Ο Chet λιώνει τη μελωδία μέσα στις σκέψεις μου
Μετά από τόσο πετροπόλεμο του πλήθους
Που έχει βουλώσει τ’ αφτιά του με κερί
Σειρήνες ακούγοντας στα σωληνάδικα’
Αν ήξερα τέτοια σάλπιγγα
Ίσως ξυπνούσα τους νεκρούς
Ίσως ξεσήκωνα όλα τα τριζόνια
Για να κυλήσουν όλα μέλι γάλα
Για να σε φέρω πιο κοντά μου
Όπως πάνω σ’ ένα ποτάμι φουσκωμένο
Αλλά δεν ξέρω
Ούτ’ ένα φτωχό τζιτζίκι ν΄αντιγράψω
Ούτ’ ένα αγρίμι να ημερέψω
Ούτ’ ένα βράχο να σπρώξω στον γκεμό
Που νύχτες τώρα με καλεί με τ’ όνομά μου
Παίρνοντας σα νεράιδα τη φωνή σου’

*Από τη συλλογή “Τη νύχτα που ο Τζέκιλ μαχαίρωσε τον Χάιντ [και άλλες σχεδίες]”, εκδ. Στίξις, 2022.

από
σχισμές το παραμύθι
και μετά,
στη σακούλα
με το μισοφαγωμένο φεγγάρι,
με την
κλεμμένη σοκολάτα,

έβαζε
το κλειδί
στο τικ της φαντασίας του
και έκανε το τρικ με τα μαστουρωμένα δάκρυα,

ώ ναι,
ένας θεός
πεινασμένος,
με ρευματισμούς και χέρια τρυπημένα
φώναζε

και άνοιγε στο έλεος

έδειχνε
σταυρωμένα
όνειρα
αλλά και πειρατείες

*Από τη συλλογή “Πάτησε το κουμπί”, εκδ, Οσελότος, 2015.

Άσμα
Σήμερα νομίζω
τελευταία φορά
θα σε τραγουδήσω γιατί
εσύ είσαι
ο οίστρος και ο σφυγμός και η βραχνή φωνή του έρωτα που κρατιέται άλλοτε ψηλά και
άλλοτε βαθιά σε χορδές
έξω από κάθε γραφή γιατί
ένα Ζήτω με ψηφία
και λίγες πούλιες
μαύρες ή τριανταφυλλιές
μες στο χρώμα της αρένας
δε σπαρταράνε βέβαια όπως
η δράση
η σάρκα
που είσαι
όταν μου μαθαίνεις την ξένη πόλη
Κατάκαρδα
είπα τι χρειάζεται
και λέω δεν πειράζει
δεν πειράζει πετάμε όλα τα λόγια
όπως να ’ναι
η αγάπη
ξεντύνει τα κορμιά
εσύ μ’ ανοίγεις παράθυρο
με κλείνεις
με στολίζεις φυτά
και τα περιποιέσαι
με μυρίζεις
με διψάς
με κρατάς
Ξαφνικά
με λύνεις
και γελάω ακόμα ακόμα
πάμε ερχόμαστε μες στα κρύα και τις ζέστες και τις σκόνες που
μετά λασπώνουνε κι έχουνε για νήμα τα φύλλα του φθινόπωρου
άνοιξη αντικριστήκαμε τότες που ζητούσα να πεθάνω
γνωρίσαμε από κείνη την ημέρα
χρόνους και χώρους πολλούς
με αντικείμενα
με ορέξεις
με δάση με άγριες φράουλες
με ζωγραφική
εσύ αγγίζεις τα όρια που χρωματίζουνε τα πράγματα και τα ονόματά τους και τη φθορά
τους
τι άλλο
είναι ο κύκλος
από την ίριδα του ματιού σου
ακτίνα μελαχρινή
Ριπή
της ορμής
τι άλλο
είναι η ύπαρξή μου
από μια νέα σφαίρα
με τα έπιπλα
με τη φύση
όταν μ’ αγαπάς
μικρή εικόνα στρογγυλή
μες στην ίριδα του ματιού σου
Είμαι
σ’ ένα δωμάτιο ασβεστωμένο
κοντά στη θάλασσα
άσπρο το αλάτι της
ξεραίνει άγκυρες μόλους σκοινιά
αισθάνουμαι τον ήλιο μαύρο
και τα μάτια σου
άλλοτε είμαι
Λαχανιασμένη
σκύβω το πρόσωπο
χιονίζει δυνατά
ό,τι οριζόντιο φέγγει κατάλευκο
μονάχα λίγα κάθετα μαυρίζουν πάλι
και η ίρις του ματιού σου
που με ζυγιάζει έχει μαγικές αξίες
κουκκίδα είναι αϊτού πέταμα
και διαγράφει πράξεις
Τοπία
ή ζωές
έτσι θυμάμαι
τι σχήματα αφήνει
όποιος ξεριζώνει δέντρα
και όποιος χτίζει γιοφύρια
γιατί εσύ είσαι
ο οίστρος και ο σφυγμός και η βραχνή φωνή του έρωτα που κρατιέται άλλοτε ψηλά και
άλλοτε βαθιά σε χορδές
έξω από κάθε γραφή γιατί
εσύ μ’ ανοίγεις παράθυρο
Χαμογελάς
και μου τάζεις
κάτι γοβάκια
από δέρμα μανταρινιού
μου σιγοψιθυρίζεις καιρούς
σαν άγρια άλογα
λίμνες βαθιές στρώνεις χάδια
ρίχνεις παράξενα ζάρια
με δυο γαρίφαλα αίμα της καρδιάς σου
φυτρώνουν τα λόγια
ανάμεσα μια νυχτερίδα
στα σμιγμένα φρύδια
με τη σελήνη
τι είναι ο ύπνος τι είναι ο ύπνος
και το βλέμμα σου
είναι πάντα σήμερα το βλέμμα σου
με μένα

