Για τον καθηγητή της Ιστορίας-Που παραμίλαγε-Σφαγές-Αυτοκρατορίες-Σύμφωνα-Με μυαλά τιναγμένα στου Δρομοκαΐτη τα κτίρια-Έλεγαν πως έφταιξε η υπερβολική του μόρφωση-Και μια ερευνητική αποτυχία-Αν δεν είχε αρρωστήσει-Θα διέπρεπε στα πανεπιστήμια-Ο καθηγητής βρισκόταν χαριστικώς στο σύστημα-Άθυρμα του καθενός μαθητή και της καθεμιάς μαθήτριας-Αφού λόγω έλλειψης καθηγητών παρέδιδε κανονικά-Βγάζοντάς τα πέρα δύσκολα-Μπέρδευε τάξεις-Βαθμολογίες-Την ύλη που δίδασκε-Μια μέρα όμως-Μας αναγκάζει να κάνουμε ησυχία-Για του Τουταγχαμών τον τάφο μίλησε-Με ευλάβεια κι ηρεμία-Από πολιτισμική ταφική συνήθεια-Με τα αγαπημένα του παιχνίδια-Τον βάλανε στην Πυραμίδα-Σε άριστη κατάσταση βρεθήκανε απ’ την Αρχαιολογία-Μας ανακοίνωσε-Ύστερα μας έδειξε φωτογραφία-Και λες και μας είχανε κάνει μαγικά-Που οι Αιγύπτιοι τον Φαραώ τον έστειλαν στο θάνατο να παίξει-Κουδούνι χτύπησε κι ένα καθίκι δεν κουνήθηκε απ’ τη θέση-Για τον καθηγητή της Ιστορίας-Που παραμίλαγε-Σφαγές-Αυτοκρατορίες-Σύμφωνα-Με μυαλά τιναγμένα στου Δρομοκαΐτη τα κτίρια-Έλεγαν πως έφταιξε η υπερβολική του μόρφωση-Και μια ερευνητική αποτυχία-

*Από τη συλλογή “Κάθαρμα”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2020.

Φίλε μου
αυτές τις ώρες που η βροχή
ξυπνάει τις ρίζες της γενιάς μας
να ‘ξερες πώς σε νοσταλγώ!
Θυμάμαι πάντα τη φωνή σου που ‘λεγε:
«Κάτω από ποιον αστερισμό να βάλουμε τα όνειρά μας;
Με τι σπαθιά θα λύσουμε τους κόμπους της αγάπης;»
Φίλε μου ξύπνα
η ψυχή μας άρχισε να κάνει φοβερά παράσιτα
ξύπνα καλέ μου, χρειαζόμαστε αντένα
η μουσική ήταν άλλοτε ωραία
τώρα
μονάχα μια γραμμή ενώνει τις παλάμες μας
κ’ ίσως η γνώση του θανάτου
φίλε μου ξύπνα, δε βαρέθηκες το θάνατο;
θυμάσαι τις ωραίες θέσεις μας
για τη μεταθανάτια επιβίωση; τότε
ο εχθρός φορούσε ακόμα προσωπίδα
ήταν αλήθεια μια περίεργη εποχή
γεμάτη καπνούς και χαμόγελα
τα επίχρυσα γράμματα της Ιστορίας είχανε ξεθωριάσει
όμως φαντάζεσαι πότε; σαν ήρθε η ώρα, αντίς ευχή,
μού ‘κλεισε μες στη φούχτα ο πατέρας μου
ένα κουτί μπρουτζόσκονη
έτσι κινήσαμε
οι σάλπιγγες δε σήμαιναν πια ηρωισμούς
και όμως
κοίταξε τώρα εδώ γυμνοί
όλα τα δώσαμε όλα
στον έρανο του θανάτου
εμείς που είχαμε ασκήσει χρόνια το κορμί μας’
για ν’ αντέχει
στο θάνατο και τις επιθυμίες
καλέ μου
με γελάσανε μ’ ένα στεφάνι δάφνης
εμένα που είχα καταθέσει μαθητής ακόμα
ένα στεφάνι όνειρα στον τάφο της καρδιάς μου
αγαπημένε
αυτές τις ώρες που η βροχή
ανοίγει τα κλειστά παράθυρα του τάφου μου
κι’ ορμούν κάποια πουλιά μέσα στα στήθεια μου
αυτές τις ώρες
σε θυμάμαι και σε πεσμένο εκεί στο πλάι μου
κι’ είναι σα να πεθαίνω πάλι.

