να οργανωθούμε πρέπει κάπως
ώρα συνάντησης σημείο εκκίνησης είδος ποτού
σ’ ένα κατάστημα εστίασης θα αποφασίσουμε
πώς οι επόμενοι δώδεκα μήνες της ζωής μας θα κυλήσουν
συντονιστείτε με χαμόγελο και διάθεση ελάτου γιορτινή
τι ώρα θα βαφτούνε νύχια θα χτενιστούν μαλλιά
πώς θα τσακίσει του πουκάμισου ο γιακάς
κόκκινα τα χείλη να μου βάψεις και μαύρα γυαλιστερά τα βλέφαρα
καλησπέρα σας, πόσο κοστίζει το στριφογύρισμα λαιμών;
κι αν των ετών το μέτρημα επίπλαστα δημιουργήθηκε
εγώ με τον ανθρώπινο πολιτισμό μέρες αγάπης δεν θα συγκρουστώ
μόνο την ώρα που στριμώχνετε φιλανθρωπίες έρωτες
μέθη χορό και αποφάσεις για μια νέα αρχή
μια πράξη μαθηματική θα σας εκλιπαρήσω απόψε μαζί να κάνουμε
από τη νέα όμορφη χρονιά έξω ας τραβήξουμε
μια μόνο εκατονταετία
και τώρα
πριν κατσαρώσουν τα μαλλιά μας
προτού το ουίσκι ξέφρενα αρχίσουμε
ελάτε ομού να θυμηθούμε πριν από εκατό ακριβώς πρωτοχρονιές
έναν οχτώβρη κόκκινο που άλλαξε τον κόσμο
σε σπίτι μπολσεβίκου ελάτε να κάνουμε το ρεβεγιόν
πρωτοχρονιά λευκή φτωχή και παγωμένη – τιμή και δόξα εις τον τσάρον –

***

βάστα φαμίλια γιατί έρχεται του άλικου η χρονιά
θα πολεμήσουμε με θάρρος και θα φτάσουμε ως έξω απ’ το παλάτι
θα μοιραστούμε αίμα, χρυσό, βασιλικούς περίβολους και αχρηστοσύνης τιάρες
και το κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας απ’ την αρχή θα ξαναγράψουμε
κι όταν η απληστία μας σε αποτυχία πλήρη μας οδηγήσει
ίσως ακόμα κι έναν ολόκληρο αιώνα ύστερα από μας
μας θυμηθούν οι νέες των επαναστατών γενιές
που θα ‘χουνε για χρόνια από τους εξουσιαστές τους υποφέρει
και θα ‘χουνε το δίχως άλλο για τα λάθη μας βαθιά μετανοήσει
κι ίσως ποιος ξέρει τότε ξανά του κεφαλαίου η σελίδα να γυρίσει

κουρσκ, 31.12.1916

***

γι’ αυτό σας λέω
προτού απόψε οι δήμαρχοι με τεχνητά αστέρια τους ουρανίσκους μας γεμίσουν
πριν οι από πόλεμο κάθε είδους κυνηγημένοι
με χνώτο γράψουν τις ευχές τους στον αέρα
προτού χορέψουμε για να ξεχάσουμε χρέη απλήρωτα και όνειρα ανεδαφικά
ας ανακηρυχθούμε επιτέλους ως οι νέοι της ιστορίας κολασμένοι
κι ελάτε ανεπίσημα ντυμένοι και δικαίως με τον κόσμο εξοργισμένοι
να διεκδικήσουμε μιαν εκατονταετία μετά
όλα εκείνα που γεννηθήκαμε για να μας ανήκουν
και εντίμως ύστερα να τα μοιράσουμε στ’ αδέρφια μας απανταχού στη γη
τούτη τη νέα, όμορφη, άλικη, της δικαίωσης χρονιά

χαλάνδρι, 31.12.2016

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://nullapoenasinelege.wordpress.com/2017/01/09/%CF%81%CE%B5%CE%B2%CE%B5%CE%B3%CE%B9%CF%8C%CE%BD-%CE%BF%CE%B7/

