Βρισκόμαστε ένοχοι μιας και τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι. Είμαστε
αδιάντροποι κι οι ελλείψεις μας τραγουδούν σε τέλεια αρμονία. Ας
πάμε μια βόλτα. Θα ‘ναι σαν να αλλάζουμε τόπο. Ας περάσουμε
κάτω από τις σημαίες χωρίς τη δυσαρέσκεια του χαμένου. Κάποιος
που περπατάει μαζί μας είναι μια ολόκληρη ήπειρος, μια εποχή σε
εκκρεμότητα. Τα βήματα και οι στάσεις του είναι ο ρυθμός και η
παύση μιας περιφερόμενης πίστης, μιας αμφίβολης συναίσθησης
γούστου και λογικής. Κάποιος που εξομολογείται την αλήθεια το
κάνει γιατί ο πόλεμος τελειώνει κι εσύ θα με αφήσεις για πάντα
μέσα σε ένα μαύρο αυτοκίνητο. Μοιάζεις με ίσκιο σε ξένο κορμί
που δίνει πληροφορίες. Κι εγώ, νιώθοντας κάποιον ενδοιασμό
δεν είμαι άξιος περισσότερο από το να γράφω με την επιείκεια
της επαρχίας. Μ’ εξουθενώνει μια σου και μόνο λέξη πάει να πει,
να άλλος ένας χαμένος. Το βράδυ με λυπάται. Με το λίγο του φως
εμμένουμε στην υπερβολή όχι από ματαιοδοξία, μα από παράόοση.
Το μερτικό μας πέθανε, γεννήθηκε:
*Από τη συλλογή “Στροφορμή”, Εκδόσεις Straw Dogs, 2016.
Μνήμες…
απόγευμα φτιαγμένο από το κέλυφός τους
και το πρόσωπό σου
μακριά στον ορίζοντα αχνοφαίνεται—
μαραίνεται χωρίς ικμάδα στο σκοτάδι
κι εσύ δεν βρίσκεσαι κοντά—
αναγνωρίζω ξανά την ανάσα που αναζητώ,
σημάδι πως υπάρχεις.
μια στάλα κάπου πέφτει
και γύρω μου ένα άγγιγμα απαλό—
λίγος καπνός εδώ κι εκεί
με βρίσκει σ’ αυτή την ερημιά,
στον λαιμό ένας κόμπος κατεβαίνει
και σκαλώνει γεμάτος χολή…
τέτοια πένα δεν γράφει στο χαρτί—
στη δίνη των αναμνήσεών σου
η μικρή μου σμαραγδένια καρδιά
θυμάται ξανά και ξανά και ξανά…
***
Ανάμεσά μας
Η νύχτα βαθιά μες στις κλειδώσεις
παίζοντας με το σώμα μου
αγγίζοντας κάθε μου πόρο
με τα μεταξένια της βλέφαρα…
Σήκω αγαπημένε! σήκω!
Το στήθος μου μολύβι
και ο ήχος του κούκου στα κλαδιά
πέρα στο πυκνό δάσος
χιλιάδες ρίγη σηκώνει εντός μου
Άλυτο μυστήριο αυτό το τρέμουλο
και η νύχτα πυκνώνει
παρασύροντας τις όχθες…
μόνο πικράδα γεύτηκα
κι ούτε μια σταγόνα μέλι
Τώρα που ο ήλιος αποσύρθηκε
κι ο ουρανός τόσο αδειανός
με αμέτρητα αστέρια
το στερέωμα πώς να γεμίσουν
τώρα μου μοιάζει ένα βουνό
τραχύ να υψώνεται ανάμεσά μας
Χαρταετοί
Πολύχρωμοι χαρταετοί
υψώνονται
στον μπλε φθινοπωρινό ουρανό…
κάποιοι γράφουν Ομπόμα
και κάποιοι Μαντίμπα
Κείτονται στις ταράτσες
λουσμένοι στη σκόνη
ή κρέμονται σαν ρούχα απλωμένα
από τα τεντωμένα σύρματα
κι άλλοι λιγότερο τυχεροί
που δεν είδαν τη γη από ψηλά.
