Αυτό είναι το πιο ρηχό ποίημα στην ιστορία της ποίησης.
Κανένα νόημα κρυμμένο από πίσω.
Και δεν προσπαθεί να διεκδικήσει τίποτα από σένα – ούτε απάντηση, ούτε πράξη.
Δεν προσπαθεί να διεκδικήσει τίποτα από σένα – ούτε καν από εκείνη.

Είναι το ίδιο άχρηστο με μια αγκαλιά.
Είναι μια κραυγή ενώ κοιμάσαι.
Είναι άλλο ένα ποίημα που μιλάει για εκείνο το κλισέ.
Άλλο ένα ποίημα που μιλάει για την αγάπη.
Για μια αγάπη τόσο δυνατή που θα έπρεπε ν’ αλλάξει τον κόσμο,
και δεν ξέρω γιατί δεν το έχει κάνει. Κάθε βράδυ αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνει.

Είναι μια κραυγή ενώ κοιμάσαι.
Είναι μια απάντηση στην ανυπαρξία που μας υπόσχονται,
είναι η μόνη επανάσταση που μπορώ ν’ αγγίξω.
Είναι το πιο ρηχό ποίημα στην ιστορία της ποίησης. Αλλά κάνε υπομονή.
Μένουν 27 λέξεις, μένουν 3 στίχοι.

Είμαι εδώ. Είμαι αληθινός. Γιατί αγαπάω. Την αγαπάω.
Και δεν ξέρω γιατί ο κόσμος παραμένει ίδιος.
Υποτίθεται πως είμαι ποιητής. Τι θα τους πω όταν με ρωτήσουν;

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com

1

αριθμός
αριθμός
αριθμός
αριθμός
αριθμός
αριθμός
αριθμός
αριθμός
αριθμός
ρητώς

2

έρωτας
έρωτας
έρωτας
έρωτας
έρωτας
έρωτας
έρωτας
έρωτας
rito
ερωτώ

3

θεωρία
θεωρία
θεωρία
θεωρία
θεωρία
θεωρία
θεωρία
θεωρία
θεώρημα
μυθιστόρημα

4

λογαριασμός
λογαριασμός
λογαριασμός
λογαριασμός
λογαριασμός
λογαριασμός
λογαριασμός
λογαριασμός
λογάριθμος
άρρυθμος

***

5

εκτός-εντός
εντός-εκτός
εκτός-εντός
εντός-εκτός
εκτός-εντός
εντός-εκτός
εκτός-εντός
εντός-εκτός
εξ όντος
ών

***

6

μηδενικό υπόλοιπο
μηδενικό υπόλοιπο
μηδενικό υπόλοιπο
μηδενικό υπόλοιπο
μηδενικό υπόλοιπο
μηδενικό υπόλοιπο
μηδενικό υπόλοιπο
μηδενικό υπόλοιπο
υπό το μηδέν
μηδέν υπέρ

***

7

praxis
praxis
praxis
praxis
praxis
praxis
praxis
praxis
praxi-τέλος

***

8

θάνατος
θάνατος
θάνατος
θάνατος
θάνατος
θάνατος
θάνατος
θάνατος
ζω – ζης – ζη –
ζω – ζεις – ζει

***

9

εντύπωση
εντύπωση
εντύπωση
εντύπωση
εντύπωση
εντύπωση
εντύπωση
εντύπωση
έτυμον
τύποις

10

υπερρεαλισμός
υπερρεαλισμός
υπερρεαλισμός
υπερρεαλισμός
υπερρεαλισμός
υπερρεαλισμός
υπερρεαλισμός
υπερρεαλισμός
“περ’ ρεαλισμός
nadrealismus

hayer theology
he ken media
prat henyp

Oli Ahem

Ύμνος είς την Ερατώ

Χαΐρε ωραία ’Ερατώ
Που τούς σπόρους σου σκορπίζεις
στούς 4 άνεμους
Πού σε χέρσα γης ανθίζεις
όμορφο λουλούδι τού ρυθμού
Πού τό φέγγος σου όδηγεΐ μαναχικούς
ταξιδιώτες ποτιστάδες

