(…)
Λοιπόν – εἶπε ὁ Βαγγέλης – ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἀπάτη·
λοιπὸν δὲν εἶναι μόνο ὁ θάνατος· δῶσε καὶ πάρε τὴ λέξη, τὴν πράξη· ὤχ – εἶπε

θὰ πάρουμε τὸ μερτικό μας καὶ τὸ δίκιο μας μὲ λόγο καὶ πράξη·
ὑπάρχει τὸ ὑπάρχω· ὑπάρχει συνέχεια· ὤχ·
στὰ φαρδιὰ τζάμια τῶν καταστημάτων εἶδα
τ’ ἀγάλματα ὁλάκερη στρατιά, κατεβαίναν στὴ διαδήλωση
εἶδα μαζὶ καὶ τοὺς ἄλλους ποὺ δὲν ἦταν ἀγάλματα
κρατοῦσαν μεγάλα πλακὰτ μὲ συνθήματα: ψωμί, ἐλευθερία, ἔρωτας,
κρατοῦσαν σημαῖες και μικρότερα ἀγάλματα· φαινόταν
καθρεφτισμένη πάνω στὶς βιτρίνες ἡ λευκὴ παρέλαση
καὶ μέσα στὶς βιτρίνες, τὰ κόκκινα μαγιό, τὰ ψαροντούφεκα, οἱ γυάλινες μάσκες,
τὰ γαλάζια βατραχοπέδιλα
ἦταν ὡραία αὐτὴ ἡ ἀντιστοιχία
ἦταν ὡραῖο ποὺ τὴν προσέξαμε· γεννιόταν τὸ νερό· κυλοῦσε·
μεγάλωνε ἡ ρευστότητα· ἐπιταχυνόταν· κι ἄξαφνα
ἡ πρώτη ντουφεκιὰ ἡ ἀντίστροφη, ἡ δεύτερη, ἡ τρίτη·
δὲ στάθηκαν· συνέχεια, πορεία, οἱ νεκροί, τὰ παιδιά, ξεχτένιστες γυναῖκες,
οἱ δασύτριχοι ἄντρες
καὶ κάτω ἀπ’ τοὺς μεγάλους διασκελισμούς τῆς μόνης σημαίας
ἀκούστηκε ὁ Κώστας φωνάζοντας μέσα του
τί κόσμος, θέ μου, τί ἀπέραντος ὁ κόσμος
κι ὁ ἕνας σήκωσε ψηλὰ τὸ βιολί
κι ὁ δεύτερος τ’ ἄδειο κλουβὶ μὲ τὸ φλιτζάνι, τὶς βέργες καὶ τὶς δυὸ τοῦφες μπαμπάκι
κι ὁ τρίτος σήκωσε μὲ το ΄να πόδι τὴν καρέκλα
ἐπάνω στὴν καρέκλα ἦταν ἕνα τεράστιο γάντι πυγμαχίας
κρατώντας τὰ ἴδια τρία λουλούδια. Καὶ τότε τρέχοντας ἐγὼ φώναξα: Γραγκάντα
κι οἱ ἄλλοι κατάλαβαν ἀμέσως καὶ φώναξαν: Γκραγκάντα
κι οἱ ἀντίλαλοι ἀπ’ τοὺς λόφους ἀπέναντι καθὼς ἀνεβαίναμε φώναξαν:
Γκρὰ καὶ γκρὰ καὶ γκὰ καὶ ντὰ Γκραγκάντα.
Κι ἦταν ἀλήθεια Γκραγκάντα.

Ἀθήνα -Καρλόβασι, Ἰούνιος Αὔγουστος 1972

Η χορτοκοπτική σταμάτησε, δύο φορές, γονάτισα, βρήκα
έναν σκαντζόχοιρο να ‘χει φράξει τις λεπίδες,
σκοτώθηκε. Βρισκόταν στο ψηλό γρασίδι.

Τον είχα δει πριν, και ακόμα τον είχα ταΐσει μια φορά.
Τώρα, έχω καταστρέψει τον καθόλου ενοχλητικό του κόσμο
Ανεπανόρθωτα. Η ταφή δεν βοήθησε καθόλου:

Το επόμενο πρωί σηκώθηκα και αυτός δεν το έκανε.
Την πρώτη ημέρα μετά το θάνατο, η νέα απουσία
δεν είναι πάντα η ίδια, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί

ο ένας με τον άλλον, πρέπει να είμαστε ευγενικοί.
Ενώ υπάρχει ακόμη χρόνος.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Τροπικέ, γιατί μού’δωσες
χέρια βουτηγμένα μες στο χρώμα.
Ό,τι κι αν αγγίξω
μ΄ήλιο θα γιομίσει.
Στα μαλακά τα βράδυα τόπων αλαργινών
θα περάσω με τους θορύβους μου σαν γυαλί στραφταλιστό.
Άσε με μόνο μια στιγμή
Να πάψω νά ‘μαι χρώμα και κραυγή.
Άσε με μόνο μια στιγμή
ν’ αλλάξει κλίμα η καρδιά,
να πιώ το ημίφως τού έρημου,
να σκύψω σιωπηλά από μπαλκόνι μακρινό,
να βυθιστώ στον μανδύα λεπτών πτυχών,
να διαχυθώ στην όχθη ευλάβειας απαλής,
να χαϊδέψω γλυκά τα ίσια μαλλιά
και να γράψω με γραφίδα λεπτότατη τη δική μου περισυλλογή.
Αχ! και νά ‘παυα μόνο μια στιγμή
να ‘μαι ο Βοηθός στο Πεδίο του ήλιου!
Τροπικέ, γιατί μου ‘δωσες
χέρια βουτηγμένα μες στο χρώμα!

