ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Τόσα χρόνια!
Και πάλι στάθηκα
στις αποβάθρες που με περίμεναν
στους ελαφρείς κυματισμούς
των πλοίων,
στην ομίχλη
που έπνιγε την ανάσα μου
με μια παράξενη επιθυμία
να μην γεράσω γρήγορα.
Θεέ μου!
Πόσο θα ‘θελα να ταξιδέψω

***

ΡΥΘΜΟΙ

Δώσε στο πρόσωπό σου
την έκφραση της μουσικής,
της φράσης που σε συνεπαίρνει.
Κράτα τους ρυθμούς
με το δικό σου σώμα
σε κτύπους αυτοσχέδιους.

***

ΟΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Οι πιο ωραίες λέξεις έρχονται τις νύχτες
καθώς οι σκιές του φεγγαριού,
παράξενες ερωμένες
που μπαίνουν στης ψυχής
και του μυαλού το καταφύγιο…

***

ΑΔΥΝΑΜΟΙ ΛΥΧΝΟΙ

Κωπηλατώ
στη μέση του γαλάζιου.
Πίσω μου
οι αδύναμοι λύχνοι.
Πρόσωπα
στη στάση του αποχωρισμού
σκιές που βιάστηκαν να λησμονήσουν.
Μετέωρες.

*Από τη συλλογή “Ο Αύγουστος που περιμένω”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2016.

Ηρεμία

Η τέλεια επικοινωνία είναι
Η σιωπή μιας αγκαλιάς.
Όταν ακούς μόνο το ρυθμό της ανάσας,
Όταν εκπνέεις ήχους αχνούς,
Οι απαλοί ψίθυροι είναι
Εκδήλωση επιδοκιμασίας,
Το ήρεμο χάδι είναι πηγή στοργής.
Η τέλεια επικοινωνία,
Όταν το θρόισμα της καρδιάς είναι
Η μόνη ηχηρή παράβαση.

***

Άγγελος λευκός

Μικρή ικέτιδα της ζωοδότας σου μορφής

Τη φλογισμένη ψυχή στα χέρια σου απλώνω.

Γλυκιά ανάσα, αγκαλιά ιαματική-

Ιερό σημάδι της καρδιάς η χαρακιά

Σε ελπιδοφόρα όνειρα-

Της προσδοκίας η ζέστη με τυλίγει.

Λαμπρό φως καλοκαιριού-

Χρόνια πολλά, απογειώνομαι μαζί σου.

Ο τυφλός
ανεβαίνει την εσωτερική σκάλα.
Το ένα χέρι του στην κουπαστή.
Το άλλο
ψηλαφεί στο κενό.
Ανιχνεύει πιθανά εμπόδια.
Ανεβαίνει αργά την εσωτερική σκάλα.
Ο τυφλός
έχει πολλές πιθανότητες να σκοντάψει.
να κατρακυλήσει στην κλίμακα.
Απλά,
ψηλαφώντας,
εξασφαλίζει ένα ελάχιστο ασφάλειας.
Κι αισθάνεται ελεύθερος
συμφιλιωμένος με το απρόβλεπτο

*

Συμφιλιωμένος με το απρόβλεπτο.
Αλλά με την έλλειψη;
Με το Κενό;
Με το άδειο;
Ο τυφλός
θυμάται τα χρώματα.
Ξεθωριάζουν όμως
διαρκώς στη μνήμη του.
Θυμάται μια υποψία χρωμάτων.
Πού και πού
ριπές θυμού τον διαπερνούν
για την απώλεια της όρασής του.
Δεν διαρκούν πολύ.
Συμβιβάζεται με το σκοτάδι και πάλι.

*

Αφουγκράζεται ήχους.
Τους μετατρέπει με τον ψυχισμό του σε μουσική.
Με τον ψυχισμό του,
Δεν γνωρίζει κλίμακες,
νότες.
Το μόνο που γνωρίζει
είναι την ανάγκη του να μειώσει την έλλειψη.
Οσφρίζεται μυρωδιές
αφουγκράζεται θροΐσματα
και προσπαθεί να αναπαραστήσει με τη φαντασία του τη φύση.
Συχνά όμως
γκρεμοτσακίζεται
πάνω στα τυφλά του μάτια.
και είναι αναγκασμένος να συνεχίζει.
να αποδέχεται την τυφλότητά του.
Αυτό που χάθηκε οριστικά.

