Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς
Κάτσε εκεί ψηλά
Κι εμείς θα μείνουμε στη γη
Που μερικές φορές είναι τόσο ωραία
Με τα μυστήρια της Νέας Υόρκης της
Κι ακόμα με τα μυστήρια των Παρισίων της
Που αξίζουν όσο κι εκείνο της Αγίας Τριάδος
Με το μικρό κανάλι της του Ουρκ
Το μακρύ τείχος της Κίνας
Τον ποταμό της του Μορλέ
Τις καραμέλες του Καμπρέ
Με τον Ειρηνικό της Ωκεανό
Και τις δύο λίμνες της του Κεραμεικού
Με τα καλά παιδιά της και τα κακά της υποκείμενα
Με όλα τα θαύματα του κόσμου
Που είναι εδώ
Απλώς πάνω στη γη
Στη διάθεση του καθενός
Σκορπισμένα
Όλο έκπληξη και τα ίδια που είναι τόσο θαυμάσια
Και που δεν τολμούν να το παραδεχτούν
Όπως ένα όμορφο γυμνό κορίτσι που δεν τολμά
να δείχνει τα κάλλη του
Με τις φριχτές αθλιότητες του κόσμου
Τις λεγεώνες
Με τους δικούς τους λεγεωνάριους
Με τους δικούς τους βασανιστές
Με τους κυρίαρχους αυτού του κόσμου
Τους κυρίαρχους με τους ιερείς τους και τους προδότες τους
και τους γαλονάδες τους
Με τις εποχές
Με τα χρόνια
Με τα ωραία κορίτσια και τα γέρικα κωθώνια
Με τ’ άχυρα της μιζέριας που σαπίζουν στ’ ατσάλι των κανονιών.

*Mετάφραση: gerontakos

Μια άλλη μετάφραση

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς
Μείνε κει
Κι εμείς θα μείνουμε στη γη
Που ’ναι φορές φορές τόσο όμορφη
Με τα Μυστήρια της Νέας Υόρκης της
Και με τα Μυστήρια των Παρισίων της
Αντάξια με τα Μυστήρια της Τριάδας
Με το μικρό κανάλι της στην Ουρκ
Με το μεγάλο σινικό της τείχος
Τον ποταμό της στο Μορλέ
Με τις μέντες του Καμπρέ
Με τον Ειρηνικό της Ωκεανό
Και τις δυο στέρνες του Κεραμεικού
Με τα παιδάκια τα καλά και με τα κωλοπαίδια
Μ’ όλα τα θαύματα του κόσμου
Που ’ναι εδώ
Απλά πάνω στη γη
Χαρισμένα σ’ όλο τον κόσμο
Σκορπισμένα
Μαγεμένα κι αυτά τα ίδια με την ομορφιά τους
Και που δεν τολμούν να τ’ ομολογήσουν
Όπως κορίτσι όμορφο
Που δεν τολμά να δείξει το κορμί του γυμνό
Με τ’ ανυπόφορα κακά του κόσμου
Λεγεώνες ολόκληρες
Με τους λεγεωνάριούς τους
Με τους βασανιστές τους
Με τους αφεντάδες τούτου του κόσμου
Τους αφεντάδες με τους παπάδες τους, τους χαφιέδες
Και τους καραβανάδες τους
Με τις εποχές
Με τα χρόνια
Με τα όμορφα κορίτσια και τους μάπες
Με το σαράκι της μιζέριας που σαπίζει μέσα στ’ ατσάλι
Των κανονιών.

*Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης.

Ούτε καν είναι

Ιαχή και τέλμα
Πρωτάκουστος κρότος
Σώματα περιστοιχίζουνε τη λήθη

Ανυποψίαστη η θάλασσα
Βυθομετρά το αλάτι
Στη χαραυγή της ανάσας

Κι ανεβαίνει
Ένας συριγμός μαγκωμένος
Που ηχεί όπως είναι

Παρόλο που οι άλλοι
Δεν ηχούν καν

Ούτε καν είναι

***

Αορτές με χαλίκια θανάτου

Νάτοι
Έρχονται απ’το νέο σφαγείο της Γης

Στις καρδιές τους
Αορτές με χαλίκια θανάτου

Κρίνα από στάχτη
Στάχυα από άμμο

***

Στα χείλη των ροφών

Ο κρόταφος αυτός
Δεν είναι ενικός

Τον ένοικο τον σκότωσε
Σαν ήμερος χαμός

Κομμάτια από χαλκό
Ραμμένα στα μποφόρ

Απόμερα περάσματα
Στα χείλη των ροφών

*Από τη συλλογή “Ανθηρή ερήμωση”, Εκδόσεις Εκάτη.

