα να χάσεις
στερητικώς τα χέρια σου απλώνεις
μήπως πιάσεις
και σηκώνεσαι
και περικλείεις και έχεις
και σύρεσαι στο ρυθμό των αθανάτων
και φιγουρίζεις δυο στροφές

δύο βήματα μπροστά κι ένα πίσω
προσέχοντας μην τρικλοποδήσεις
μην μπερδευτείς με τα αόρατα πατήματα
πάλλονται οι ρευματοφόροι αδένες σου
τα αθώα, ιερά και ετερόφωτά σου νώτα

Δεν είσαι μόνη
τρεμάμενοι και οι ήχοι ψυθιρίζουν
πάμε ξανά από αριστερά

Τρικλίζοντα σύμπαντα θαυμάστε!
Προσέξετε καλά στο ρεσιτάλ
το σπάσιμο της μέσης

Τώρα σφίξε με. Τώρα κράτα με γερά!
Τώρα που κρατείσαι
σκέψου την πλειάδα των ήχων που καραδοκεί
γυρίζω τον πόθο
ύποπτα δάκρυα ξεψυχούν
το κατρακύλισμα της νιότης
κλείνεις το μάτι στο μαέστρο
την ώρα που φθάνεις προς το τέλος
γονυπετής
και τα χειροκροτήματα
υποκλίνοντα
ζητωκραυγάζουν

*Από τη συλλογή “Η δίεση των όντων”, εκδόσεις Ένεκεν, Θεσσαλονίκη 2012.

Γρηγόρης Σακαλής, Οι πληγές της ζωής

tromaktiko21256_56

Στον ανήφορο της ζωής
γλίστρησες, παραπάτησες
έπεσες σε χαράδρα
κοίταξες τριγύρω
μόνο πετρώματα
κοίταξες προς τα πάνω
μεγάλη η απόσταση
έσφιξες τα δόντια
κι άρχισες πιθαμή προς πιθαμή
ν΄ανεβαίνεις πάλι
ίδρωσες, βασανίστηκες
αγκομάχησες
μα να επιτέλους
βγήκες στην κορυφή
το δρόμο σου συνέχισες
αφού ξαπόστασες
πληγιασμένος
μα πιο δυνατός
ώριμος
η σκέψη σου μεστή
και πλήρης.

Δημήτρης Κανελλόπουλος, Οκτώ ποιήματα

mathima_2

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Ο σπόρος παλιός, δοκιμασμένος.

Ερχόταν από μακριά.
Ξανθό, ψηλό το στάρι του
ορμούσε αγέρωχο στον ουρανό.

Έδωσε ο Θεός
και πιάσαμε σ’ αυτόν τον τόπο.

***

ΦΕΡΤΟΣ

Ήρθα κι γώ από μακριά.
Από την Πέρα Μεριά.
Κανείς δεν με περίμενε.

Και η πλάση θύμωσε
καθώς τα μάτια μου άνοιγα.

Τσαντίστηκε ο χθόνιος θεός.
Κι έτσι ξεκίνησα τις μέρες μου,
σκηνίτης

***

ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ 1962

Ποιος είσαι μάτι; Δεν βοηθάνε πια τα μάτια μου…
– Ο Δημητράκης τρανή, του Γιώρη ο Δημητράκης…
– Ά, του αντάρτη, ο Δημητράκης…

Σιωπή!

***

ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ 1959

Αύριο,
θα πάμε στον Ξερόκαμπο…,
στη γιαγιά σου, την Παναγιώτα…
– Θά ‘ναι και η τρανή μου παππούλη εκεί;

Ρωτάω,
μα δεν παίρνω απάντηση.

***

ΦΕΥΓΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΞΗ

Μάνα
θα πάω κι εγώ
μαζί με τον πατέρα,
θέλω να του κρατάω την παλάντζα,
να τον βοηθάω,
όταν ζυγίζει τα κεράσια.

Να τα πουλήσουμε,
να φέρουμε λεφτά στο σπίτι…

***

ΠΑΓΩΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΜΟΥ

Όλο γελάει μάνα,
μα το χεράκι μου,
παγώνει μέσα στην παλάμη του.

***

ΣΥΜΒΟΥΛΗ Ι

Να βάλεις παράθυρα στο πατρικό.
Αυτό, παιδάκι μου μην το ξεχάσεις…

Να μη μας κοροϊδεύει ο κόσμος.

***

ΩΡΑΙΟΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ

Μάνα
λάμπει το κεφάλι του
σαν το κεφάλι τ’ Άη Γιάννη,
πλάι στην Ωραία Πύλη.

*Από τη συλλογή “Κλίνη Σπόρου, Καλή”, εκδ΄σεις Οροπέδιο, Αθήνα 2010.