*Από τη συλλογή Κρυφοχώρι της Μάτσης Χατζηλαζάρου (εκδ. Τετράδιο, Αθήνα, 1951) [με τέσσερις χαλκογραφίες του Javier Vilató]
**Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδ. Ίκαρος, 1989)
*** Εμείς το πήραμε από εδώ: https://thepoetsiloved.wordpress.com/2017/05/22/matsi-hadjilazarou-asma-%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B7-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CE%B6%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%83%CE%BC%CE%B1/

Τα πρωινά στο αστικό ανοίγει η μέρα.
Επιβιβάζονται οι εργάτες
μια χούφτα απόστολοι της ζήσης.
Το πρόσωπό τους φωτεινό
δίχως χαμόγελο.
Στην επόμενη στάση ίσως ανέβει μαθητής
μια μάνα ή ένας γέροντας ανέλιγος.
Στα αστικά που δεν τα χώνευα
ανόητος μικροαστός
μεταμορφώνονται οι γενιές
αλλάζουν
σκάρτα και περιττά αποβιβάζουν.
Αστικό με τις μεγάλες ρόδες
και τις πολλές πόρτες.
Θα κάνει στάσεις άφθονες
να σκεφτείς έχεις τον χρόνο.

*Από τη συλλογή “Αντικριστά”, εκδ. Θράκα, 2021.

Αν πεθάνω
δεν θα ξανάρθει ο ταχυδρόμος
δεν θα μου στείλεις πια βιβλία
ή την καρδιά σου σʼ ένα φάκελο
δεν θα σε δω να φεύγεις
ή να ΄ρχεσαι
δεν θα καθίσω πια ποτέ στο μπαρ
και συ στο πλάι μου
ή απέναντι κατάμονος
να με κοιτάς

αν πω πως πέθανα;
θα κολλήσω στο στήθος σου
ένα νεκρώσιμο με τʼ όνομά μου
στους δρόμους θα γυρνάς μʼ ένα νεκρό