Χαΐρε
Τά μυστικά σου δίδαξε με
Για να σου τραγουδώ
Τον έρωτα

Χαΐρε ώ Χαΐρε ’Ερατώ
Πού στά πορσελάνινα εργαστήρια τής
γλώσσας είσαι σμίλη
Πού στο γλέντι ωραίων Κούρων καί Κορών
μεθυστικό κρασί
Πού στο νεκροκρέββατό τους
προσκέφαλο

Χαίρε ωραία ’Ερατώ
Τ’ ολοκαύτωμα τού έρωτά μας
”Ας γίνει χορός γεννέθλιος
Τής ποίησής μου

Χαίρε ώ Χαΐρε ’Ερατώ
Πού μπαινοβγαίνεις στούς καθρέφτες
σαν στό σπίτι σου
Πού άπ’ το πλευρό σου πλάθεις
Όρφέες
Πού μέ τό φιλί σου
τούς σκοτώνεις

***

Ένα κοχύλι σφύριξε’ κ’ ευθύς

Ένα κοχΰλι σφύριξε κ’ ευθύς παντοτινό ήσύχασμα.
Στις κατακόμβες τής Ρώμης τρελλάθηκαν τρελλάθηκαν
“Οσοι καταφύγιο έκεί ζητήσαν.

Οι απολλωλότες έλεος ζητούν, από τον άγιο Αυγουστίνο,
Απλώνοντας γκριζοπράσινα χέρια, ν’ αγγίξουν
Τά κουρέλια καί τό ραβδί τοϋ αγίου.

Μ’ αυτός γνήσιος ποιητής, από φίλντισι καί μάλαμα,
Ρουφά τό μεδούλι άπ τό μηρό μιας νεαρής ζαρκάδας
Μέ τ άλλο τραβώντας τό τσεμπέρι του.

Δαχτυλοδείχνει τις ουράνιες κοινότητες.
Αλλοίμονο ’Αλλοίμονο, λέει. Ή απάνω — πόλη παραδέρνει
Στην άκόπαστη φουρτούνα των ανέμων.

Εκατόμβες αίματος στην απάνω — πόλη- καί πέφτει σ έκσταση.
0ι κλέφτες κυνηγούν τό αιολικό στοιχείο.
Τ άγρια θηρία σπάσαν τα κλουβιά.

Θάνατος σαρκαστής, αδύναμος ο άνθρωπος. Βλέπω βλέπω
Γυναικόπαιδα πέφτουν στη θάλασσα, γυρεύοντας σωτηρία,
Καί πνίγονται στ’ άγρια κύματα.

Τή μέρα η νύχτα διαδέχθη, τό χαλασμό γαλήνη.
Ό γκιώνης άκούγιεται μονάχα- κάπου κάπου, μια γάτα
Πού ψάχνει στα σκουπίδια για φαΐ.

*Από τη συλλογή “22 ποιήματα”, Αθήνα 1982.

Επιστροφή

Επιστροφή σε δάση
Χειμωνιάτικα, κλαδιά
Γυμνά και κρύα.
Μοναξιά του αέρα
Ανάμεσα σε συστάδες
Δέντρων φυσά.
Αιώνες πριν
Η ζωή μεγαλουργούσε
Στα φυλλώματα.
Αιώνες πριν
Η καρδιά ανάσανε
Ευτυχισμένη.
Εύθραυστη ισορροπία
Η εποχική εναλλαγή
Των σταθερών ονείρων.
Διψασμένη η φύση
Τη μεσολάβηση ηλιαχτίδων
Αποζητά.
Αιώνες πριν
Ο χρόνος εξελισσόταν
Δημιουργικός.
Αιώνες πριν
Η ζωή προχωρούσε
Σε συναλλαγή ονείρων.
Επιστροφή
Σε μονοπάτια άδεια
Μοναχικά.