Επικρατεί αναβρασμός
στην αποικία.
Σκότωσαν οι σαμποτέρ
το τριμελές συμβούλιο
κι έμεινε ακέφαλη.
Τρέχουν τώρα οι γραμματείς
και οι συγκλητικοί
να οργανώσουν τη διαδοχή
από το Εθνικό Συμβούλιο
να εκλέξουν τους καινούργιους.
Οι τάξεις έχουν
αυξημένες προσδοκίες
από το νέο συμβούλιο
που θα εκλεγεί
οι δούλοι θέλουν
καλύτερες μερίδες
οι έμποροι λιγότερη φορολογία
μόνο η ανωτέρα τάξη
χαμογελά
γιατί βρέξει – χιονίσει
θα έχει τα προνόμια της
όλοι οι άλλοι
ακόμη και οι φύλακες
και οι ραβδούχοι
περιμένουν κάτι καλύτερο
μα άδικα ελπίζουν
θ΄αλλάξουν μόνο τα ονόματα.

Every morning
he forgot her name, who she is.

Every morning
he opened his eyes, and
he looked at her, and
for just a couple of seconds
(before he once again remembered)
he wondered

if she is
(if she has always been)
God.

*Artwork is from here: http://heatherhorton.com/category/surfacing-new-paintings-by-heather-horton-november-2012/

**For more poems by Alex Antonopoulos, please visit his website: http://www.alexantonopoulos.com

ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ

Ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω
ένα αληθινό ποίημα
ο πόθος μου ήταν μόνο να γνωρίσω
τις αισθήσεις που μου έλειπαν
να βρω μια συγκεκριμένη σταγόνα απαστράπτοντος ύδατος
στα βάθη ενός μυθικού ωκεανού

***

ΚΑΡΟΥΖΕΛ

Η ζωή γυρίζει γύρω απ΄ τον εαυτό της
καρουζέλ
στο κέντρο μια απειροελάχιστη οπή
κβάντο του τίποτα
κινεί τα πάντα
για να επιστρέψουν στο άπειρο.

***

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Χιλιόμετρα δρόμων ουτοπίας
στην καρδιά του ανθρώπου
ψηλά οι αστερισμοί
το βόρειο σέλας της αθανασίας
μακρινός αντικατοπτρισμός
να ολοκληρωθεί
η ζωή που λείπει.

*Από τη συλλογή “Ο Αλχημιστής του Χάους”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2015.

το βλέμμα της άμμου
η ακόλαστη γαία
του πύργου ο φλοιός
η ανταλλαγή των λόφων των τερπνών

ο πρώτος λίθος
το θελκτικό χταπόδι
έσβησαν τ’ αμπέλια
απ’ τις στοίβες της αγέλης
ψεύδονται εκείνοι

τότε το ευτελές της εμπιστοσύνης νερό
κι η απανταχού νυχτιά

πόρτες εκπυρσοκροτούν
αόρατα χέρια

το γρασίδι επενδυμένο
η φωνή μπλοκαρισμένη
ο δρόμος αποκεφαλισμένος
το σπίτι ολοσχερώς καμένο

τα πάντα για σένα βλέπεις
δεν βλέπεις τίποτα πια

*Αναδημοσίευση του ποιήματος από εδώ: http://eisvathos.blogspot.com/2018/06/blog-post_26.html