Janet Galbraith, Listening / Ακούγοντας

papua

Rain falls on the tin roof
I sit in the cold with a cigarett
Your voice calls as if from the green mountains
Your guitar plays
plucking notes from your homeland
though it is the heat of Manus Island that caresses your skin.
You sing my love
You sing your freedom
Your longing
A gift for me
I am alone listening
to your song
trilling against the wash of the Pacific Ocean.
Your guitar strums the triumph of a freedom yet to come
Your voice sings as a bird rising from the earth
I can do nothing but blaze in the beauty of this
In the beauty of your unlikely music.
Your song
plucked from a cage
bursts over the oceans
arriving like rain on a tin roof.

Ακούγοντας

Βροχή πέφτει στην τσίγκινη στέγη
Κάθομαι στο κρύο μ’ ένα τσιγάρο
Η φωνή σου με καλεί σαν νά ‘ρχεται απ’ τα καταπράσινα βουνά
Η κιθάρα σου παίζει
μαζεύοντας νότες από την πατρίδα σου
αν και είναι η ζέστη του νησιού Manus (1) που σου χαϊδεύει το δέρμα
Τραγουδάς την αγάπη μου
Τραγουδάς την ελευθερία σου
Τη λαχτάρα σου
Ένα δώρο για μένα
Είμαι μόνη ακούγοντας
το τραγούδι σου
Τρεμουλιάζοντας ενάντια στο ξέπλυμα του Ειρηνικού Ωκεανού.
Η κιθάρα σου γρατζουνίζει τον θρίαμβο της ελευθερίας που ακόμα να έρθει
Η φωνή σου τραγουδά σαν ένα πουλί που απογειώνεται από τη γη
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, παρά να φλέγομαι σ’ αυτή την ομορφιά
Στην ομορφιά της απίθανης μουσικής σου.
Το τραγούδι σου
βγαλμένο από ένα κλουβί
εκρήγνυται πάνω από τους ωκεανούς
φτάνοντας σαν βροχή σε μια τσίγκινη στέγη.

#Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

1.Manus Island. Nησί στη βόρεια Παπούα Νέα Γουινέα. Μέρος του νησιού χρησιμοποιείται από την Αυστραλία ως τόπος κράτησης “παράνομων” μεταναστών και προσφύγων.

*Η Janet Galbraith είναι ποιήτρια, καλλιτέχνης, συγγραφέας και ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των προσφύγων, που ζει στην περιοχή Jaara (το ιθαγενές όνομα) της κεντρικής Βικτώριας, στην Αυστραλία. Είναι ιδρύτρια και συντονίστρια του Writing Through Fences (που ασχολείται και φέρνει στη δημοσιότητα γραπτά προσφύγων και μεταναστών που βρίσκονται υπό κράτηση σε νησιά του Ειρηνικού περιμένοντας να εκδικαστεί η αίτηση ασύλου τους από την Αυστραλία). Η ποιητική της συλλογή “re-membering”, κυκλοφόρησε από το Walleah Press το 2013. Δουλειά της έχει δημοσιευτεί σε ανθολογίες και περιοδικά ενώ η ίδια έχει παρουσιάσει ποιήματά της σε φεστιβάλ και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στο Κόσκινο έχουμε δημοσιεύσει και στο παρελθόν ποιηματά της στα αγγλικά και στα ελληνικά.

**Το αγγλικό πρωτότυπο δημοσιεύτηκε και στο Cordite Poetry Review στο σύνδεσμο http://cordite.org.au/poetry/explode/listening/

Γεωργία Τρούλη, Αποδελτίωση

14341757_944344869021632_333225416_n

Αύριο θα χουμε τυλίξει κορμούς δέντρων
Με χαρτοσακούλες
Θα χουμε σχεδιάσει ζωή από τον καιρό εκείνο
Που άνθρωπος κανένας δεν τόλμησε
Σχήμα
Μορφή
Περιεχόμενο
Θα χουμε στραγγίξει παραίσθηση
Και οφθαλμό
Θα χουμε αφήσει υπόνοιες για δυνατότητα

Αύριο θα χουμε τυλίξει με λέξεις
Τα κλαδιά των δέντρων
Θα τις συλλαβίζουν κοτσύφια
Θα χουμε τρομάξει τους φόβους μας
Θα χουμε αφήσει αναπνοή να ρέει ανάμεσα
Ήχους θα χουμε πετάξει μέσα στις κουφάλες
Τίποτα δεν θα μας έλκει παρά μόνο
Εκείνη η ομορφιά
Η ελάχιστη
Η σιωπή
Η καταιγίδα
Ό,τι θα χει συμβεί σε χαρτόνι
Κι αυτό θα χει τυλίξει
Όλα τα δέντρα όλα τα χρόνια
Κι ας λένε κάποιοι
Πως από τη ρίζα κόβεται
Η συνήθεια
Για ανάγκη
Για καταστροφή
Για δημιουργία
——————————————————————————————————————————

*Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της ποιήτριας.