ΓΕΝΙΚΟΤΗΤΕΣ

Οι λέξεις παλεύουν με τις γενικότητες.
Νοσταλγώ την Ανάσταση
Εκείνη την οδό όπου συνάντησα το πείσμα.
Ο χρόνος τρέχει,
Χάνονται άτομα στην κλεψύδρα.
Ρουφάω την σκόνη και ξερνάω
Τις ετικέτες με τις τυπικές προσαρμογές.
Όλα γενικότητες,
Σταυροδρόμι συμπτώσεων ή μαγείας τεχνασμάτων;
Φοβάμαι μήπως δεν ξαναδώ εκείνο το κορίτσι να περπατάει πάνω στη
Θάλασσα και να μου φωνάζει, έλα, έλα, κι εσύ μπορείς.
Ξαφνικά βρέχει,
Βλέπω τους αγγέλους να χορεύουν και να τραγουδούν.
Φίλε μου, θα σε περάσουν για τρελό
Μην ξεχάσεις το σπαθί σου να κρατάς ή αν δεν έχεις σπαθί πάρε
Ένα τριαντάφυλλο.
Οι νύχτες είναι μοναχές
Γεμάτες μυστήριο και λατρεία,
Ο πόνος σε πολιορκεί.
Ξεβαμμένο πρόσωπο από μπογιές
Και μάσκες υποκρισίας μην κλαίς
Επειδή όλα τα ρήμαξαν οι γενικότητες.
Εκείνο το σπίτι είναι ακόμα φωτεινό
Τα δέντρα αγκαλιάζουν τους περαστικούς
Οι τάφοι έχουν αρχίσει να μιλούν
Οι μελλοθάνατοι όμως δεν ακούν
Κυνηγούν την σκιά τους ή εκείνη κυνηγάει εκείνους.
Πάμε μια βόλτα,
Θέλω να θάψω ένα φυλαχτό στην άμμο.
Ένα μυστικό πλανιέται χρόνια
Περιμένοντας να βρει σώμα για να κατοικήσει.
Νοσταλγώ την Ανάσταση, αλλά εσύ μιλάς
Σ’ άλλη γλώσσα.

***

ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΗΔΟΝΗΣ

Αναθυμιάσεις νεκρής ακολουθίας.
Ορόσημο δοσοληψίας ατέρμονης χαράς.
Πρόσκληση.
Δεν έχουμε ονόματα ούτε οικογένεια.
Κερνάμε δηλητηριώδη δαμάσκηνα
Και δαγκώματα φιδιών.
Μετρούμε πληγές.
Ο καθένας έχει την λέξη του
Ουρανός ή Κόλαση.
Επίκληση στην αστερόεσσα νύχτα!
Θαλασσινά φεγγάρια βυθίζονται
Μέσα στην ηδονή της προδοσίας.
Φιλί στο στόμα, όχι στο μάγουλο.
Επίπλαστη συνουσία συλλεκτικής απογραφής.
Μοιραίο συμβόλαιο.
Ολίγον ράθυμη η διαδικασία.

***

ΑΒΥΣΣΑΛΕΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Βαθιά
Στο σήμερα των αβυσσαλέων ιδιοτήτων
Ο ουρανός τρέμει
Σκυλί δαρμένο
Από αφέντες προικοθήρες.
Ουδείς αλάθητος προτού να δύσει ο ήλιος.
Φτερά πουλιών
Εναντιώνονται
Σε σαλτιμπάγκων τα αγκάθια.
Θα κοιμηθώ στο πάτωμα
Δαμάζοντας μια χούφτα αμύγδαλα
Κι ένα μπουκάλι αψέντι.
Πενιχρό εγχείρημα
Εύθραυστο φάντασμα
Απέναντι στον καύσωνα
Της ειδωλολατρείας.
Οι άγιες πόρνες
Ανάβουν το πορτατίφ
Των αρμοδιοτήτων.
Στο κομοδίνο
Βιολέτα ασάλευτη
Αναπαύεται η καρδιά τους.
Τωρινές Καρυάτιδες
Βυθίζονται στο ερμαφρόδιτο χώμα
Των διακρίσεων.
Πονάω να βλέπω
Τα χέρια άδεια
Τα νύχια ματωμένα
Σε φιλμ νουάρ.
Άλλοτε οι άνθρωποι
Ζούσαν σε νούφαρα αλεξίσφαιρα
Τώρα σε υπνόσακους λήθης.
Κάλπικοι εραστές
Σε περιτριγυρίζουν
Αποζητώντας τη γαλήνη του φιλιού σου.
Γρηγορείτε
Αλλοπαρμένες οι ιδιότητες
Γλεντοκοπούν
Στους δρόμους.
Ηλιοτρόπια
Σε αρπάζουν
Σε βουλιάζουν
Στου νόστου
Το λημέρι.
Ούριος άνεμος
Τρυπάει το κορμί σου.
Θα κοιμηθώ σε ανθόγαλα
Πίνοντας στην υγειά
Των ξένων δούλων
Εις χάριν
Των αβυσσαλέων ιδιοτήτων.

