I did touch
Your skin
Smooth as a flat screen
My fingers pretending
They were your lips
Sweating stars
I rode all night
Insane, hopeless
Restless imagination
Restless fiery tongue
Restless majestic perversion
Such has been the allure of your song
And so miserly your efficacy
Bringing out into the open
The sham of your sexual games
Oblivious to the courses
You paid no mind to the collateral damage
Who pays for the yet unbroken dishes?
Who carries the corpse before it dies?
Who gulps the bubbling broth
To announce that it’s over boiled?
Lest you confuse my waxing desire
With the feelings that your infinite ego hankers for
The root of all this;
This unstoppable verbiage of yours
That just inflates my insatiable fire.
The skeletons I see are green
And pure is how I want you, or do I?
Truth be told, I want to end of this paperwork of tongues
That has dried up my mouth
Wet knickers
And a birdcage between my navel and my back
A collection of unheard moans
A beast chain to nothingness
Savage heart
Don’t let yourself die in reason.
You have the titillating key
It’s time, it’s time
To fly high, you dreamer
Pleasure can always be found
Here and now.
*From the book “La Gracia de law Nieves”, A Voz Limpia, Melbourne 2017.
*
Σεξουαλική φλυαρία
Άγγιξα
Το δέρμα σου
Ομαλό σαν επίπεδη οθόνη
Τα δάχτυλά μου προσποιούνται
Ότι ήταν τα χείλη σου
Ιδρωμένα αστέρια
Ταξίδευα όλη τη νύχτα
Τρελή, απελπισμένη
Ανήσυχη φαντασία
Ανήσυχη φλογερή γλώσσα
Ανήσυχη μεγαλοπρεπής διαστροφή
Αυτή ήταν η γοητεία του τραγουδιού σου
Και τόσο ασήμαντη η αποτελεσματικότητά σου
Βγάζοντας στη φόρα
Την ψευδαίσθηση των σεξουαλικών σου παιχνιδιών
Απορροφημένη στα μαθήματα
Δεν έδωσες προσοχή στις παράπλευρες απώλειες
Ποιος πληρώνει για τα ακόμα άσπαστα πιάτα;
Ποιος μεταφέρει το πτώμα πριν πεθάνει;
Ποιος καταπίνει τον αχνίζοντα ζωμό
Για ν’ ανακοινώσει ότι έχει παραβράσει;
Φοβάμαι μπερδεύεις την επιθυμία μου για αποτρίχωση
Με τα συναισθήματα που το άπειρο εγώ σου λαχταρά
Η ρίζα όλων αυτών.
Αυτή η ασταμάτητη φλυαρία σου
Αυτό απλώς φουντώνει την ακόρεστη φωτιά μου.
Οι σκελετοί που βλέπω είναι πράσινοι
Και είναι ξεκάθαρο ότι σε θέλω εσύ ή εγώ;
Η αλήθεια να λέγεται, θέλω να τελειώσω μ’ αυτή τη γραφειοκρατία των γλωσσών
Που έχει στερέψει το στόμα μου
Υγρές κυλότες
Και ένα κλουβί ανάμεσα στον ομφαλό και την πλάτη μου
Μια συλλογή από ανήκουστες γκρίνιες
Μια θηριώδης αλυσίδα στο τίποτα
Άγρια καρδιά
Μην αφήσεις τον εαυτό σου να πεθάνει από λογική.
Έχεις το κλειδί της διέγερσης
Ήρθε η ώρα, ήρθε η ώρα
Για να πετάξεις ψηλά, ονειρευτή
Η ευχαρίστηση μπορεί να βρεθεί πάντα
Εδώ και τώρα.
*Από το βιβλίο “La Gracia de las Nieves”, Εκδόσεις A Voz Limpia, Μελβούρνη 2017 (αγγλο-ισπανική έκδοση. Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
To Koskino 