Η ελευθερία είναι το περιστέρι της ψυχής
Πετάει με πληγωμένο το ένα φτερό,
δακρύζοντας τον χρόνο κάτω από αργυρά
τόξα συνείδησης
Πικρό φαρμάκι ρέει παντού
Η αντιστροφή των ρόλων
ενάντια η φύση του πάθους
Κατεδάφιση αξιών αρμονία θανάτου
Έφτασε η διακοπή
Εσύ ονειρεύεσαι ακόμα
Αυτή η χορδή δεν κουρδίζει στον τόνο
που θέλουμε
– Σπάσ’ την!
Τα μάτια των σκύλων αλλήθωρα
πέφτουν στο παγωμένο πόμολο της πόρτας
λαιμοδέτης καρό Ερωτική σχέση
Άνθρωπος με χώμα Γη
Κουράγιο δεν αργεί το ολοκαύτωμα
Μπροστά στο Φ ι λ ί του Ροντέν.

*Από τη συλλογή “Τα τείχη / Τα ίχνη”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2013.

[5]
Όταν θα ηχογραφήσω όλες τις ιστορίες των ανθρώπων
θα τις κλείσω μέσα σ’ ένα μπουκάλι. Μετά θα
τους ζητήσω να μείνουν αθάνατες

[11]
Η νηστεία των λέξεων είναι το κείμενο. Η μουσική,
το τέλος του κειμένου.

[24]
Αυτό που θα μου λείψει περισσότερο από τη βροχή
είναι η ανάμνησή της.

[44]
Δεν υπάρχει έρωτας που να ταιριάζει με λέξεις. Κι
εγώ, ένας αυτοδίδακτος στα τραύματα, με τρυπημένα σπίτια.

[101]
Μόνο μια ρυθμική λευκότητα μπορεί να επιβάλλει
την αρχιτεκτονική δυο ενωμένων σωμάτων. Και να
την περιγράψει στον άνεμο.

*Από το βιβλίο “Κατά τον δαίμονα εαυτού”, Εκδόσεις Σμίλη, Ιούνιος 2015.

Με το κεφάλι θρύψαλα
απ’ τη μέγγενη των παζαριών σας
την ώρα της αιχμής και κόντρα στο ρεύμα
θ’ ανάψω μια μεγάλη φωτιά
και κει θα ρίξω όλα τα μαρξιστικά βιβλία
έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ
τα αίτια του θανάτου μου.
Μπορείτε να της πείτε
πως δεν άντεξα την άνοιξη ή πως πέρασα με κόκκινο.
Ναι. Αυτό είναι πιο πιστευτό.
Με κόκκινο. Αυτό να πείτε.

*Από τη συλλογή “Ιδιώνυμο”, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1980.

ΙΙ
Πρόσωπα
που σφράγιζαν στο μέταλλο
αθάνατους ίσκιους
της θάλασσας

Πουλιά
που ταξίδευαν στο σούρουπο
ρουφώντας κραυγές
των ασημένιων ποταμών

Αιώνιο φως
που ζητούσε σε περβάζια
των άστρων διψασμένο συχασμό

Το μεσονύχτι
φτερά ενός ελμίνθειου αγγ΄λου
θα κουβαλάνε τα βήματα
των βαρβάρων πίσω από χάλκινους
θρόνους θεών και κολάκων.

*Από την ενότητα “Πρωτάνοιξη”

Ι
Η υπόλοιπη λευτεριά
μαστιγωμένη στα μνημεία

Η υπόλοιπη ανθρωιλά
καρφιτσωμένη σε στεφάνια
από αθάλη

Τα υπόλοιπα ποτάμια
στερέψαν
δεν έχουν ήχους

Οι υπόλοιπες ρίζες του ωκεανού
βαθιά σημάδια
για το μέλλον

*Από την ενότητα “Δευτεράνοιξη”

IV
α’
Δεν θα δούμε το φτερό της άνοιξης
να γράφει άλλο χρησμό

Οι πυθίες λίγόστεψαν στο μαύρο

β’
Ο ήλιος που περιμέναμε διήλθε

Η βοή του ωκεανού που αγαπήσαμε
ρουφήχτηκε από άλλες μνημες

τα τείχη μας ήταν υψηλά.

*Από την ενότητα “Τριτάνοιξη”

**Από τη συλλογή “Έαρ το πρώτο”, Μελβούρνη 2017.