Ο ουρανός της πόλης γεμάτος χρώματα,
κίνηση, ρυθμούς και ήχους…
κάποιοι σιωπηλά
στον ουρανό ψηλά
τη γη απωθώντας
όπως οι μαθήτριες πιασμένες
χέρι-χέρι
με κίτρινες και κόκκινες κορδέλες στα μαλλιά
Ένας χαρταετός παίρνει ύψος
και φόρα ορμητική
σ’ άλλονπανω βουτά
και γκρεμίζει κάθε ελπίδα
Πίσω από κάθε πτήση
μια άλλη μεοα στα μάτια κρύβεται
ένα κίνημα ανυπακοής
ενάντια στη βαρύτητα της γης
Εμείς άλλου το φταίξιμο ρίχνουμε
μόνοι μας αν απομείνουμε…
Μήπως ολοι μας δεν πεταξαμε;
Στ’ αλήθεια μόνο οι βάρβαροι
μας κόβουν τον λαιμό
σβήνοντας το όνειρο
***
Λιοντάρια του Τσίρκου
Λιοντάρια του Τσίρκου
Στην επίσκεψή μας στο τσίρκο
τα παιδιά μου ολόχαρα
είδαν τα λιοντάρια
Ο βρυχηθμός τους που κάνει
κάθε φύλλο του δάσους να τρέμει
υποδεχόταν τους θεατές
από την πόλη
κι αυτά στα πίσω τους πόδια
σχιζόταν ο αέρας
ανάμεσα στη μακριά βέργα
του ανθρώπου στο ρινγκ
και στα μάτια του ζώου
δείχνοντας όλα του τα κόλπα
με νάζι
Μαγεμένος στον ήχο του ζώου
διάπλατα το στόμα του ανοίγοντας
καθισμένο σε μια γωνιά
σιωπηλά σαν άγιος σαντού
μια σπηλιά άρχισε να λάμπει
στα ατίθασά του μάτια…
Καμία λόχμη κοντά
ούτε καν ελάφι για θήραμα
τον λαιμό του να γραπώσει
ανάμεσα στα ατσαλένια του σαγόνια
Αυτή είναι η επικράτεια του ανθρώπου, αγαπητέ!
Το τσίρκο τελείωσε
πύκνωσε το σκοτάδι της ζούγκλας
τα παιδιά βυθισμένα στον υπνο
κι ο θηριοδαμαστής ίσως
να χάιδεψε κι αυτός
την πλάτη των ζώων
Αλήθεια προς τι τόσος φόβος
στη θέα της βέργας
όταν το λιοντάρι αφαιρεί ζωές
σε δευτερόλεπτα
Πιθανώς
το πιο ατρόμητο ζωο της ζούγκλας
θα ενέδιδε στη φοβέρα του
Σαφές συμπέρασμα:
πολλά δεν γράφτηκαν
στα βιβλία της Ιστορίας
***
Δίχως έντομα και νυχτοπεταλούδες
Σχην ανία του χωριού μου
καθόμουν με τις ώρες
κοιτάζοντας τις πατούσες μου
έχοντας γραμμές όχι της μοίρας
ή μακρινών ταξιδιών
αλλά σημάδια από σκασμένα πόδια
Δάκρυα γέμιζαντα ματια μου
όταν κάποιο αγκάθι με τρυπούσε
κι αγαπημένα ματια ερωτευμένα
με αυτά τα πονεμένα πόδια
Το καθήκον τους ποτέ δεν απέφυγαν
στο μέλλον να με πάνε
σε λόφους, ποτάμια, δάση πυκνά
στο καθήκον πάντα εκεί
Δικό μου το σωμα
κάθε μέλος του
δικό μου το κεφάλι και τα πόδια
ακόμη και τα νύχια
κανένα δεν ξεχώριζα
ποτέ δεν καταλάβαινα την καταπίεση
από ανθρώπους καμωμένη,
όχι όπως το σίδηρο που γίνεται χρυσός κι ασήμι
και ο τσίγκος γίνεται ατσάλι,
συχνά τα αριστερά μας μέλη
είναι πιο δυνατά
Και να στη δεδομένη στιγμή