*Από τη συλλογή «Καφενείο “Το Βυζάντιο” και άλλα ποιήματα», β’ έκδοση, εκδ. Ερμής, 1980.

Timeless

Ανούσιος ευαγγελιστής
ξαγρύπνια άστολη
κορύφωση υποταγής
υποσχέσεις στον κανένα
τίποτα νέο
ένας βηματισμός προς τα εμπρός
ένας προς τα πίσω

έτσι έβλεπε την φύση των πραγμάτων
και λέξεις από ξένη γλώσσα την συντρόφευαν
μέχρι που έφτασε στην πόρτα του σπιτιού της
και όλα ήταν όπως πριν.

*

Για ένα απόγευμα

Θρυμματίζει ένα μικρό ξερόψωμο
με νευρικότητα και ραθυμία
ονειρεύεται εποχές με άλλη άνοιξη

του έτους με ρυθμό χορευτικό
οι θόρυβοι κρύσταλλοι στα δάκτυλά της
το βλέμμα όλα τα μαζεύει με ζέση

η πλούσια σοδειά από γεγονότα την κούρασαν
όπως τα συναισθήματα που μαγκώθηκαν σε δωμάτιο μικρό
κι όμως ο χρόνος είναι δικό της αρκεί να περπατήσει πάνω του.

*

Το βιβλίο

Εκείνη η πεταλούδα της το είπε
κι ο γκιώνης και η δεκοχτούρα
και το τριζόνι
μα ήταν πιότερο μια μουσική παρά μηνύματα
κι όμως σημάδια κραύγαζαν
και ο μετρονόμος πέρα δώθε πέρα δώθε

μετά από όλα αυτά έκλεισε το βιβλίο
και απομακρύνθηκε από την βιβλιοθήκη.

*

Μια άλλη ματιά

Ήθελα  να γίνω μυρμήγκι  για  ένα βράδυ
Να δω τις αντοχές μου και  την ζωή με άλλα μάτια
Να δω τον κόσμο μια ελάχιστη αναπνοή  πάνω απ’ το χώμα
Να δω τις σταγόνες της βροχής καθώς διαθλώνται γύρω μου
Το χιόνι καθώς το αντικρίζω μέσα από την φωλιά μου
Το πάτημα του ανθρώπινου παπουτσιού να με συνθλίβει

*

Μου έδωσε μια ιδέα…

Συμφωνώ με τις αρκούδες
στο κρεβάτι μου λοιπόν
όταν κάνει κρύο
όταν δεν έχω σοκολάτα
όταν δεν περιμένω το τίποτα
όταν έξω έχει ψιλόβροχο
τον ύπνο του δικαίου

26/7/24

Αλυσίδα

Κι ύστερα ήρθαν όλα όπως δεν τα περίμενες
Ένα χάδι, ένα φροντισμένο πρωινό,
ένα τσιγάρο με μίξη σάλιων
πολλές ερωτήσεις, άπλυτα
μπλεγμένα, λερωμένα σεντόνια
Μια αφορμή ασήμαντη, κάτι που δεν κόλλησε
το ποτήρι έσπασε, το ρολόι
μια στιγμή στο καντράν καρφώνει:
οι πνιγμένοι επιστρέφουν πάντοτε στην όχθη
απ΄ όπου ξεκίνησαν
και βυθίζονται