*Από τη συλλογή “Φεγγάρια Ηδονής”, εκδόσεις Πνοή, 2017.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Υπάρχει ένα οριακό ενδιαφέρον στον έρωτα
Παραπέρα δεν μπορώ να πάω.
Παραπέρα υπάρχουν οι αθεράπευτες πληγές σου.
Υπάρχει το πένθος σου.
Το πένθος σου για τις πληγές
Που ούτε ο έρωτας γιατρεύει.
Και το μόνο που με σώζει τελικά
Είναι ότι η ανεπάρκειά μου είναι
Ισοδύναμη με την ανεπάρκειά σου.

***

ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ

Κάποιοι άνθρωποι είναι
Καταδικασμένοι στην μέτρια ηδονή
Καταδικασμένοι στην μέτρια οδύνη
Καταδικασμένοι
Να ανταλλάζουν
Τις ελπίδες τους
Με το αίσθημα του φθόνου.

*Από τη συλλογή “Ανοιχτοί χώροι”, Εκδόσεις Έψιλον, 2006.

Η μνήμη ήρθε μαζί με την ιστορία
Και μας άλλαξε δέρμα
Τοποθετούμε ένα lego πάνω σε μια χορδή που
Την λέμε προσωπικότητα
Ο χαρακτήρας πηγαίνει από το
1 στο 10
Το 100 τον πνίγει
Μετά πάλι η μνήμη
Η ανέχεια
Η ιστορία
Έρχονται και αλλάζουμε βλέμμα
Το βλέμμα πηγαίνει από το άσπρο στο μωβ
Παλινδρομεί
Το μαύρο το πνίγει
Μετά έρχεται πηγάδι ευρωπαικό
Κι αλλάζουμε πάτημα
Πήδημα
Βάθος
Νερό
Η αναπνοή γίνεται μέχρι το εξήντα
Σιγή
Για ένα λεπτό
Ασθμαίνει
Το 62 την πνίγει
Μετά αρχίζουμε να κόβουμε ανάσα από
Το γέλιο
Το κλάμα
Την ομιλία
Την σιωπή
Η καταγωγή τους ορίζει
Δεν κυκλοφορούν ποτέ την νύχτα με ανοικτό το σακάκι
Κουμπώνουν τα κουμπιά από το 1 ως το 4 ή έξι
Όσα τα κανάλια της τηλεθέασης
Το εφτά τους πνίγει
Ανοίγουν και μια τρύπα στο δέρμα
Για να εφαρμόσει
Ο φόβος
Η ανοχή
Ο πνιγμός που μας πνίγει
Έρχεται η μνήμη
Η ιστορία η αποφράδα της αορτής
Αλλάζουμε κοιλότητα
Πρόσωπο
Πλευρό
Δίνουμε σάρκα
Συλλέγουμε νου
Αραδιάζουμε λέξεις
Όλα αυτά συμβαίνουν τις
Πρώτες
Αυγερινές
Σαρκοφάγες
Λυκανθρώπινες
Ώρες

*Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της ποιήτριας.

Το τέλος μιας σχέσης είναι πάντα θάνατος.
Αυτή είναι το εργαστήριό μου. Μάτι που ξεγλιστάει
και βγαίνει από τη φάρα μου, η πνοή μου
σε βρίσκει φευγάτο. Προκαλώ φρίκη
σ’ εκείνους που στέκονται πλάι μου. Είμαι ταϊσμένη.
Τη νύχτα, μονάχη, παντρεύομαι το κρεβάτι.

Δάχτυλο το δάχτυλο, τώρα είναι δική μου.
Δεν αργεί πολύ. Είναι η κόντρα μου.
Τη χτυπώ σαν κουδούνι. Γέρνω προς τα πίσω
στο μπουντουάρ όπου συνήθιζες να την καβαλικεύεις
Με πήρες σαν κάτι δανεικό πάνω στο λουλουδάτο κάλυμμα.
Tη νύχτα, μονάχη, παντρεύομαι το κρεβάτι.