Τασία – έναν καφέ παρακαλώ

αν ξάφνου μʼ αντικρίσουν ζωντανό
θα ε κ π λ α γ ο ύ ν

η ώρα είναι μία παρά τέταρτο
ο τραυματισμός των ωρών

Τασία – παρακαλώ έναν καφέ

Θʼ ανάψω τη ζωή μου
και θα κάψω τα βιβλία
τι όμορφα που καίγεται η φράση σʼ α γ α π ώ
αναδιπλώνεται στον εαυτό της
σαν να βάζει στο πρόσωπο το χέρι της
από ντροπή

λίγο νερό παρακαλώ
και πλένε το ποτήρι μου καλύτερα
κυρά μου

εγώ έριξα προχθές νερό
κι έσβησα τα όνειρά μου

ο καφές σας κύριε

η στάθμη της αγάπης σου
κατέρχεται
διψάω
λίγο νεράκι κύριοι
λίγο νερό καλοί μου κύριοι

και είναι λ έ ε ι ποιητής

μα πού είναι οι φωνές των παιδιών;
αιτούμεθα ποίηση στα σκοτεινά

η ποίηση φίλε πέθανε

η καλοσύνη σου –
η καλοσύνη σου είναι Κύριε
μια καμινάδα
στους δρόμους βλέπω να περνούν
ζητιάνοι μʼ εξαπτέρυγα ονείρων
μια προσευχή
μια προσευχή
για να βρεθεί ένα ποίημα

η ποίηση φίλε π έ θ α ν ε

μα δεν γνωρίζεστε;
ο κύριος είναι ποιητής
ναι είναι παχύς
πολύ παχύς
και παίζει στον Ιππόδρομο

η ώρα είναι μία
ο θάνατος των ωρών

βρέχει
πότε θα πάψει πια να βρέχει;
αφʼ ότου έφυγες
δεν έπαψε να βρέχει
ήσουν περίεργος να μάθεις
τι υπάρχει πίσω από το θάνατο
θ ά ν α τ ο ς
τι άλλο θέλεις να υπάρχει;

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΖΩΗ!

σου ΄λεγα μείνε
θα βρω καρφιά να σε σταυρώσω
λόγχες να σε τρυπήσω
σʼ ένα καλάμι θα ΄δενα
σφουγγάρι την καρδιά μου

για να σε φτάσω τώρα πρέπει
να πάω κοντά στη θάλασσα
γράφω λοιπόν κι εγώ χαρτιά
ομοιώματα διαβατηρίων
κι απέ τα ρίχνω στο νερό
δεν θέλω να τα δούνε άνθρωποι
που δεν γνωρίζουνε να σκαρφαλώνουν
στον καπνό των καραβιών

οι άνθρωποι οι άνθρωποι
παίρνουν τα γράμματά μας και μʼ αυτά
ανάβουνε φωτιά το χειμώνα

πότε θα πάψει πια να βρέχει;
φθινόπωρο
τα φύλλα των δέντρων
πάθανε πάλι ελονοσία
την άνοιξη θα πάρω DDT

φύγε
ο τρόπος που μιλάς –
δεν ξέρει
πως ο δικός μου τρόπος είναι
Σιωπητήριο

ο τρόπος που χτενίζεσαι
ο τρόπος που γελάς –
δεν ξέρει
τίποτα δεν ξέρει

φοβού τους ποιητάς
και ποίησιν φέροντας

μου επιτρέπετε να σας συστήσω;
τι ποιήματα συνθέτετε;
ποιήματα
λυρικά; σατυρικά;
π ο ι ή μ α τ α

ο κύριος είναι κίναιδος

αιδοίον χωρίς κίονα
κύων χωρίς αιδώ

Άνθρωπος

ποτέ δεν θα ξεχάσω τον Αλέξαντρο
στο στήθος του καθότανε
ένας αητός
ήτανε δύσκολη εποχή
στους δρόμους
γύριζαν ωχροί εσταυρωμένοι
κι οι μανάδες μας
δεν χρειαζόντουσαν άλλα ορφανά
μια καληνύχτα
γινόταν εύκολα αντίο

στο στήθος του
στο στήθος του καθότανε ο αητός

ο κύριος είναι κίναιδος

ά ν θ ρ ω π ο ς

χαίρετε χαίρετε
να με ξεχνάτε
υπήρξα άφρων δεν τʼ αρνιέμαι

μα σεις φίλε ξεχάσατε να βάλετε
λάδι στο λύχνο σας
ιδού ο Νυμφίος έρχεται
προσπέρασε
για πάντα

