το γράψιμο ερχόταν πάντα από
μόνο του
περπατώντας σ’ ένα βρώμικο στενό
κοιτώντας τ’ αστέρια μια βουβή νύχτα
στα κορίτσια που μας χαμογελούσαν
αυτό που έμενε ήταν να γεμίσει λέξεις ένα χαρτί
δεν είχαμε τίποτα κι αυτά που ζητούσαν οι άλλοι
μας φαινόταν περιττά
μόνο ένα ποίημα περίμενε
ένα άγιο ιερό ποίημα γραμμένο πάνω
στους λερούς τοίχους
γεννιόταν

η σύγχρονη ποίηση μας φαινόταν ανούσια, βαρετή
χωρίς σπίθα
κι εμείς περιμέναμε
περιμέναμε κάτι μαγικό
που θα ερχόταν ξαφνικά ένα κρύο βράδυ
το ποτό μας συνόδευε πάντα
είμασταν ευτυχισμένοι καθώς παραπατούσαμε
άλλο ένα ποίημα
άλλη μια υπέροχη νεκρή νύχτα:
τι υπέροχο να τραγουδάς μόνος
στους έρημους νυχτερινούς δρόμους

*Φωτογραφία: Αση Φρουφρου.

Είμαι νέγρος:
Μαύρος όπως κι η νύχτα,
Μαύρος σαν τα βάθη της Αφρικής μου.
Ήμουν σκλάβος:
Ο Καίσαρας μου είπε να κρατάω καθαρά τα σκαλιά του σπιτιού του
Γυάλισα τις μπότες του Ουάσιγκτον.
Ήμουν εργάτης:
Οι πυραμίδες χτίστηκαν απ’ τα χέρια μου.
Έκανα ασβέστη για το κτίριο Γούλγουερθ.
Ήμουν τραγουδιστής:
Από την Αφρική έως τη Γεωργία
Κουβάλησα τα θλιβερά τραγούδια μου.
Έπαιξα Ράγκταϊμ
Ήμουν θύμα:
Οι Βέλγοι έκοψαν τα χέρια μου στο Κονγκό.
Με λιντσάρισαν ακόμα στο Μισισιπή.
Είμαι νέγρος:
Μαύρος όπως κι η νύχτα,
Μαύρος σαν τα βάθη της Αφρικής μου.

Υπόσχεση

Με φτυάρια και λισγάρια
τον ουρανό τσαπίσαμε
και με βροχή απ’ τα μάτια μας
ποτίσαμε το χώμα του.
Μα ήλιος δεν ξεφύτρωσε.

Με δόντια και με νύχια
τα σύννεφα ξηλώσαμε
και με γυμνές παλάμες
το έρεβος ραπίσαμε.
Μα μέρα δεν ξημέρωσε.

Μόνο τα φίδια τραγουδούν
και φτιάχνουνε ανάκτορα
στους τάφους των χελιδονιών.
Μόνο αρουραίοι κελαηδούν
και κυνηγούν ελάφια.

Εδώ τ’ αμπέλια γέρασαν στον κάμπο
την Άνοιξη να προσδοκούν,
και λύγισε η ελιά απ’ της σκιάς το βάρος.

Εδώ, κι ο ρόγχος της υπόσχεσης τελειώνει.

***

Και πάλι…

Ο χείμαρρος της μέρας,
χωρίς μνηστήρες και σκοπό,
στις γειτονιές γυρνά,
άνθους αμυγδαλιάς σκορπώντας
και του Ηφαίστου το αμόνι αψηφώντας.

Μα το σφυρί,
βαρύ,
λυγίζει το νερό –
λεπίδα που στα παραθύρια καίει.

Και σα χορτάσει η νυχτερίδα,
κόκκινα ρόδια χύνονται,
τη σάρκα τους ανοίγοντας σ’ ευχές.

Και το νερό,
μαζί με τους ανθούς και το ξυράφι,
το Χάος, τον Αιθέρα και τη Μέρα,
τρέχει σε νέες γειτονιές.

*Από τη συλλογή “Σιωπή”, Εκδόσεις “Πολύτροπον”, 2015.

γλωσσική κατάληψη για να ξεχάσουμε τη γλώσσα μας
κατάληψη της φαντασίας μας
κατάληψη της ζωής μας
κατάληψη
της γης
της φύσης
του νερού
του αέρα

καταλαμβάνεις αγοράζοντας
για να ελέγξεις
να εξορύξεις
να θάψεις
να αυξήσεις τα κέρδη σου εξαγοράζοντας
κατάληψη με φριχτή κατάληξη

υπάρχει και κατάληψη
που δίνει ζωή στην εγκατάλειψη
κατάληψη αποκάλυψη

Αθήνα, 2 Μαρτίου του ’20.

Μια, δυο φορές τουλάχιστον τη μέρα
να το κάνετε
προ φαγητού, μετά το φαγητό
ή και συγχρόνως τρώγοντας
να πετάτε
να τραγουδάτε
Πουλί είναι ο άνθρωπος
μην το ξεχνάτε
κι’ ο χρόνος λίγος των πουλιών.
Η σύμβαση η λεγόμενη κλουβί είναι μι’ ανοησία.
Κάλλιο, λέω, να το κάνετε.