Δραπετεύω απ’ το σώμα μου μ’ αυτό τον τρόπο,
ένα ενοχλητικό θαύμα. Θα μπορούσα άραγε
να βγάλω στη φόρα το παζάρι των ονείρων;
Απλώνομαι. Σταυρώνω.
Λουκουμάκι μου, έτσι με είπες.
Τη νύχτα μονάχη, παντρεύομαι το κρεβάτι.

Πάρε για παράδειγμα τη νύχτα αυτή, αγάπη μου
όπου κάθε μοναχικό ζευγάρι ενώνει
αναποδογυρίζοντας αγκαλιασμένο, χαμηλά, ψηλά,
τη δυάδα της αφθονίας πάνω σε σφουγγάρια και φτερά
γονατίζοντας και σπρώχνοντας, κεφάλι το κεφάλι.
Μονάχη τη νύχτα, παντρεύομαι το κρεβάτι.

Τότε η μαυρομάτα αντίζηλός μου κατέφτασε.
Η λαίδη των υδάτων αναδυόμενη απ’ την πλαζ
ένα πιάνο στις άκρες των δαχτύλων της, ντροπή
στα χείλη της και φλάουτου μιλιά.
Κι εγώ ήμουν η στραβοπόδαρη σκούπα.
Μονάχη τη νύχτα παντρεύομαι το κρεβάτι

Σε πήρε έτσι όπως παίρνει μια γυναίκα
από τον πάγκο ένα φουστάνι σε τιμή ευκαιρίας
κι εγώ έσπασα έτσι όπως σπάζει μια πέτρα.
Επιστρέφω τα βιβλία σου και τη βελόνα του ψαρέματος.
Η εφημερίδα σήμερα γράφει πως νυμφεύεσαι.
Μονάχη τη νύχτα παντρεύομαι το κρεβάτι.

Αγόρια και κορίτσια απόψε γίνονται ένα.
Ξεκουμπώνουν μπλούζες. Ανοίγουν φερμουάρ
Βγάζουν παπούτσια. Σβήνουν το φως.
Τα φεγγοβόλα πλάσματα είναι γεμάτα ψέματα.
Τρώνε το’ να τ’ άλλο. Είναι παραταϊσμένα.
Μονάχη τη νύχτα παντρεύομαι το κρεβάτι.

*The Ballad of the Lonely Masturbator, Anne Sexton (Η μπαλάντα του μοναχικού αυνανιστή, Ανν Σέξτον, Μετάφραση: Κλεοπάτρα Λυμπέρη.

**Από εδώ: https://poiimata.com/2018/02/01/mpalanta-monahikou-aunanisti-anne-sexton/

Γιατί το φεγγάρι είναι κόκκινο

Να βλέπιεις την αιωνιότητα ανάσκελα
ξαπλωμένος στην ταράτσα

Γύρω το σκοτάδι
και οι ανάσες των αυτοκινήτων

Αστέρια πέφτουν
σαν αποτυχημένα άλματα

Δαιμονισμένοι άγγελοι χορεύουν γυμνοί
χορούς μακρόσυρτους

Και η Σελήνη κοκκινίζει
απ’ την ντροπή της

***

Στο καφενείο των αγγέλων

Όταν οι άγγελοι μεθύσουν
τότε είναι που αρχίζουν
φιλοσοφίες και συζητήσεις
για την καταγωγή τους άλλοι
για τον πατέρα, τη μητέρα
για το υπόλοιπο σόι

– κάποιοι πάλι συνεχίζουν
να πετούν το ζάρι –

Και αντί για απαντήσεις
αρχίζουν τα συνθήματα
για τις ομάδες, για τα κόμματα
και ανοίγουν τις εφημεριδες
και φτάνουν στη γη αποκόμματα

Και οργιάζουν οι φήμες

*Από τη συλλογή “Ο Αρχίλοχος έπεσε από τη Σελήνη με αλεξίπτωτο στην πόλη”, εκδόσεις Οδός Πανός, 2017.