*Από τη συλλογή «Πέτρα των θυσιών» (Piedra de sacrificios), 1924
**Μετάφραση © Αμαλία Ρούβαλη 2011
***Ααναδημοσιεύεται από το http://amarouv.blogspot.gr/p/blog-page_11.html

Τη μέρα του θανάτου μου
αναστήθηκα και ονειρεύτηκα
πως κάποτε υπήρξα

Ξεψυχισμένοι όγκοι
συρρικνώνονταν και έσβηναν

—————————————

Ήμουν σκιά
καμωμένη από φως
κάπως υπήρχα

Οι ά γγε λ οι βγά ζαν φτε ρά
τα τρι αντά φυ λλα φύ λλ α
κι εγ ώ – περ πατώ ντας – ποι ή μα τα

—————————————

Ήμουν κάποιος που έγραψε
που πέταξε χρώματα
ίσως να άνθισα
θύμιζα υγεία

Ό,τι έκανα χανόταν
ό,τι ήμουν πέθαινε
Χώμα

*Από τη συλλογή «Η μνήμη του χαρτιού» εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2009 (σελ. 35).

20 years ago
when I didn’t know much
I was asked where I stood
and I said I stood nowhere.
So I was asked
what if I was forced
to stand somewhere
and I said
if I was forced
I’d stand with the socialists
the communists.
Well,
one of my friends wanted to kill me,
and a bunch of them wanted
to track me down
and beat me up,
and another
kept asking me
for the next two years
how my North Vietnamese mates were;
and another friend
the wisest friend I knew then, said,
all I know is
there’s lots of people
escaping from the East to the West
but none going the other way.
And I had no answer to that
thought I just felt
there had to be something wrong with it
and I’ve thought about it
on and off
this last 20 years
and now
I know even less than then
I just thought of an answer:
people go to the racetrack
but it doesn’t mean they win.

*Ο Grant Caldwell είναι Αυστραλός ποιητής με βάση τη Μελβούρνη. Το ποίημα δημοσιεύτηκε στο πολιτικο-λογοτεχνικό “Overland” (τεύχος 125) 1991.

XL

Μια πεταλούδα περνά από μπροστά μου

Και για πρώτη φορά παρατηρώ στη Δημιουργία

Ότι δεν έχουν χρώμα ή κίνηση οι πεταλούδες,

Κανονικά, όπως χρώμα ή άρωμα δεν έχουν τα λουλούδια.

Χρώμα είναι αυτό που χρωματίζει της πεταλούδας τα φτερά

Κίνηση είναι αυτό που υπεισέρχεται στην κίνηση της πεταλούδας

Άρωμα είναι αυτό που αρωματίζει του λουλουδιού τη μυρωδιά.

Η πεταλούδα είναι μονάχα πεταλούδα

Και το λουλούδι, απλά ένα λουλούδι.

Μισώ τούτη την εποχή της βασιλείας των αστών
τη βασιλεία μπάτσων και παπάδων
μ’ ακόμα περισσότερο μισώ τον άνθρωπο αυτόν που δεν την μισεί
καθώς εγώ
μ’ όλες του τις δυνάμεις.

Και φτύνω στη μούρη σου άνθρωπε μηδαμινέ, από τη φύση πιο μικρέ,
που απ’ τα ποιήματά μου όλα, εσύ προτιμάς τούτη την Κριτική
της ποίησης.

*Από τη συλλογή “Η άμεση ζωή” (1932). Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Κουσούρια στη διεύθυνση http://kousouria.blogspot.gr

Intercolonial is the title of an ambitious narrative poem by Stephen Oliver. The term refers to the shipping trade between the colonies of Australia and New Zealand. The poem was started in Sydney back in the mid-90s and after many long delays, finally completed in New Zealand. Intercolonial, fittingly, ranges wide—it’s oceanic—transtasman, transatlantic—both impressively researched and visionary. McCormack, at its centre, may be ‘Dionysius morphed into Cormac Mac Airt’—his dreamscape comprises the coming of the gods, the Romans, the Vikings, the Maori. Stephen Oliver gives us a Wellington as shape shifting through myth, history and childhood as any of McCormack’s hauntings; set him at any of the way stations and we are caught in the swirl of seas, the changing landforms and cities, human doings, minds and stories. A compulsive read.
Judith Rodriquez—poet and editor (Melbourne)

Intercolonial is founded on a kind of psychic geography, a set of bravura descriptions which move from the geology of Wellington to the clash of the Pacific and Australian plates—and, further afield, the North Sea. As the title suggests, Oliver’s identity has both Australian and New Zealand roots; this poem powerfully explores the ground of that identity in the dark realms of being, dream and the unconscious. The ambition is epic, the language driven, the structure balanced. Intercolonial reconfirms Oliver’s status as perhaps our leading transtasman poet.
Nicholas Reid—sometime senior lecturer, University of Otago (Canberra)

Stephen Oliver is the author of 17 volumes of poetry. Travelled extensively. Signed on with the radio ship The Voice of Peace broadcasting in the Mediterranean out of Jaffa, Israel. Free-lanced in Australia/New Zealand as production voice, narrator, newsreader, radio producer, columnist, copy and feature writer, etc. Lived in Australia for the last two decades. Currently spending an extended sojourn in NZ. His latest volume, INTERCOLONIAL is as much about Australia as it is New Zealand. A transtasman narrative.
Intercolonial ISBN 978-o-9o8943-40-1 76 page soft-cover printed on fine paper and hand sewn.

Size: 140 x 207mm Price: nz$.28.50 plus postage.
Direct credit payment option available on request.