*“Οι Περιπέτειες ενός τυφλού”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2012.

This is the face that will survive my face.
This space, this light survive
the hour they were snatched from time.

Afterlife judgments loom:
this – a hairdo?
the squint – a twitch of humour?

Why be redeemed or damned,
when you can be noticed?
or, forwarding, converse fοr ages,
the stilled gaze with live glances?

I’m settling in to the longer life,
fragments of I
and his eye
circling in stellar winds

***

Φωτογραφική ζωή

Αυτό είναι το πρόσωπο που θα επιβιώσει το πρόσωπό μου.
Αυτός ο χώρος, αυτό το φως επιβιώνουν
με την ώρα που ξέκλεψαν απ’ το χρόνο.

Οι μετά θάνατον ετυμηγορίες δεσπόζουν:
αυτό – μια κόμμωση;
το αλλοιθώρισμα – ένα διάλειμα με χιούμορ;

Γιατί να εξαγοράζεσαι ή να καταδικάζεσαι,
όταν μπορούν να σε παρατηρήσουν;
ή, προωθώντας, να προσηλυτίζεις για πολύ,
το ήρεμο βλέμμα με ζωντανές ματιές;

Καταφεύγω σε μια πιο διαρκή ζωή
θραύσματα του εγώ
                  και το μάτι του
να περιστρέφεται σε αστρικούς ανέμους

*Από τη συλλογή “Flares” (“Πυροτεχνήματα”). Mark Time Books, 2016. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Κάποτε θα γράψω μια μουσική ακουμπισμένη στα βλέφαρα δυο
ματιών
όπως τ’ όνειρο στην απογευματινή βροχή
όπως το κορίτσι στο περβάζι του βραδινού παραθύρου
όπως το πρωϊνό πουλί στο ελάχιστο κλωνί της ανεξάντλητης
ελπίδας.

Κάποτε θα γράψω μια μουσική ακουμπισμένη στα βλέφαρα δυο
ματιών
λάδι και κρασί για τις πληγές των απαρηγόρητων αδελφών
φως και πάλι φως για το ματωμένο δρόμο της ειρήνης.

*Από τη συλλογή “Τα θεάματα” (1983). Εμείς το πήραμε από εδώ: https://thesuspendedstep.wordpress.com/category/poetry/

ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑ

Μαζέψτε τους νεκρούς από τους δρόμους
Η γυναίκα μου έρχεται να με βρει
Έρχεται η τελεσίδικη νύχτα
Μυρίζει σπέρμα και κατανόηση
Ξέρει απέξω κάθε όνομά μου
Ξέρει απέξω κάθε θάνατό μου
Μην μιλάς, μόνο άκου
Υπάρχει φόβος σε κάθε γωνία του ορόφου αυτού
Και παντού τα τατουάζ του χρόνου
Δηλαδή αποδείξεις ότι περάσαμε από εδώ
Χτυπημένες στα μπράτσα της μοίρας
Με την ανήθικη μελάνη του πόνου
Όσο παρανομεί σαρκαστικά
Εις βάρος μας απόψε η αιωνιότητα
Ψάχνοντας κορμί αναντικατάστατο να μεταμορφωθεί
Μαζέψτε τους νεκρούς από τους ορόφους
Η γυναίκα μου έρχεται να με βρει
Έρχεται να με βρει ζωντανό
Πάλι θα αλλάξουμε ονόματα
Πάλι θα γευτούμε μια σύντομη δικαιοσύνη
Τα σύνορά μας θα καταργηθούν αδιάκριτα
Μην μιλάς, μόνο άκου,
Βούλωσέ το.