η ποίηση φίλε π έ θ α ν ε

και πότε η κηδεία;
η κηδεία των ωρών

μα η ζωή αντέχει ακόμα
σε κάμποσες ανησυχίες
σε αρκετές μετάνοιες
και στο θάνατο
δεν θα μιλήσω πια ποτέ
δεν θα μιλήσω
ο θάνατος
ο θάνατος
θα τον εκμηδενίσω

αντίο σας

φεύγε δίχως να κοιτάζεις πίσω
βαρέθηκα
η ποίηση της ποίησης την ποίηση
τη ζωή σας
α υ τ ή τι την κάνατε;
δεν θέλω πια άλλο καφέ
όταν μιλάω στο θάνατο
του δίνω τʼ όνομά σας
ο θεός να μας φυλάει απʼ την αισθητικοποίηση
της ατομικής βόμβας
εγώ πηγαίνω τώρα στη ζωή
στον Ιλισσό
να πιω τις σκέψεις μου πιο καθαρές

δεν έχεις πια καμιά ελπίδα

δεν έχω πια ελπίδα
δεν έχω πια καμιά ελπίδα
άλλη απʼ την αδελφή μου την Ελπίδα
δεν έχω άλλο σώμα
απʼ το σώμα που θα κάνω
με το καλώδιο
δεν έχω άλλο θάνατο απʼ τη ζωή
είμʼ ολοστρόγγυλος
σαν τέλειος κύκλος
θʼ αρχίσω να τσουλάω
είμαι μια ρόδα για παιδιά
διότι κύριε
η ζωή κυλάει πάνω σε ρόδες

κάτω απʼ τις ρόδες είνʼ ο θάνατος
πάψε
δεν θέλω να σʼ ακούω
θα σʼ αγαπήσω
δεν θέλω να σε βλέπω πια
θα βάλω τις παλάμες μου στʼ αυτιά
να μη σε βλέπω
και θα ζήσω

έρχομαι έρχομαι ζωή
ζωή τον θάνατο πατήσας

μάθετε να περιφρονείτε
ό,τι αγαπάτε
ο ήλιος ο ήλιος η ζωή
έρχομαι φίλε έρχομαι
είμαι δικός σου εσαεί

τι ωραία που γίνηκαν οι ναύτες ξάφνου
τι ωραίο το πρωινό της Κυριακής
κι η σκιά των δέντρων
που κι η αβεβαιότης των καιρών μας
χάνει κάτι
απʼ το απαίσιο κύρος της
κι όλα μας φαίνονται
ντυμένα ήλιο

μα ενώ κοιτάζω αφηρημένος κι ευτυχής
νομίζοντας πως τίποτα
δεν θʼ αγαπήσω πια
αυτός
διαπερνάει το λεπτό τοίχο του κορμιού
και πάει και σφηνώνεται σαν σφαίρα
στην καρδιά!

Μιας μέρας η αίσθηση πέταξε και πάει
οι μέρες σαν όνειρο οι περασμένες
νεφέλες που σκόρπισαν με ένα φύσημα

Απομεινάρι ξεγνοιασιάς
μουδιάζει το νου
που πασχίζει να συγκρατήσει
όλης της ομορφιάς το χρώμα

Εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη
και ενώνονται σε ένα κουβάρι
ήχων, γεύσεων, μυρωδιών

Έτσι όπως ανεβαίνει οργή την οργή
παλίρροια η στάθμη του οδυρμού
μου ξεκουρδίζει το όνομα

χάνω τα αποτυπώματά μου
μου εκριζώνουνε τα χέρια

κάθε πρωί
κλειστές σηκώνοντας γροθιές
-διαλέγαμε την πέτρα
απάντηση στην ακαταγώνιστη εξουσία
του χαρτιού

και στο αποκάρωμα του ήλιου
μολύβι κρασί και λυγμοί

παιχνίδι για τραυματίες
και άλλους φορείς
για όσους βλέπουν τη ζωή
κάτω από το δέρμα της