***

Η απόφαση

Πίσω, πίσω στο κελί σου!
Νόμοι και κανόνες παραβιασμένοι-
Αμείλικτη η ετυμηγορία
Του δικαστή!
Ανάλγητος ο νόμος των ανθρώπων-
Ασυγχώρητο το λάθος της ανυπακοής-Πίσω στο κελί μου!
Ισόβια η φυλακή μου-
Άφρονες… υποκριτές…

α

Η Αρχαία Ουγκαρίτ. ήταν ο περίφημος
«Λευκός Αιμήν» της φοινικικής ακμής.
Σημειωτέον ότι στην Ουγκαρίτ
υπήρχε αληθινή αποικία Μυκηναίων.

(Γεωργίου Σ. Αλεξιάδου,
Το δίκαιον της Αρχαίας Σπάρτης, 1987)

Η μια πλάι στην άλλη
οι τριήρεις,
δέκα χιλιάδες σκλάβοι στα κουπιά,
τα αλμυρίκια
να λυγάνε σύγκορμα.

Δεκαεπτά μερόνυχτα
δίχως ανέμους,
η πρόβλεψη του μάντεως ήτο
αληθεστάτη
κι η μυκηναϊκή Σπάρτη
έ
π
ε
σ
ε
κι η αναπόληση των Λυκουργίδων
ήτανε θέμα ημερών.
«Τούτος ο τόπος θα σωθεί
μονάχα απ’ τους γεωμέτρες»,
είπε ο Αρχιερεύς
και διέταξε το στράτευμα
«οργώσατε και αναστήσατε
τα χτήματα εις την Κοιλάδα του Ευρώτα
και αι ωδαί του Θάλητος
να σας εσυντροφεύουν».

«Kι εσύ αφρήτορα», μου λέει,
«να στείλεις τα μαντάτα,
να μάθει όλη η Ουγκαρίτ,
απ’ άκρη σ’ άκρη,
πως νίκησαν οι Φοίνικες
και πως θα πέσει σπάθη
σ’ όσους λυμαίνονται
τα πορφυρά εδάφη».

Κι εξέδωσε
δ ι ά γ γ ε λ μ α
εν Λακεδαιμόνα
να διοικείται σύσσωμη
κατά τω Μπιλαλάμα.
«και τα των καταχρήσεων
σ’ εσάς τ’ αφήνω», είπε,
«και ν’ αποδίδετε τιμές
με ανθρωποθυσίες,
για να μην πάσχει
από δεινά το στράτευμα κι η γη από αμπέλια».

***

β

Ο Κικέρωνας, ως ύπατος, το 63 π.Χ.
ανακάλυψε τη συνωμοσία του Κατιλίνα.
0 Κατιλίνας μη μπορώντας να κάνει τίποτα
κήρυξε πόλεμο κατά της Ρώμης.
Ο συνέταιρός του στη συνωμοσία, Μάνλιος,
πήγε στην Ετρουρία όπου πήρε τα όπλα

(Κικέρωνος 1ος και 2ος κατά Κατιλίνα λόγοι,
μετάφραση: Ευστάτιος Τσουρέας)

Δορυφόρος του Κικέρωνα
ή να ταχθείς στον συρφετό του Κατιλίνα;
και στα στενά της Ετρουρίας
οι συνθήκες που ήταν δυσμενείς,
ο παγετός,
το χιόνι ίσα με την κλείδα,
να χάσεις κάποιο πόδι από γάγγραινα;

Ο καπνός ήταν πολύς
οι εχθροί,
οι εχθροί
θα πυρπολήσουνε τη Ρώμη
παραμονή Καλένδων.

Όλους τους λόφους.
Έναν προς έναν.
Και τους επτά.
Και τον Παλατίνο.
Ειδικά τον Παλατίνο
μαζί με τη φρουρά του.