***

ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

Η σάρκα δεν περιορίζεται στο περίβλημά της
Η σάρκα έχει εσωτερικούς χώρους και εξωτερικούς
Επεκτείνεται εκεί στις σήραγγες του ονείρου
Αυτοκτονεί στην μοναξιά του αστροναύτη
Κόβει φλέβες και βάφεται ολάκερη αποφάσεις
Κολυμπάει όταν εσύ νομίζεις πως ακροβατεί
Ακροβατεί όταν εσύ νομίζεις ότι κολυμπάει
Η σάρκα η προδομένη που έχει την καλύτερη γεύση
Και η σάρκα του έφηβου που ασφυκτιά
Η σάρκα της πουτάνας που με χρονομετρά
Η σάρκα του λύκου που γλύφει την ίδια πάντα πληγή
Η σάρκα που σε θέλει και η σάρκα που σε διώχνει
Και οι δυο σε απαιτούνε για σκλάβο, το ξέρεις,
Η σάρκα δεν περιορίζεται στο περίβλημά της
Νιώθει καθήκον να γνωρίσει ότι την αγνοεί
Να καεί σε γιορτή, να καεί σε σιωπή, να καεί
Μέχρι το φιλί που θα της ανοίξει τα μάτια
Και να βρεις τον καιρό σου εκεί
Και η νύΰχτα να φέρει κοντά το πιο δύσκολο σώμα
Μαζί με ένα άγγελο που θυμόσουν από παιδί
Και χίλιες δυο αγέννητες ιστορίες
Που μόνο η σάρκα θα μπορεί να πει.

*Από τη συλλογή “Ανοιχτοί χώροι”, Εκδόσεις Έψιλον, 2006.

Αυτό που με σώζει είναι ότι, αντίθετα με μένα, η γλώσσα
μου δεν είναι διστακτική ως προς το μέλλον: σκοτώνω /
να συστηθούμε / πεταλούδα μου.

*

Μέσα μου βράζει ένα ποίημα που σερβίρεται κρύο.

*

Οι άγγελοι είναι αναλφάβητοι.

*

Πρέπει να ελπίζουμε να βλέπει το παιδί ένα πρόσωπο
στο τυχαίο σύννεφο.

*

Αλλά αν το χιούμορ μου με έσωσε, το έκανε
απομακρύνοντάς μου τη ζωή που κινδύνευε.
Ποιος σώθηκε λοιπόν;
Μια φιλόξενη πολυθρόνα.

*

Είχε το κρύο στόμα της αναμονής
καί μέσα ομίχλη –
τον σκότωσα / αυτά τα πράγματα
είναι απίστευτα.

*

Μέλλον:
Όταν τελειώσουν όλα
θα κάνω μια βόλτα στο Brick Lane
μια ηλιόλουστη μέρα. Η καρδιά μου
θα είναι μεγάλο ανοιχτό τριαντάφυλλο
απ’ αυτά τα ροζ, που μυρίζουν
τριαντάφυλλο υπερβολικά
και διαλύονται ήσυχα
ήσυχα.

*

Αγαπημένος: ο αναγκαίος εκτελεστής της ιστορίας σου.
Ελευθερία: ο αναγκαίος δεν είναι ο επιβεβλημένος.
Πουλί: το πρωινό σπουργίτι σε μια βιομηχανική αυλή.

*

Μερικά ποιήματα ανασαίνουν από μια πολύ προσωπική λεπτομέρεια
μιας πανανθρώπινης βιογραφίας.

*

Μια «ολέθρια» καρέκλα
αναβοσβήνει σα Λας Βέγκας
στην αυλή του πατρικόν σπιτιού
το 1981. Οι συγγενείς κάθονται ένας ένας
και φαίνεται ο χαρακτήρας τους.
Τους βλέπω τρώγοντας γκρίλο (κάνω έτσι).

*

Φοβάμαι εκείνον που όταν μου μιλάει
στ’ αυτιά μου δε φτάνουν πρώτα οι λέξεις
αλλά το φορτίο της ήττας τους.

*

Σε ανάγκασα να επινοήσεις τη φωτογραφία μας.

*

Μερικοί ναρκισσισμοί αναβλύζουν το αγίασμα της
δικαιοσύνης τους
και μ’ αυτό ξεπλένονται τα δήθεν δύστυχα θύματά τους.

*«Φρουρός», Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2016.