HALLELUJAH (Ματωμένη Πανσέληνος)

Είμαι νυχτερίδα απόψε.
Ομορφιά είναι η ματωμένη πανσέληνος,
είμαι σκαθάρι που τρέφεται με τη σήψη των φύλ-
λων και των άνθεων,
είμαι πόρνη μιας βασιλικής αυλής που οργιάζει
πάνω σε σκελετούς,
πόρνη στο μπουρδέλο που αναμένει καυλωμένη
την ανάσα του Charles Bukowski,
είμαι σπυρί στο πρόσωπο του Μόρρισον είμαι η
ομορφιά της ασχήμιας
είμαι όλα, είμαι εσύ, όμορφε ιππότη με την τρύπια
κάλτσα.

*

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΦΡΟΝ

Υπάρχουν τόσα που επιπλέουν και συμπίπτουν.
Ένα κύμα γεμάτο σκουπίδια η δημοκρατία και η
επανάσταση,
η Ελένη και η Μαρία Αντουανέτα, ο Ροβεσπιέρος
και οι Άθεοι,
οι Γιρονδίνοι και οι εκάστοτε μετριοπαθείς,
οι προφητείες του Νοστράδαμου και του Ησαΐα
και μέσα στο μπλε της θάλασσας,
στο άσπρο των αφρών της ασφόδελο,
οι Ιακωβίνοι πιο κόκκινοι από τους κόκκινους,
και η λαιμητόμος να ανεβοκατεβαίνει
με το μονότονο με χρηματοδότηση γδούπο,
που τόσο το αίμα τον όχλο συνεπαίρνει.

Και τώρα, στων γηρατειών την κλίνη
μιας Καλυψώς τα πύρινα φιλιά
μιας Κίρκης την πυρωμένη αγκάλη
και τα νάζια της μικρούλας Βαγγελιώς
σκέπτεται μονάχα,
κι ολούθε δάκρυα νοσταλγούν.

*Από τη συλλογή “Ο φάλτσος κότσυφας”, εκδ. Εξιτήριον.

Οι καιροί
όχι μόνο οι σημερινοί
όλοι οι καιροί,
από πάντα,
παρά τα δεηθήναι
και τις επικλήσεις για παρέμβαση
στις κατά συρροή συνευρέσεις της αδυναμίας σου,
καθότι ξανά και ξανά αφελής,
δηλαδή επιρρεπής στη νόσο των ευχολογίων
και των ευσεβών παρακλήσεων,
με το ανύπαρκτο μεταφυσικό,
με αυτό το μύθευμα της λοιμικής δυναστείας
των γυρολόγων καί απατεώνων της αγίας τράπεζας
και του αγίου φωτός,
που πουλάνε με τσιριξιές και βελάσματα
στην κλίμακα του ντο,
στολισμένοι ολοαίματες ηλιθιότητες πλουμιστές,
υστερίες,
φανατισμούς
και άλλες καθαγιασμένες θεοβλαβείες
στην αφέλεια και στην ανυποψία σου,
όλοι οι καιροί λοιπόν,
με τρόπο κραυγαλέο,
δεν συμπαραστέκονται
στον άνθρωπο
ούτε στη ζωή την ανθρώπινη.

WHEN WE WERE YOUNG

it’s all as if…

little boat
be sea inside
the bay is walled
as high as heaven

dust played in the beams
when we were young
spun up like stars
no reason
for their any direction
trees looked in through windows
and as if
little boat be blessed

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΙΚΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ

είναι όλα σαν…

βάρκα μικρή
γίνε εδώ μέσα η θάλασσα
η ακτή
μέχρι τους ουρανούς ψηλά χτισμένη

έπαιζε η σκόνη με ηλιαχτίδες
τα μικρά χρόνια
και σαν τ’ αστέρια στροβιλίζονταν
χωρίς κανένα λόγο
σε κάθε πιρουέτα
σκύβαν τα δέντρα για να δουν απ’ τα παράθυρα

και σαν
βάρκα μικρή να είσαι ευλογημένη

*

SUCH AN HONEST MORNING

sun has washed white

it’s an all-day rooster
proclaims from tin shade

tiny lizards
to whom I’ve had no formal introduction
are faster than anything here
too quick even to call their colour

a breathless hill’s
good for the heart

the way is slow up stairs

ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΑΔΟΛΟ ΠΡΩΙΝΟ

με ήλιο ξασπρισμένο

είν’ ένας πετεινός
που ντελαλίζει ολημερίς στη στέγη

σαύρες μικρές, τόσο μικρές
δεν τους συστήθηκα επίσημα ακόμα
πιο γρήγορες απ’ οτιδήποτε εδώ
τόσο που ούτε το χρώμα τους
να πεις δεν προλαβαίνεις