ΜΠΑΡΚΟ

Έρχεται και φεύγει το παλιρροιακό κύμα
των ανοιχών φτερών μου
μα στο κατάρτι της μοίρας μου δεμένος
από λέξεις, με λέξεις πάλι άνοιξα πανί
σε θάλασσα άγρια από λέξεις
ταξιδεύω

***

ΔΑΙΜΟΝΕΣ

Καθένας προχωρά πεζός δίπλα στο ά-λογό του
κι έχει γεμίσει πεζούς η πόλη
ά-λογα και χαλινάρια

***

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ

Απόψε μοιάζουμε
με κουρασμένα αποδημητικά πουλιά
που έπαψαν να πετούν
κι ανοιγοκλείν0υν από συνήθεια
τα φτερά στο χώμα

*Από τη συλλογή “Χάρτης ναυαγίων”, Εκδόσεις Ποιείν, Μάος 2017.

Σταχτολογοῦμαι

Τὸ τασάκι φορτωμένο
σκέψεις ἀποτσίγαρα –
μιὰ χωματερὴ νεκροταφείου.

Μὲ νερὸ
ξανακούγονται οἱ καύτρες.
Κροταλίζουν.-

Κι ἔπειτα ἕνας ἥλιος 
φορετὸ καταφύγιο…

***

Τό ἀσανσὲρ

καὶ δίπλα του
πάντα μιὰ σκάλα
γιὰ ὑπενθύμιση

ἤ τουλάχιστον
δικαιολογία
γιὰ τὰ λυγισμένα γόνατα

Στὸ γκαλὰ

κύκλος πληκτικὼν ὁρθίων  
παρευρέθη. Εἰς τὴ σάλα 
γουρλωμένα μάτια ἰχθύων 
συνωστισμένα σὰν σὲ γυάλα 
γιόρταζαν ἀκίνητα, καθὼς 
νὰ στέκονταν πρὶν τὴν κρεμάλα.  

***

Σοκάκι

Σ’ἕνα σοκάκι ζοῦμε σκιῶδες,
οἱ αὐλὲς μας εἶναι πεζοδρόμια
τὰ σπίτια μας σφιχτές δεντροστοιχίες.

Οἱ προβολεῖς τῶν λεωφόρων
ὅμοια μὲ φάρους μᾶς κεντρίζουν
γιὰ τοὺς ἀνοιχτοὺς μεγάλους δρόμους.

Ὅμως τὸ χάσμα χαίνει χαῶδες –
τὸ μικραίνουν τὰ μάτια
οἱ λιποψυχίες τ’ ἀναθρέφουν.

Ἀρκούμαστε σὲ λίγες ἀκτῖνες
ἄν ἀπὸ τύχη φτάσουν
σὰ χάδι παρηγορητικὸ στοὺς ὤμους. 

***

Μώβ ἀνοιχτὸ

Μέσα μου 
μιὰ θάλασσα χύθηκε.
Μοῦ πνὶγει τὸ αἷμα
λίγο-λίγο·
ξεβράζοντάς το
στοὺς μορφασμοὺς
ἀγνώριστο. 

Υπόγεια Νερά

στο πνεύμα μου κυλάνε
υπόγεια νερά
σε δίκτυα μυστικά μουλιάζουν τις σκέψεις
συναντούν πρόσωπα
αγαπημένα που θέλησαν να χαθούν
στους καταρράκτες τους οι λέξεις μου
παίρνουν μορφή και νόημα
ακολουθώντας σημάδια διαλεγμένα
από παραμύθια που ζήτησαν να μην ακουστούν

μεγάλη ψεύτρα η μνήμη
ξεχνάει ότι της κόβει την ανάσα
θυμάται ότι θυμίζει το ίδιο της το αίμα

φοβάται όμως
της αλάξευτης πέτρας την ορμή
που χρόνο δεν μετράει ούτε σκουριά μαζεύει

***

Το Καπέλο

μνήμη Θεόφιλου Πασχαλίδη

στον δρόμο του απογεύματος
καπέλο πέταξαν
πνοές του ανέμου
στου μνήματος την ταραχή

ήσυχα το καπέλο έγινε
βάζο για λουλούδια
και όσοι νωρίς μας άφησαν
έζησαν την στιγμή

η Άνοιξη ξεχάστηκε
και είπε του Ουρανού
πίσω να τους στείλει
και κείνος χαμογέλασε
λες και ήτανε παιδί

μα το καπέλο χάθηκε
απ’ των ματιών την πλάση
λεξούλα πήγε και έγινε
στο χέρι του Ποιητή