*

αναστροφές

Ανάποδα,
σας παρακαλώ
διαβάστε με
ανάποδα
τόσες φορές
-το είπαμε-
το ποίημα
γράφεται
από κάτω,
από πάνω
διαιωνίζεται
μόνο,
κεφάλια
πολλά
έχει

• Κύκλοι

Έβαλα το αυτί μου στο στήθος σου
Έβαλα τον στίχο μου στο αυτί σου
Έβαλα το στήθος σου στον στίχο μου
Δύο στήθη όλη η ιστορία, τελικά

*Από τη συλλογή “εντωμεταξύ”, εκδόσεις Ενύπνιο, 2022.

Κύτταρο

Το ξύπνημα της Άνοιξης*
με όση ομορφιά και αν το ντύσεις
θα είναι βίαιο.

Το σώμα ξέρει.

Στο πέρα των περιγραφών
διαφεύγοντας της συρρίκνωσης
που προσπαθούν τα λόγια
σημαίνοντας τον χρόνο σταθερά
ανθίσταται στην ταξινόμηση
ορίζει την τάση
δείχνει την κατεύθυνση.

Εξεγείρεται.

*Frühlings Erwachen – Eine Kindertragodie
θεατρικό έργο του Frank Wedekind

*

Πράξεις

Στον Β.

Μιλάς και λιώνουνε τα χιόνια.
Εμένα η άνοιξη μου έρχεται φθινόπωρο.
Στο σύστημα των συντεταγμένων
ανάμεσα μηδέν και άπειρο
ανάμεσα συν και πλην
είμαι εξίσωση και με λύνεις
άγνωστος σαν x.

Πες μου
πες μου πώς από υπερβολή έγινα έλλειψη.

*Από τη συλλογή “τρύπα στο πάτωμα”, εκδόσεις_των_άλλων, 2021.

μνήμη κυρίας Ρένας [1937-2021]

Το κρανίο της γερακίνας
Μάνας μου αντάρτισσας
Με τη σάρκα ζαρωμένη
Στο μέτωπο αόρατα
Να συγκρατεί με τιάρα
Τα λιγοστά επαναστατημένα
Μαλλιά της.

—Μάστορα, ξέχασες το κόκαλο μιας ελληνίδας άνασσας να ρίξεις στ’ άσπρο σεντόνι της βραχυπρόθεσμης περιμετρικά του νεκρότοπου καινής ταφής.

Θώρακας αρχιλοχικός και
Μάχιμος τριών πολέμων
Γάλα ν’ αρνιέται και
Πυρομαχικά την παράδοση
Στο χώμα με το σκουλήκι
Βαθμοφόρος βασιλικά κι
Άναρχα αδιάλυτος.

—Αθήνα-Λευκωσία, Απρίλιος 2024

*Από το https://exitirion.wordpress.com

Σε δρόμους
προκυμαίες
σε σελίδες έζησε
κρυφά

και τώρα ξαφνικά
νεκρός
και παρηγορημένος.

Άλλοι μιμούνται τα πουλιά.
Μετακομίζουν από δώμα σε δώμα.
Καμμιά φορά ζαλίζονται
και πέφτουν.
Η καρδιά τους γίνεται κομμάτια

μόνοι στον κόσμο οι ποιητές
τόσες καρδιές
κομμάτια.

*Από το βιβλίο “Ποιητών και Αγίων Πάντων”, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2013 και η συγκεντρωτική έκδοση “Ποιήματα και Πεζά (1998-2018)”, εκδοσεις Μελάνι 2023.