Φωτό: Miroslav Hucek.

Ο ευτυχισμένος πιανίστας

Στον κήπο βρέχει ανησυχία
Στο σπίτι ένα πιάνο με ουρά
αντηχεί μια μουσική σκοτάδι

Ο πιανίστας με κυκλική συχνότητα
εκτελεί, την εξόδιο ακολουθία
Δεν αφήνει κηδεία για κηδεία
προκειμένου να ευφρανθεί
Από τις εκτελέσεις
προτιμά αυτές του Πρώτου

Κάθε φορά που αποχωρεί σιγοψέλνοντας
ο ήλιος στάζει χρυσάφι
στους διαδρόμους του νεκροταφείου

Τότε

Ο ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας
καταμετρά τα αεροπλάνα του
Ο λύκος τα πρόβατα
Και
Ο άγιος τις αμαρτίες του

***

Στην αγορά

Οι ψίθυροι του πλήθους
βόμβος μελισσιού που χάθηκε
τη μακριά νύχτα
της αποκαθήλωσης των αισθημάτων
Της περιφοράς των τρελών ποιητών
που αυτοκτόνησαν πηδώντας από
εξώστες πολυκατοικιών
και πιλότων
Που κάρφωσαν τα αεροπλάνα τους
-μαζί με το περιεχόμενο-
σε ουρανοξύστες στη Νέα Υόρκη
και στην κορυφή του όρους Παγγαίου

Το πλήθος καταναλώνει
κονσέρβες μπύρα
ξηρούς καρπούς και πατατάκια τσιπς
ψηφίζοντας μέσω διαδικτύου
τα πιο εντυπωσιακά ακροβατικά-
Θανάτου

*Από τη συλλογή “Οδηγίες χρήσης ιπτάμενης ραπτομηχανής”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2020.

Θέλω φως και οξυγόνο
και ήλιο να με ξυπνά
κάθε πρωί για την δουλειά.
Θέλω γαλήνη και ειρήνη
και ουράνιο τόξο
να υπενθυμίζει τα όνειρά μου.
Θέλω η αγάπη να είναι αέρας
και να αγγίζει την υφήλιο.

Θέλω αδελφοσύνη.

Αλλά, δεν μπορώ να μιλήσω
δεν μπορώ να εκφραστώ.

Δεν έχω οξυγόνο
χάνεται το φως –

Δεν μπορώ να αναπνεύσω, αδελφέ.

Οι άσωτοι εραστές
των κούφιων χρόνων
πνιγμένοι στο κρασί και την αμαρτία
κρυμμένοι στα μάτια των τυφλών
την μάταιη εξέγερση περιμένουν.
Ηττημένοι και περήφανοι
ψάχνουν μια γωνιά
να ξεράσουν συμβιβασμούς και συμβόλαια.
Διωγμένοι από τα δόγματα
έρημοι στους εξώστες
αποτυχημένων παραστάσεων
περιμένουν να λάβουν
εκ του μη έχοντος μέλλοντος
τη γενναία ανταμοιβή
τόσου πόνου.

*Από τη συλλογή “Καντάδες για ένα δαίμονα”, εκδ. Φίλντισι, 2015.

Φώτο: Angelos/aWESOME

1.
Συνεχώς
Απλώνω τα χέρια μου
Να πιάσω ουρανό
Μα πιάνω μόνο
Τη θηλιά που κρέμεται απ’ το ταβάνι

2.
Θα πάρω ένα σκοινί
Να το περάσω στο λαιμό μου

Είμαι βλέπεις
Κλειστοφοβική
Και θέλω να είμαι έτοιμη
Ανά πάσα στιγμή
Να εξέλθω

3.
Γυμνή
Κάτω από το δέντρο
Φταίνε αυτά τα ρούχα που φορώ.
Φώναξα

Κρεμάστηκα
Από το πρώτο κλαδί
Για να τα βγάλω

*Από τη συλλογή “28 μέρες κάτω από τη γη”, Εκδόσεις Θράκα, 2017.

ΓΙΑΤΙ ΒΥΘΙΣΑ ΕΝΑΝ ΓΑΛΛΟ IΜΠΡΕΣΣΙΟΝΙΣΤΗ
ΣΤΗ ΛΕΚΑΝΗ ΤΗΣ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ

μη με τον Γάλλο
μη μ’ αυτόν

σαν χορωδία, είχαν φαγωθεί

να τον χωρίσω,
να τον στείλω αποσκευή,
να σταματήσω σούρτα φέρτα
κι αγαπούλες

πιέστηκα στο λέγε λέγε, λύγισα

τον έβρισα, τον έστειλα, τον βούτηξα
τον έπνιξα τον Γάλλο άνθρωπο

(χάδια εντυπώσεις, δεν το συζητώ
θα άφησα στον ιμπρεσσιονισμό)

***

LIVE YOUR DREAM IN GREECE

ο αδελφός μας όλο και μετράει
τα μυρμήγκια

αν βγουν ζυγά
θα μαςσκοτώσει

αν βγουν μονά
θα μας ξανασκοτώσει

*Από τη συλλογή “Η Θεόδωρος Κολοκοτρώνης”, εκδ. Bibliotheque, 2016.