Γιάννης Γιαννουλέας, Έξι ποιήματα

klepsidra


ΖΩΟΛΟΓΙΑ

Μαύρα αναλφάβητα ερπετά
εγκαταλείπουν τις τρύπες τους
έξι μέρες την εβδομάδα
— γιατί την έβδομη αναπαύονται —
Κυκλοφορούν στα στενά πεζοδρόμια
μπαίνουν και βγαίνουν στους υπόνομους
στα καταστήματα
στις δημόσιες τουαλέτες
συναλλάσσονται
παραληρούν
τρομοκρατούν
ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα
καθορίζοντας
και τη δική μου ζωή.

***

Η ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ

Ονειρεύομαι το θάνατό μου.
Θα ’ναι απόγευμα,
μια μέρα του γλυκού Σεπτέμβρη,
όταν οι λιγοστοί συγγενείς
και φίλοι ασφαλώς,
θα θρηνούν
την απότομη διακοπή
μιας τεθλασμένης πορείας.
Στο μεταξύ
παλεύω με σκιές
εξαντλούμαι
παλινδρομώ
περιπλανώμαι
σε μια διαδρομή
που όλο και πιο συχνά
αναγνωρίζω τα όριά της.

***

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Δεν πρέπει
να μας βαραίνει
κανένας
σεβασμός,
καμιά
εμπιστοσύνη,
καμία
προσδοκία.
Το μέλλον,
ένα σχήμα λόγου.
Το παρελθόν,
άλλος ένας σκελετός
στο νεκροταφείο
αυτοκινήτων.
Προσοχή!
μόνο
αυτή
η
στιγμή
υπάρχει!

***

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ

Θέλω να μιλήσω
για τη δύναμη
της αισιοδοξίας.
Για τις ώριμες του μέλλοντος
ημέρες
— όταν οι ανάξιοι καιροί μας
μόνο βιαστικά θα μνημονεύονται
απ’ τους σχολαστικούς —
για λίμνες με νούφαρα
και βάτραχους-ρήτορες
για δένδρα ερωτευμένα
με ρίζες γερές.
Θέλω να μιλήσω.
Θέλω.

***

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ

Δεν υπάρχει συνάφεια
ανάμεσα
σ’ αυτούς που συγκεντρώνουν
ένσημα σπαραγμού
και σ’ αυτούς
που δεν ξέρουν
τι σημαίνει αυτό.

***

ΠΑΤΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Περασμένα μεσάνυχτα
ανυποψίαστα γέλια στην πόρτα
μεθυσμένα βήματα
σφυρίζοντας ένα σκοπό ανάλαφρο
μετά τη λαμπρή γιορτή
τελευταία αγωνία
— αν το περίπτερο διανυκτερεύει —
με βήματα αργά
πολύ αργά
ο σκύλος
δεν με χάνει
απ’ τα μάτια του,
ακίνητος
σκύλος,
έλα δω
σκυλάκι…
ωστόσο
από μακριά
ήχοι παράξενοι
— ουρλιαχτά —
στο φωτισμένο φαρμακείο μέσα
παιδιά βαμμένα κόκκινα
μιλάνε με ψιθύρους
κάποιος στρέφεται
ζητάει τσιγάρο
«Νίκος Τεμπονέρας»
μου συστήνεται.

*Από τη συλλογή “Απροσδόκητος κήπος”, Αθήνα 2005.

Αντώνης Στασινόπουλος, Πέντε ποιήματα

http://www.argolikeseidhseis.gr/2015/05/blog-post_183.html

Μεσοπέλαγα

Το διάβα βαρύ στο αέρινο τοπίο
ο βοριάς βυσσοδομεί φτερωτός δράκος
τα κύμματα έρχονται ψυχές στο πέλαγος,
γοργόνες μπλε και ασημί
συνοδεύουν τα μοναχικά σκαριά
ερωτοτροπουν με τους ταξιδιώτες
χελιδονόψαρα στα ίσαλα παιχνιδίζουν.
Ταξιδεύουμε ανάμεσα σε δυο καθρέφτες
της θάλασσας και τ’ ουρανού.

***

Αναχώρηση

Καταχνιά τούτο το πρωινό του Γενάρη.
Δυο γάτες αντίκρυ
νιαουρίζουν ερωτικά.
Η καμπάνα θλιμμένη.
Κάποιος έφυγε
το χωριό φτωχαίνει.
Τα τζάμια δακρύζουν.
Μετέωρος στοχάζομαι το όλον.