είν’ ένας λόφος ξέπνοος
καλός για την καρδιά

σκαλί σκαλί αργοπορεί ο δρόμος

*Από τη συλλογή “A postcard from the fires – A picture of the rains” (“Καρτ-ποστάλ απ’ τις φωτιές Εικόνες της Βροχής”), ελληνική δίγλωσση έκδοση Καλειδοσκόπιο, 2022. Μετάφραση: Θεοδώρα Αραμπατζή.

** Ο Christopher (Kit) Kelen είναι Αυστραλός ποιητής, ζωγράφος και ακαδημαϊκός. Ζει στο Myal Lakes της New South Wales, στην Αυστραλία. Είναι επιμελητής της σειράς Pocket Poets των εκδόσεων Flying Islands στο Σίδνεϊ. Περισσότερα για τον ίδιο μπορείτε να βρείτε στο https://thedailykitkelen.blogspot.com

*** Η Θεοδώρα Αραμπατζή είναι ποιήτρια και εργάζεται στο Works at Internationale Jugendbibliothek, International Youth Library.

FILM NOIR

Τις περισσότερες φορές έρχεσαι χωρίς ειδοποίηση
κάθεσαι στο σαλόνι πίνεις μαρτίνι με πάγο
κουνάς το ποτήρι με μια κίνηση που υπόσχεται
μα δεν δίνει
καρφώνεις το βλέμμα απέναντι στο μηχανικό πιάνο
και μένεις βουβός

Τότε είναι που η φωνή πιάνει μια υγρασία στις γωνίες
δακρύζει σαν άγια εικόνα – και
τρέμω στη σκέψη πως μια ακόμα σιωπή σου
θα στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ – και
θα μας κοιτάει όλο το βράδυ
σαν δυο μεγάλα τίποτα

*

ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ

Κατάλαβες αμέσως
σαν καλός τεχνίτης
τη θέση που έπιανε το χρώμα
στον πίνακα του Βερονέζε

έτσι πέρασα ήσυχα απέναντι

Όταν έφυγες
τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους
Τελευταία λέξη ήταν η απουσία της

Ωστόσο
εξακολουθώ να σέβομαι
την κοφτή πινελιά

*Από τη συλλογή “Παραμύθια ανάποδα”, εκδ. Θεμέλιο, 2020.

Να το βουνό
Που αντικρίσαμε
Ξάφνου μπροστά μας
Στην εκδρομή

Του γυμνασίου.
Άδεντρο, πέτρες
Ίδιο συναίσθημα
Άκρη της γης.

Ένα τοπίο
Φρίκης που λες
Κι έχει στοιχειώσει
Από τα πτώματα

Τα τυμπανιαία
Των Ασιατών
Της ναυμαχιας
Της Σαλαμίνας

Tassos Denegris, Perama

This is the mountain
We came upon
Unexpectedly
On our high-school

Excursion.
Barren, rocky
Identical feeling
Edge of the world.

A landscape
Of horror as if
Haunted
By the bloated corpses

Of the dead
Of the Asians
Of the battle
Of Salamis.

(1991)

*Translation by Konstantina Georganta.

**From the book “Athens in Poems – An imaginative map of the city”, Ed. Konstantina Georganta, εκδ. Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2019.

Perama

There’s the mountain
We came upon
Suddenly there before us
On the high school

Excursion.
Treeless rocks
Same emotion
End of the earth.

A landscape
Of horror, and you know
It’s been haunted
By the corpses

The swelling up
Of the Asians
From the naval battle
Of Salamis.

*Translation by Philip Ramp.

