Το απαίσιο δέρμα της
τεντωμένο από κάποιον έμπορο
μοιάζει με το δικό μου, εδώ, ανάμεσα στα δάχτυλα,
σαν κάποιου είδους υμένα, σαν του βατράχου.
Σίγουρα όταν γεννήθηκα το πρόσωπό μου ήταν μικρούλι
και σίγουρα πριν γεννηθώ μπορούσα να πετάω.
Όχι καλά, υπ’ όψιν, μόνο ένα πέπλο δέρματος
από τα μπράτσα μου ως τη μέση.
Πετούσα και τη νύχτα. Νύχτα να μη με βλέπουν
αλλιώς θα με χτυπούσαν.
Ίσως τον Αύγουστο, καθώς τα δέντρα υψώνονταν ως τ’ άστρα
πετούσα από φύλλο σε φύλλο μες το πηχτό σκοτάδι.
Αν μ’ έπιανες με το φακό σου
θα ‘βλεπες ένα ροδαλό πτώμα με φτερά,
έξω, έξω απ’ την κοιλιά της μάνας του, γεμάτο τρίχες
και τραχύ, να πετά πάνω απ’ τα σπίτια, τους στρατώνες.
Γι αυτό με μυρίζουν τα σκυλιά του σπιτιού σου.
Ξέρουν ότι είμαι κάτι που πρέπει να πιαστεί
κάπου στο κοιμητήριο που κρέμομαι ανάποδα
σαν μισερός μαστός.

*Από το βιβλίο Anne Sexton, Ποιήματα, εκδ. Printa. Μετάφραση: Δήμητρα Σταυρίδου.

XLI

Τώρα τα μάτια μου βαραίνουν
τώρα οι πληγές δε ματώνουν
τώρα ο χρόνος λύνεται
τώρα πλέω.

Πιάσε το χέρι μου.
Θα πάμε στην κρήνη όλων των παραμυθιών,
στο λίκνο της φαντασίας.

Όπου η αλήθεια είναι πιο αληθινή από ποτέ.

*Από την ποιητική συλλογή του Αλέξη Αντωνόπουλου “Σκοτάδι” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.

Η σιωπή είναι
ο υπέρτατος
τρόπος επικοινωνίας
καθώς όλα ελέχθησαν
κι όλα τα μελλούμενα
ξεπέζεψαν μπροστά μας
μετά βαΐων και κλάδων

η μόνη αληθινή κίνηση
είναι αυτή των ματιών
όταν αντικαθιστά
το άγγιγμα της παλάμης

Εισπνοή πιανίσιμο, πάμε, έεεεεεεενα…

Κωδωνοκρουσίες συνεχείς, της καταπιεσμένης οργής, του ανέκφραστου
και παρεξηγημένου πάθους, του ακούραστου χρόνου, της έφιππης αδικίας…
Έχω βαρεθεί να μαστιγώνω το ευτελές σαρκίο μου,
για να μπορέσω -με ευκολία- να δικαιολογήσω
το φιάσκο του μέλλοντος εναγκαλισμού.
Τα μάτια μου στην ευθεία, κοιτούν
τα λικνιζόμενα μισάνοιχτα μπούστα των γυναικών,
ζηλεύω το αεράκι
αόρατο και συνεπώς ασύλληπτο
θωπεύει και μαγαρίζει τα κοριτσάκια
χάνοντας όμως απ’ τη ζαλάδα του,τον προορισμό του.
Σφίγγω στα χέρια μου το κόκκινο μαντήλι του ιδρώτα,
του πιστού συντρόφου σε πόνο, αγωνία, έξαψη, οργή, αγώνα, κατάρρευση.
Θυμάμαι τη συμβουλή της γιατρίνας μου ”never give up”.

Εκπνοή κρεσσέντο, πάμε,
δύυυυο…..

*Παρμένο από τη σελίδα του Σπύρου Μαρούλη στο facebook.