Λύκαινα, από πού ξεπηδούν
τα νερά των πηγών;
Ποια κλωστή με μαργαριτάρια
σου κομματιάζει τον λαιμό;
Είναι φθινόπωρο
πεισμώνει ο ήλιος
κι η Πραίνεστος είναι μακριά
—χίλια εφτακόσια στάδια μακριά
και δυο χιλιάδες άλλα
για τη Ρώμη—
και να ’ταν μονάχα
το τσαγανό των Κυριτών
μετά τις νίκες του Πομπηίου;
εδώ σκορπάνε μονομάχους στην Καπύη!
κι ο Κέθηγος κατέλυσε στη Ρώμη
όπου τα διαβουλια δίνουν και παίρνουν

*Από τη συλλογή “Gadium”, Εκδόσεις Θράκα.

Δύσκολος ύμνος

Ας είναι
Κροτος
Του ανέμου και της
Περόνης

Μηχανική υποστήριξη:
Ξηλώνω
Μετρώντας
Το νήμα
Της στάθμης.

Όχι
Να εγκαταλείπεσαι
Σ’ ανώνυμα κράσπεδα
Στρατόπεδα
Ξημερώματα
Νύχτας
Που πέρασε στα χαμένα.

Πράξεις και σκέψεις
Που δεν αφήνουν
Αναμνήσεις.

Η κάθε πόλη
Ακατοίκητο όνειρο
Εξορίας.

***

Fermin

Δύοντας άνθρωπος
Στον πνιγμό
Μαθαίνεις
Ν’ αγαπάς
Την ανάσα
Βυθό
Είπαν
Το ύψος
Της σιωπής.

Στο δέλτα της λεωφόρου
Η αυγή ανάμεσα
Από πεύκα σκισμένα.
Έξω,
Οι τσιμεντένιες προκυμαίες
Αγέρωχες.
Ανάβεις τσιγάρο
Ουίσκι καίγεται στα
Παγάκια
Αεροδρόμιο κι αγρυπνία
Σκοτάδι κι αναλήψεις
Μεθυσμένη
Καταιγίδα της ψυχής.
Ηφαίστεια χάρτινα
Εξόδιο καλοκαίρι
Θα επιστρέψεις
Με πλαστό διαβατήριο.
Κάθε Σταυρός
Ο δρόμος κάθε
Γολγοθά
Αναζητά
Έναν
Γαλάζιο
Κολωνό.

*Από τη συλλογή “Hotel Nada”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Ιανουάριος 2018.

30 τ.μ.

Το σπίτι είναι τόσο μικρό
Πού να χωρέσει τέτοιες συνθήκες πολέμου
Έτσι, δε ζω πια εδώ
Εδώ
Περιμένω

Τα βράδια δανείζομαι ένα ζευγάρι γκρίζα φτερά
Από τον θυρωρό που κάποτε ήτανε πουλί
Ανεβαίνω στην ταράτσα και χορεύω
Όλη νύχτα φλερτάρω
Mε την ιδέα
Να πετάξω