Να μην είναι εδώ το τέρμα τάφε, να μη
σβή ο σκοπός της ζωής εδώ, να πώς:
Κάποια χέρια μας ικέτεψαν, μας ελέησαν,
μας ζητιάνεψαν, μας αγκάλιασαν, μας
δώσανε μια χαρά, ή μας κλέψαν.
Κάποια μάτια μας καρφώσανε,
μας γητέψανε, μας λίγωσαν,

ή μας πλήγωσαν.
Κάποια χείλη μας ευχήθηκαν,
ή μας δώσαν μια κατάρα,
μας χαμογελάσαν, μας σαρκάσανε,
ή στης προσμονής μας τη λαχτάρα

τρομαγμένα αργοκινήθηκαν,
λόγια ερωτικά μας ψιθυρίσανε κι όρκους και φιλιά
μας δώσαν, μας παρηγόρησαν, μάς επίκραναν,
ή μια μέρα μας προδώσαν.

*Από το βιβλίο “Φώτης Αγγουλές, Ποιήματα”, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2011.

**Φώτης Αγγουλές (φιλολογικό ψευδώνυμο του Φώτη Χονδρουλάκη) Τσεσμές Μικράς Ασίας, 1911 – Αιγαίο Πέλαγος, 27 Μαρτίου 1964.

Εγώ είμαι μεγάλος.
Εγώ είμαι ποιητής.
Εγώ είμαι μεγάλος ποιητής.
Εγώ είμαι μεγάλος.
Εγώ είμαι πολύ μεγάλος.
Πάρα πολύ μεγάλος.
Ναι ποιητής.
Εγώ είμαι καλός.
Πολύ καλός.
Πάρα πολύ καλός.
Σε όλα καλός.
Ναι καλός.
Εγώ είμαι ποιητής.
Εγώ γράφω ποιήματα.
Ναι ποιήματα.
Ναι γράφω ποιήματα.
Εγώ γράφω καλά ποιήματα.
Πολύ καλά ποιήματα.
Πάρα πολύ καλά ποιήματα.
Εγώ γράφω ποιήματα.
Εγώ είμαι ο ποιητής.
Εγώ είμαι Beskos.
Ναι Beskos.
Beskos είναι ποιητής.
Ο Beskos είναι ποιητής.
Beskos ποιητής.
Ποιητής Beskos. O Beskos. O Beskos είναι ποιητής.
O Beskos είναι καλός ποιητής. Ο Beskos είναι καλός.
Εγώ είμαι καλός. Εγώ είμαι Beskos.
Εγώ είμαι καλός Beskos. Πολύ καλός Beskos.
Ναι Beskos. Εγώ είμαι Beskos.
Εγώ είμαι ποιητής _

Επίκληση

Έλα, Έμπνευση,
γλυκιά σαν δυο όμορφες πόρνες
σ’ ένα όνειρο.

Μη φεύγετε, κορίτσια –
ακόμη κι αν δεν έχετε ιδέα
από ποίηση,

βοηθήστε με τουλάχιστον ν’ αποφασίσω
τι να φορέσω σήμερα.

*

Δουλειές

Ποτέ μην τελειώνεις όλες τις δουλειές
που έχεις σημειώσει να κάνεις.

Θα φαίνεται λες και δεν είχες τίποτα
καλύτερο να κάνεις.

*

Να διαβάζεις γυμνός ή Να διαβάζεις ξυπόλητος

Αν δεν αισθάνεσαι απολύτως άνετα με το σώμα σου,
το να διαβάζεις γυμνός πιο πιθανό είναι να σου αποσπάει
την προσοχή παρά να αυξήσει την απόλαυση.

Μια καλή συμβιβαστική λύση που προσδίδει ωστόσο μιαν αίσθηση
άνεσης και οικειότητας είναι το να διαβάζεις ξυπόλητος. Φαντάσου
να βαδίζεις με γυμνά πόδια πάνω στις λέξεις που διαβάζεις.

Σημείωση: ιδιαίτερα απολαυστικό είναι αν το κάνεις αυτό σε δημόσιο χώρο.

*Μετάφραση: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος
*Από εδώ: https://bookstandfiles.wordpress.com/2012/11/27/elaine-equi-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%b6%ce%b5%ce%b9%cf%83-%ce%b3%cf%85%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%83-%ce%ae-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%b6%ce%b5%ce%b9%cf%83-%ce%be/