λόγια σαν κι αυτά
από αγαπημένα πρόσωπα
πέφτουν στα αυτιά μου σαν οξύ
‘Το γάλα το παίρνουν τα μικρά κι οι νέοι
μα οι μεγάλοι την υπομονή’
Κι η πολιτική κομμάτι
της καθημερινότητάς μας—
το πνεύμα αρέσκεται ν’ αφήνει
δουλειές για τους άλλους,
τον κουρέα, τον μπαλωματή, τον οδοκαθαριστή
που αγόγγυστα τις κάνουν
Μόνο με λιοντάρια, ελέφαντες και καμηλοπαρδάλεις
καμία ζούγκλα δεν λειτουργεί
δίχως τα έντομα και τις νυχτοπεταλούδες
*Ο ποιητής και δοκιμιογράφος Ανίλ Μίσρα γεννήθηκε στις 25 Δεκέμβρη 1967 στο Σουλταναπούρ της επαρχίας Ουτάρ Πραντές της Ινδίας. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αλαχαμπάντ. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα ταμίλ, τέλογκου, αγγλικά, ορίγια και μερικές άλλες ινδικές γλώσσες. Για το λογοτεχνικό του έργο έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία.
**Επιλογή, μετάφραση: Ευφροσύνη Βυζοβίτου.
***Τα ποιήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Ένεκεν”, στο τεύχος Απριλίου-Μαΐου-Ιουνίου 2017.
Όλη μου η ζωή είναι ένας σκοτεινός στίχος
Που σε παίρνει διαιωνίζοντας
Ώς την αυγή της αιωνίας άνθησης κι ανάπτυξης
Σ’ αυτό το στίχο σε αναστέναξα, Αχ!
Σ’ αυτό το στίχο σε μπόλιασα στο δένδρο, στο νερό και στη φωτιά.
Η ζωή ίσως είναι
Ένας μακρύς δρόμος που κάθε μέρα περνά μια γυναίκα μ’ ένα ζεμπίλι.
Η ζωή ίσως είναι
Ένα σκοινί που το δένει στο λαιμό του ένας άνδρας για να κρεμαστεί από ένα δένδρο.
Η ζωή ίσως είναι ένα παιδί που επιστρέφει απ’ το σχολείο.
Η ζωή ίσως είναι
Άναμμα ενός τσιγάρου στη ναρκωμένη και χαλαρή διάσταση ανάμεσα σε δύο συνουσίες.
Ή, το χαμένο βλέμμα ενός διαβάτη που μ’ ένα ανόητο χαμόγελο, βγάζοντας το καπέλο του, λέει σ’ έναν άλλο διαβάτη “Καλημέρα σας”.
Η ζωή ίσως είναι
Αυτή η κλειδωμένη στιγμή που το βλέμμα μου αυτοκαταστρέφεται στις κόρες των ματιών σου.
(Και σε αυτό διακρίνεται η αίσθηση που εγώ τη συγχωνεύω με την νόηση του φεγγαριού και την αντίληψη του σκότους).
Σε μία κάμαρα, όσο είναι η μοναξιά
Η καρδιά μου, που είναι όσο η αγάπη,
Κοιτά τις απλές δικαιολογίες της ευτυχίας της
Στην όμορφη αποσύνθεση των λουλουδιών στην γλάστρα, στο δενδρύλλιο που φύτεψες στην αυλή μας, και στα τραγούδια των καναρινιών, που τραγουδάνε όσο είναι το παράθυρο.
Αχ,
Τόσο είναι το μερίδιό μου
Τόσο είναι το μερίδιό μου
Το μερίδιό μου
Είναι ο ουρανός που κρύβεται με το κρέμασμα μιας κουρτίνας.