**From the book “Tassos Denegris – Selected Poems”, Shoestring Press, 2000.

Πέθανε η γλώσσα
όταν πέθανε ο άνθρωπος
Τί σημασία έχει αν χρησιμοποιείτε
χιλιάδες λέξεις όταν είστε ήδη νεκροί

*

Κι όλο τα πουλιά επικαλούνται
Μα τα πουλιά ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν
για το ανθρώπινο
Ποτέ δεν μιλούσαν μ’ αγίους

*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2022/08/18/2-ποιήματα-χρήστος-γραβάνης-3/

Είμαι ερωμένη του Ήλιου
Αντλώ ενέργεια από τα λαγόνια του
Η γη είναι η υπηρέτριά μου
Οι άνθρωποί της είναι οι σκλάβοι μου

Σκλάβε, τα κόκαλά σου είναι κουρασμένα
Ο ήλιος είναι πολύ καυτός
Αλλά τα παιδιά σου πεινασμένα
Ξέρεις ότι δεν μπορείς να σταματήσεις

Πετάω στην Κορυφή του Ολύμπου
Ο Δίας είναι ο υπηρέτης του σπιτιού μου
Ο Πήγασος είναι το άλογό μου
Είμαι θεά των Ουρανών

Πέσε στα γόνατά σου γυναίκα
Προσευχήσου στον νέο Θεό σου
Ικέτευσε Συγχώρεση για τον Κάιν
Ικέτευσε για ένα νέο πρόσωπο

Τα πρόσωπα της Εύας ήταν τρία**
Εγώ έχω μόνο δύο
Ο χρόνος τα έχει αποξενώσει
Το ένα είναι μόνο ένα όνειρο

*Αντιστοιχεί στη σημείωση 28 του βιβλίου όπου γράφει ανάμεσα στα άλλα: “Ο Αμερικανός συγγραφέας William Edward Burghardt Du Bois (1868-1963), κοινωνιολόγος, ιστορικός, εκπρόσωπος της ριζοσπαστικής πτέρυγας του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων, στο βιβλίο του “Η ψυχή του νέγρικου λαού” (The Souls of Black Folk), το 1903, μίλησε για τη Διπλή συνείδηση (Double consciousness) χρησιμοποιώντας τον όρο για να περιγράψει την εμπειρία που βίωναν λαοί καταπιεσμένοι και συγκεκριμένα οι Αφροαμερικανοί. Ο Du Bois υποστήριξε ότι οι μαύροι διακατέχονται συνεχώς από δύο οπτικά πεδία. Το πρώτο αντικατοπτρίζει το πώς βλέπουν οι ίδιοι τον εαυτό τους και το δεύτερο το πώς τους βλέπουν οι άλλοι. Αυτοί οι δύο διαφορετικοί πόλοι τους οδηγούν να βιώνουν μια διπλή συνείδηση ανάμεσα στον Αμερικανό και τον Νέγρο, συνεπώς να νιώθουν ότι έχουν δύο ψυχές και δύο σκέψεις. (Η συνέχεια στο βιβλίο).

**Αντιστοιχεί στη σημείωση 29 του βιβλίου. Αναφορά που συνάδει -χρονικά και νοηματικά με τα προηγούμενα- με την περίπτωση της Chris Costner Sizemore, μιας γυναίκας που έπασχε από διασχιστική διαταραχή ταυτότητας (ΔΔΤ) …Το γεγονός ότι η Πάρκερ εργάστηκε σε ιατρρικό κέντρο για γυναίκες την έφερνε ενδεχομένως πιο κοντά στα ιατρικά και ψυχολογικά θέματα που τις αφορούσαν. (Η συνέχεια στο βιβλίο).

***Το ποίημα περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Πατ Πάρκερ – Αγάπη Δικαιοσύνη Ελευθερία – Επιλογή ποιημάτων”, εκδ. Βακχικόν, 2021. Ανθολόγηση -Μετάφραση – Πρόλογος: Νίκη Κωνσταντοπούλου.

Σε υφάλους παιδιόθεν βαδίζοντας,
αιμορραγώντας, έπαιζες, χορεύοντας.
Να διδάσκεις,
τα αίματα σε εδίδαξαν!
Στην εξακτίνωση το άλγος σε μύησε,
του θάλπους την πλήρωση σμιλεύοντας.
Απόμακρη απαυγάζεις, απόσταγμα πίνοντας.

Χαμηλώνει επικίνδυνα τώρα το φεγγάρι
πάνω από τους λόφους-
θ’ ακουμπήσει μήπως τους τάφους
να τους αλλάξει με ασήμι;
 
                                         *
 
Σπαθιά να βρέξεις, ουρανέ, μαχαίρια να χιονίσεις
το φεγγάρι όμως μην τύχει και μού το χαλάσεις
άστο όπως είναι: μια αλήθεια, ίσως ανώφελη
ματαιοτήτων ανάμνηση, σαν ανεξίτηλη.
 