***

Ανταγωνισμός

Μια γυναίκα ξεκάρφωσε και παρέδωσε το χαμόγελο

Από τα μάγουλά της

Έδωσε μαζί και τα καρφιά

Ποτέ να μην μπορεί να το ξανακρεμάσει

Ύστερα τη μιμήθηκαν πολλοί

Ένας άντρας άφησε στο κουτί όλες του τις αναμνήσεις

Θα με ψάχνουν

Έλεγε έπειτα

Και ζητούσε να τις αντικαταστήσει με τσιγάρα

Άλλοι έδωσαν την αξιοπρέπεια

Τα μάτια ή

Τα παιδιά τους

Εγώ δεν είχα και πολλά

Ένα χέρι που έσφιγγε το λαιμό μου και μάλλον

Ήταν του θεού

Μπόλικο αίμα και φυσικά

Τα ποιήματά μου

Χάσατε, είπε ο άντρας

Που κρατούσε τα ρούχα μας στα χέρια

Εδώ κερδίζει ο πιο δυστυχισμένος

***
Είκοσι οκτώ μέρες

Δεν είχε καθρέφτες εκεί

Για να θυμάμαι το πρόσωπό μου έπρεπε να το ψηλαφίζω

Με τα νύχια

Πήραν τον κόκκινο σκούφο μου

Άφησαν το κεφάλι μου απροστάτευτο

Απέναντι στους λύκους

Για να με τιμωρήσουν που κυνηγούσα τις φλέβες μου

Τα πήραν όλα

Ζήτησα πίσω τα μολύβια μου

Μα αρνήθηκαν να μου τα δώσουν

Θα μπορούσα λέει να τα καρφώσω στην καρδιά μου

Ήταν αλήθεια

Πάντα αυτό έκανα με τα μολύβια

Την εικοστή όγδοη μέρα

Δεν τα χρειαζόμουν πια

Δεν είχα τίποτα να γράψω

Ούτε ένα όνομα

Δεν είχα ούτε χέρια για να γράφω

Τα είχαν σβήσει κι αυτά

Τα είχαν σβήσει όλα

Με τις γόμες

Στο πίσω μέρος

Των μολυβιών

*Από τη συλλογή “28 μέρες κάτω από τη γη”, Εκδόσεις Θράκα, 2017

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

(χειμώνας στο Αιγαίο)
Να μη την πιεί κανείς
ετούτη τη ρακή
Γιατί ΄ναι ματωμένη…

Και σάμπως ορθός
λιγάκι να σταθώ
Θα θρέψει άραγε η πληγή
από τη θάλασσα που

πνίγεται στο αίμα;

Γλυκιά κερήθρα έστυψαν
(πριν φύγουν)
Στην τελευταία γιορτή
της θεάς Αστάρτης.

***

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

εδώ πέτρωνε η μοναξιά κι εκεί τραντάζονταν προτεταμένο στήθος…
(στον Ντελχάζ, τον Έλληνα που πολέμησε στο πλευρό των Κούρδων στο Κομπάνε)

Εχοντας δρασκελίσει
Ολες τις ανάπηρες ιδέες
Στέκεται στη μέση.

Δεσμίδα ασάλευτου φωτός.

Σκιά εξαγνισμού.

Να φωσφορίζει στο εξής
Μες στο βαθύ σκοτάδι.

*Από τη συλλογή “Η αλλαξιά της θάλασσας”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2017.

The People!

United!

Will Never Be Defeated!
The People!

United! –
It thuds on

and on. Into the night.

The drumbeat of defiance.

Looking deep into the melee,

one sees the word made flesh,

the lungs that heave in animal rhythm.
For hours it’s been like this.

And now it’s night.

It’s the way they live here
-
late nights of coffee and

comradeship in arms.
The police are uniformed in black.

Hard-helmeted, twitching for action.

Not long ago they killed a student

in streets not far from here.

Blood engages with cobblestones. A hard death.
In a cloud-ridden sky

Zeus rolls the angry dice of thunder.

Night sweats on outcomes.

The future is a chasm opening into darkness.

Ο λαός!
Ενωμένος!
Ποτέ νικημένος!
Ο λαός!
Ενωμένος!
Θορυβεί υπόκωφα συνεχώς
και συνεχώς. Μέσα στην νύχτα.
Ο τυμπανισμός της πρόκλησης.
Κοιτάζοντας στην καρδιά της μάχης,
βλέπει κανείς τις λέξεις να γίνονται σάρκα,
τους πνεύμονες που υψώνονται σ’ έναν ζωώδη ρυθμό.
Για ώρες ήταν έτσι.
Και τώρα είναι νύχτα.
Έτσι ζουν εδώ –
αργά τις νύχτες με καφέ και
συντροφικότητα υπό μάλης.
Η αστυνομία είναι ντυμένη με μαύρο χρώμα.
Με σκληρά κράνη, νευριασμένη για δράση.
Πριν από λίγο καιρό σκότωσαν ένα σπουδαστή
σε δρόμους όχι μακριά από εδώ.
Το αίμα χύθηκε στα λιθόστρωτα. Ένας σκληρός θάνατος.
Σε έναν συννεφιασμένο ουρανό
Όπου ο Δίας ρίχνει τα θυμωμένα ζάρια των βροντών.
Η κατάληξη τιυ νυχτερινού ιδρώτα
Το μέλλον είναι ένα χάσμα που ανοίγεται στο σκοτάδι.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.