Το μερίδιό μου
Είναι το κατέβασμα από παρατημένες σκάλες, και μεταμόρφωση σε κάτι σάπιο και ξένο.
Το μερίδιό μου
Είναι μια θλιβερή βόλτα στον κήπο των αναμνήσεων, και στο ξεψύχισμα στη θλίψη μιας φωνής που μου λέει
“Αγαπώ τα χέρια σου”
Φυτεύω τα χέρια μου στον κήπο,
Θα φυτρώσω, το ξέρω, το ξέρω, το ξέρω,
Και τα χελιδόνια στο βαθούλωμα των μελανιασμένων δάχτυλων μου
Θα γεννήσουν τα αυγά τους.
Κρεμάω στα δύο μου τα αφτιά δυο δίδυμα κεράσια
Και τα νύχια μου τα επιστρώνω με πέταλα από ντάλια
Εκεί υπάρχει ένα σοκάκι,
Τα αγόρια που με είχαν ερωτευτεί, ακόμα,
Με τα ίδια ανακατωμένα μαλλιά, λεπτούς λαιμούς και αδύνατα πόδια,
Σκέπτονται το αθώο χαμόγελο του κοριτσιού που, ένα βράδυ, την πήρε ο άνεμος.
Υπάρχει ένας δρομάκος που η καρδιά μου έχει κλέψει από τις παιδικές μου γειτονιές.
(Ταξίδι του όγκου στην γραμμή του χρόνου
Κυοφορία της γραμμής του χρόνου από τον όγκο.
Όγκος από μια συνειδητή εικόνα
Που επιστρέφει από τη γιορτή κάποιου καθρέπτη).
Και έτσι είναι που, κάποιος πεθαίνει, και
Κάποιος παραμένει
Κανένας ψαράς δε θα ψαρέψει μαργαριτάρια σε φτωχό ρυάκι που καταλήγει σε χαβούζα.
Εγώ
Γνωρίζω μία μικρή θλιμμένη νεράιδα
Που ζει στο ωκεανό
Που παίζει τη μελωδία της ψυχής της με μία φλογέρα.
Παίζει, μαλακά, μαλακά
Μικρή θλιμμένη νεράιδα
Που πεθαίνει το βράδυ με ένα φιλί
Και στη χαραυγή θα ξαναγεννηθεί με ένα φιλί .
*Η Φορούγ, μια λέφτερη, αδέσμευτη κι αισθαντική φωνή απ’ την Τεχεράνη της δεκαετίας του 1960. Μετάφραση απ’ τα φαρσί: Καμάλ Ν. Ραχιμί.
**Από τη σελίδα του Θεόδωρου Μπασιάκου στο Facebook.
Είχε μάθει να διαβάζει
σ’ εφημερίδες, στους τοίχους, τον ουρανό
στο λίπος και το άπαχο
-μην παραλείψετε το δεύτερο-
Πρώτα υπάρχει το A
που προφέρεται με έναν τρόπο.
Για πριν και για μετά.
Ανεβαίνεις και κατεβαίνεις,
σκαλίτσα – γλιστράει το πάχος.
Από την αλφάβητο ήθελε να μάθει
πότε υπάρχει το Μ
που του άρεσε περισσότερο
γιατί έμοιαζε μ’ οροσειρά
και ήταν ευτυχής όταν το έβλεπε.
Ήταν σα να είχε συναντήσει
ένα βουνό τουλάχιστον
πάνω στη μωβ σφραγίδα των σφαχτών
που κρέμονταν συστάδα
στο τσιγκέλι πάνω απ’ το κεφάλι του.
Μια μέρα δεν είναι ποτέ βαρετή
γι’ αυτόν που διαβάζει.
*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “τσακμάκι” τεύχος άνοιξηκαλοκαίριφθινόπωρο 2017.
Στο Αιγαίο φυσάει πολύ.
Αυτό γεννάει μυστικά
κι αγάπες αμφιπρόσωπες
Με το σχοινί κομμένο.