***

Χρόνος

Προσπερνώ κίτρινες φυλλωσιές
βρίσκομαι μακριά σε πράσινο δέντρο.
Οι στάλες της βροχής στο πρόσωπό μου.
Ο χρόνος στο σώμα μου.
Στέκομαι και λογίζομαι
τι είναι τούτη η θωριά
που αφήνεται στου καιρού τα γυρίσματα;

***

Πέταγμα

Φανοί στου διαβάτη την πορεία
τα πουλιά ζωγραφίζουν ουράνιους τόπους.
Σπίτι μου οι φωλιές των πουλιών
ονειρεύομαι το πέταγμα.
Σκέπη μου τα φύλλα των δέντρων
ανασταίνομαι στο θρόισμα.
Πάντα επιρρεπής σε φτερωτές απόπειρες.

***

Αϋπνία

Στου αγέρα τη βορά
δωμάτιο.
Βάζω το μπρίκι στο καμινέτο
τσιγάρο.
Περιμένω να ξημερώσει.
Τι θα φέρει η μέρα;

*Από τη συλλογή “Μαζί”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2009.

**Στο βίντεο ο Αντώνης Στασινόπουλος διαβάζει ποιήματά του στην Πάτρα

img841

Αργύρης Μαρνέρος, Εννέα Ποιήματα

%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%821

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ

Άξιος φώναζε ο κόσμος
Από τη μια μεριά
Ανάξιος φωνάζανε οι άλλοι
Ο θεός με τη σιωπή του
Έλειπε παντελώς.

ΧΡΩΜΑ ΣΟΒΑΡΟ

Και βέβαια προσέξατε
Πως τα δημόσια αμάξια
Τά ‘χουν βαμμένα μαύρα
Μόνο που οι νεκροφόρες
Έχουν λαμπάκια παραπάνω
Και το φορτίο πάντα σοβαρό
Ολόφτυστο το ίδιο
Οι μεν καθισμένοι
Οι δε ξαπλωμένοι.

ΞΕΡΟΥΝ ΑΥΤΟΙ

Ξέρουν αυτοί
τι κάνουν
Όταν τα μάτια
Της Δικαιοσύνης
Δένουν
Με μαύρο μαντήλι
Είναι
Γιά να μη τους βλέπει
Όταν μοιράζουν
Το δίκιο.

ΕΜΕΙΣ

Πήρε λοιπόν τη λάσπη ο θεός
Και έπλασε τον άνθρωπο
Πήρε κι ο άνθρωπος τη λάσπη
Κι έχτισε το σπίτι του θεού
Οι παπάδες όμως που ήρθαν
Έκαναν τόσο πολλή λάσπη
Που το περίσευμα το ρίξαν
Στα μούτρα του Θεού
Και μεις αντί να του πλένουμε
Τα μάτια, πλένουμε τα χέρια μας.

Η ΓΛΥΚΑ ΤΗΣ ΑΛΜΥΡΑΣ

Η ευτυχία του Παράδεισου 
Ήταν δοτή γι αυτό και ήταν άνοστη
Μόνο όταν απλώσαμε τα χέρια μας
Γλυκαίναν οι καρποί πραγματικά
Μες στην αλμύρα του ιδρώτα μας.

ΜΟΝΟ

Πωλούνται
Οικόπεδα θαυμάσια
Με φως νερό τηλέφωνο
Ευκολίες πληρωμής
Θαυμάσια θέα
Προς όλες τις πλευρές
μόνο που η μία βλέπει
Πάντα στο Νεκροταφείο.

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Πορνεία κατανάλωση προμήθεια
Ξεπούλημα παζάρεμα χαμόγελο
Μέση σκυφτή λαίμαργο μάτι
Χειραψίες βελούδινες νύχι γαμψό
Βγαλμένα όλα στο σφυρί
Παράδοση αιώνων
Και κόκκαλα προγόνων.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΕΙΣΤΕ

Η Ελλάδα μας χορεύει
Τσιφτετέλι πάνω στο τραπέζι
Και οι ξένοι μας ολόγυρα κοιτούν
Τα πιάτα πέφτουνε βροχή
Στου Φιλοπάππου εθνικοί χοροί
Με βήματα στο πρόγραμμα βαλμένα
Ήχος και φως
Κόκκινη η Ακρόπολη από ντροπή
Πορνεύουν στα Προπύλαια
Οι Καρυάτιδες πάνω στις κάρτες
Έχουμε και κέρματα παλιά
Βασιλικά κεφάλια
Δεκάρες τρύπιες
Χειροκροτείστε
Greece is Music 
Διώξτε το γέρο απ’ το κέτρο
Η γκάιντα του είναι αντιτουριστική
Σουβλάκι Μουσακά Μουσείο

GOOD – BYE AUFWIEDERSEHEN AU REVOIR

Σας ευχαριστούμε
Σας περιμένουμε ξανά
Έχουμε καιρό για το ξεπούλημα
Χειροκροτείστε.

*Από τη συλλογή “Είσοδος Κινδύνου”.