                                           *
 
Δεν σε πείθει, όσο το φεγγάρι θα κρύβεται
μειλίχιο πίσω από τα σύννεφα, θα αντιστέκεσαι ·
μόλις όμως βγει, αμέσως θα ταυτιστείς μαζί της,
ένα καλοσυνάτο μηδέν να γίνεις στη στιγμή.
 
 
                                          *
 
Ένας ομόθυμος της σελήνης, ένας κληρωτός
των παθών, τι ψάχνει να βρει ειρήνη και σύνεση;
Μέσα στο δάσος χάνεται, πως είναι άλως, θεός
νομίζει · ασ’ τον να στρώσει να κοιμηθεί κάτω από
φτελιά, να ξυπνήσει εσύ.
 
                                            *
 
Η πανσέληνος· παντού τριφύλλια ασημόχαρτο
να τυλίξουμε τον κόσμο, να τον ξεχάσουμε χωρίς τύψεις,
αστείο, που δεν το κατάλαβε κανείς · η μοίρα.
 
 
 
                                           *
 
 
Πόσο λίγο απόψε· ίχνος αισχύνης, δειλίας.
Τι σαράκι να σε τρώει, αδειάζεις και γεμίζεις
σαν των ανθρώπων τα όνειρα και τα σπίτια.
Φεγγάρι μια σταλιά τι;
Κομμάτι μας είσαι ή μήπως φιάσκο του ουρανού;
 
                                      *
 
Καρφωμένο στην καστανιά, ξόρκι κι απειλή μαζί
ένα φεγγάρι θεατρικό, σκηνικό ολέθρων
αστρικών· εκεχειρία τώρα απατηλή.
 
                                     *
 
Η κίχλη άκουσε για σελήνη αργυρή-
τρόμαξε, θα την κυνηγάνε τώρα
με αργύρια και σφεντόνες και δεν ξέρει τι να πει.
 
 
                                       *
 
Μπακίρι στην αλέα, φωτισμένο από παλιό φεγγάρι
φαίνεται θησαυρός ασήκωτος,
δικός μας από πάντα.
 
                                          *
 
Μολπή σελήνης άηχη, όλοι την ακούν,
θρίαμβος της μουσικής
ένα αεράκι από τις άδειες λίμνες της,
αυτό δεν είναι νους;
 
 Μάιος 2008

FLORA MIRABILIS

Μπουκέτο λουλουδιών είναι δέκα δάχτυλα κεντημένα,
δεξιοτεχνική στραβοβελονιά που ανθίζει
σε ερωτευμένα δάχτυλα.

Μπουκέτο λουλουδιών είναι δύο κοτσίδια παιδικά,
πλημμυρίδα νηπιακού χοροπηδήματος.

Μπουκέτο λουλουδιών είναι και τέσσερες
ξέχειλες βεντάλιες που αφρίζουν σάρκα
και δοσμένο έρωτα.

Μπουκέτο λουλουδιών είναι ένας φρέσκος μικρός
άνθρωπος, τυλιγμένος με αμνιακό υγρό, να τον
περιλούζει το γήινο φως και να αποκτά έγχρωμη όραση
και φλύαρη γλώσσα.

Μπουκέτο λουλουδιών, όταν ενώνονται τα χείλη μας,
σε επάλληλα επίπεδα οικοδόμησης μιας σκάλας για την
στρατόσφαιρα

Εκεί που με έμαθες να ζω.

*

ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΑΝΙΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Δρεπάνη ο δείκτης σου,
το στόμα μου σκαλίζει,
το αγκίστρι της σκλαβιάς

τα δάχτυλά σου δερβίσηδες
αυτόχειρες ομόκεντροι κύκλοι
του πυρήνα μου το εγκώμιον πλέκουν

σκληρό το δέρμα, νοτισμένο
νοσταλγεί σε κάθε έξοδο
το νόστο του αγαθού μου

σκληρό δέρμα, συντομευμένο
το κενό ανάμεσα στα δύο σώματα
χασμωδία της πραγματικότητας

φτιάξαμε με αμαρτία αυτό που λέγεται κορμιά γυμνά
αποπιόματα από το λιοτρίβι της ηδονής
το νέκταρ των θεών που στάζει παιδιά
αιματοβαμμένα
παιδιά
δικά μας

*Από τη συλλογή “Γράμματα σε νεκρό εραστή“, εκδ. Bibliotheque, 2016.