2
Αν είναι κάτι που πρέπει να
κρατήσουμε
από την τελευταία μας επίσκεψη
στον περιστερώνα
είναι η πίστη στη φωλιά
κι η μονιμότητα στον τόπο.
Η επιστροφή των περιστεριών.
*Απο την ποιητική συλλογή “Η αλλαξιά της θάλασσας”,Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ.
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΣΑΛΑΓΟΣ
Η τελευταία αντηλιά
έσκαγε με πάταγο
στο κατάφορτο Αιγαίο
κι ευτυχώς ενα πετρόχτιστο μοναστήρι
κρυμμένο στις μυρτιές
μάς πρόσφερε το καταφύγιο
που αποζητούσαμε.
Ιούλιος 2018
Περπατούσες στο δάσος στην πλαγιά,
μύριζε ο άνεμος πεύκο και θυμάρι,
πουλάκια κελαηδούσαν στα κλαδιά,
εξαίσια μελωδία παντού χυμένη,
δίπλα σου πολύχρωμα λουλούδια.
Λαμπάδιασε το δάσος στην πλαγιά,
μύρισε ο άνεμος καμένο πεύκο
και θάνατο.
Βάδισα στην Πομπηία
εξαγνισμένη η πόλη
από του καιρού τη σκόνη
χαραγμένες οι πλάκες
ορίζουν τους δρόμους-
υπήρχε ζωή.
Υψώνονται τοίχοι
έρημα σπίτια
κήποι της θάλασσας-
Μια σκιά να ξαποστάσω.
Σύννεφα στεφάνια του βουνού
αντάρες συγκλονίζουν
τον πράσινο τόπο
βροχή τραγούδι σειρήνας-
Μείνε εκεί.
Άλικος χείμαρρος χορεύει
κατακλύζει ψυχές,
οι φωνές τους άσμα
του φαιού ουρανού.
Ένα μονοπάτι, ένα ρυάκι,
ίχνος διαφυγής
αγκάθια της σκέψης
φύγε, πέτα!
Αιώνες βαδίζω
στις στάχτες της πόλης
στον αέρα κραυγές
λευκά μάρμαρα σφραγίζουν
ανελέητα τις πνοές.
Love from a full cup of rainbows
ribbons tying the ties of rivers
love that brings your imagined caresses
all is a dream, I get the tricky fires of mind,
as the light is fading in the afternoon
my eyes are ready for the drums
and the murmurs of ferns
love is when you know the dream
and receive its blessings…
love has never fooled me
we will one day compare our destiny
with that of blue lagoons
and feel the drum beat
as close as breath can be
***
A few tears…
And if I shed them, the big sea
will terminate their cause
and if I keep them
the thirsty earth will snatch them before autumn
a few tears, a very few tears
kept in a well-quenched open shell
are left as an ointment of purity
next to the oil-lamp
of unheard words…
as love becomes a martyrdom
a hunger striker of a search
will only die before the body leaves
in a few words
the bells of flowers of a bloomer heart
will ring for my beautiful
to return
*From Parfait d’ amour, ERMA VASSILIOU, 2018
Αν μπορούσα να κάνω
ένα ταξίδι στο χρόνο
θα γύριζα πίσω στην αρχαία Ελλάδα
να γνωρίσω τον Διογένη τον κυνικό
το μέγιστο φιλόσοφο
να με φιλοξενήσει
στα διαμερίσματα του
να φάω στα πλούσια τραπέζια του
και να μου μεταγγίσει
λίγη απ΄τη σοφία του
εκεί στο πιθάρι μπροστά
τρώγοντας χόρτα
να μου εξηγεί
πως βρίσκει στο λίγο το πολύ
πως περιφρονεί
τη λαμπερή εξουσία
πως ξεχωρίζει τους ανθρώπους
χαϊδεύοντας το σκύλο του
να με φωτίσει τόσο
που δεν θα΄χω ανάγκη
κανέναν πια
ούτε τον ίδιο.
To Koskino 