όμως τελειώσαμε τώρα μ’ αυτά
τα δακρυγόνα σύνορα
τους πάνθηρες ατομισμούς μας

πονέσαμε έως το κόκκαλο το μίσος
και μάθαμε από πού κρατά
η ράτσα του κακού’

μάταιοι οι χειρο-χαλκάδες
κύριοι-
άχρηστα τα χαρτιά σας

μαλάκωσε το κέλυφος του πολιτισμού

στα φαγωμένα χέρια μας
φυτρώσανε ψαλίδια

*Από τη συλλογή “Πεζός ως την επούλωση”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2019.

Επιμένω
κοιτάζοντας κατάματα
το ηλιοβασίλεμα
αποτραβώ το βλέμμα
ήλιοι λικνίζονται παντού
μελανοί στην ώχρα
του σκαμμένου αγρού
ρόδινοι στο φόντο
χλωρού καλαμιώνα
χρυσοί με το που
σμίγω τα βλέφαρα
αναπηδούν
αναγεννώνται
αντιστέκονται
στην έλξη μιας
φλεγματικής
κορυφογραμμής
απέναντι στην Πάρο
καθένας τους και
μια μόνο στιγμή
μια ανάμνηση
μια αποτζιατούρα
πριν από την επόμενη
κίνηση της νύχτας
που φτάνει
-“Μιμείται κανείς
όταν αποτυγχάνει”

όμαιμος του αετού
και των αρχαίων ναών
καταλυτής

έρημος
μέσα στη σιωπή του

κοιτάζει τα ίχνη
του χρόνου
επάνω στο σκοτεινό
υφαντό

και πλέκει
πλέκει
γράμματα με ήχους

σπάζει τη μοναξιά του
σε χιλιάδες πετράδια
κι ονειρεύεται έξω
από τη φαντασία

βρέχει τα πόδια του
σε θολές πηγές
ματώνει τα ακροδάχτυλά του
πάνω από το άπειρο γέρνει

και λούζεται την άβυσσο

όμαιμος του αετού
και των αρχαίων ναών
καταλυτής

αιρετικός για τους σοφούς
και για τους ταπεινούς
προφήτης

φλεγόμενος από αιώνων
εἰς τήν κάμινον των ηδονών
και παρθένος στα χέρια
των εφήβων

μια μυστική
σχεδόν ανερμήνευτη
γραφή τον θέλησε
ποιητή

όμως η άμμος
σάρωσε
τα αποτυπώματά του
έσβησε την κραυγή του

και τίποτε πια δεν τον θυμίζει

ένα νεφέλωμα το πρόσωπό του

γύρω από το μάτι του θανάτου

*Το πήραμε από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2022/08/23/άτιτλο-κωνσταντίνος-καραγιαννόπουλ/

Οι φωτογραφίες
α! οι φωτογραφίες
πάνω στο ερμάρι με τα κεντητά πετσετάκια
κατάντικρυ στο χαμηλό παράθυρο
γλυκοξυπνούν κάθε πρωί
με την πρώτη ηλιαχτίδα
ονειρεύονται κάθε απόβραδο
λουσμένες στο φεγγαρόφωτο
ταξιδεύουν πέρα από τη θάλασσα
περπατούν πάνω στ’ αποκαΐδια
κι όλο το παράπονο γίνεται λυγμός βουβός
με θλίψη ρωτούν γιατί
με απορία ρωτούν πώς
μα δεν υπάρχουν πια απαντήσεις
τα στόματα δεν θέλουν άλλο
το κακό να ξεστομίζουν
μόνο με λόγια συμπονετικά μιλούν
νανουρίσματα τραγουδούν
περασμένα σε χρυσοκλωστή…
© Δημήτρης Φιλελές

*Από τη συλλογή «Ομηρία (1922 μ.Χ.)», εκδ. Αγγελάκη.
**Το πήραμε από εδώ: https://mail.google.com/mail/u/0/#inbox/FMfcgzGqPzJScLcPRHHHJqmzGXjtzxWV