Πίνακας του Vincent van Gogh

«σφαγμένη εντός σου μιαν ερώτηση δε λέει να σωπάσει»

Αφότου ξώκειλε το ζαφειρί αστέρι ξέρα ο νους η ουλή βυθός
μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις
μεσ’ από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο.
Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις
χαράδρα η μνήμη, μάγμα απέραντο η οργή.
Κι αν το νόημα είναι του βυθού;
Η μελλούμενη πορεία αξία εσχάτη είναι
ή το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω όχι να σε βρω;
Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου μεινε φυσίγγι
δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου
που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο
σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει
ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής
με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες
όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη
κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ
για το αν υπάρχουν ανάμεσά μας σύνορα…

(ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΠΑΝΤΑ Η ΠΟΙΗΣΗ
σπουδή στο γνώθι σαυτόν των ποιητών)

Κι αν ακόμη το νόημα είναι του βυθού
ο αυτάρκης πυρόλιθος του ονείρου…
μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις
μέσα από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο
Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου μεινε φυσίγγι
δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου
που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο
σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει
ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής
με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες
όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη
κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ
Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις
χαράδρα η μνήμη μάγμα απέραντο η οργή

*Από τη συλλογή “Η κλίμακα του λίθου”
**Εδώ ο Έκτωρ Κακναβάτος διαβάζει ένα ποίημά του http://www.youtube.com/watch?v=z6OruzKXBWo

Ἔρημος σὰν τὴ βροχή

Διαβαίνω ἀγιάτρευτος μέσ᾿ στ᾿ ὄνειρό μου
σὲ δίχτυ μόνος της πρώτης σιωπῆς
ἔδειξα τὰ πτηνὰ διχάζεται ὁ δρόμος
ἡ ἀλήθεια φαρδαίνει πάντα τὴν ὁρμή.
Κ᾿ ἡ μοῖρα τῶν ἄστρων
θὰ εἶναι τέφρα θὰ εἶναι μία μεγάλη πυρικὴ
τώρα μαθαίνω τὸ αἷμα μου
δίχως τοὺς δροσεροὺς ὑάκινθους
τώρα σὲ βλέπω δρόμε τοῦ καλoῦ σὰν εἰδοποίηση
μὲ κρίνους
ἔχοντας τὸ σακούλι τ᾿ ἀναστεναγμοῦ
κι ὅλο πηγαίνω
πηγαίνω
στὶς
πηγές.

Νεότερος

[…] Αἰσθάνομαι μόνος
ἀφοῦ δὲν ἔχει δεύτερη ζωὴ ν᾿ ἀλλάξουμε
καὶ τὸ φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ἴδιο.
Σύντροφε οὐρανὲ
ἄλλοτε ἡ ἐλπίδα φεγγοβολοῦσε στὰ χέρια
κοιτάζω τὸ σῶμα βρίσκω τ᾿ ὄνειρο
πάει κ᾿ ἡ ἀγάπη
χάνεται
σὰν τὸ νερὸ στὴν πέτρα.
Τί εἶναι πιὰ ἕνα δέντρο τί εἶναι τ᾿ ἀσημένια φύλλα;
Μέσ᾿ στὴν ὁρμὴ τῆς ἐρημιᾶς γινόμαστε διάφανοι.

Μόνος ολομόναχος δρόμος.

Στο τέρμα τη διακρίνω.
Κάθεται στο κρεβάτι μου
γέρνει το κεφάλι
σαν μίσχος απότιστος
που κοιτάει βουβά τη γη.

Με την πέτρινη κούπα της
πάνω στο μέτωπό μου
διαβάζει.
Χωρίς δάκρυα χωρίς φωνή.

Ένα βαρύθυμο σκονισμένο
αγκάθι γερνά στην κούπα.

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της ποιήτριας “Ηλιόεντρον” στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Οι εκδηλώσεις για τον Κωνσταντίνο Καβάφη που διεξήχθησαν στο Wheeler Centre στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Αντίποδες», το διήμερο 22 και 23 Ιούνη, σημείωσαν επιτυχία τόσο από την άποψη προσέλευσης «επιλεγμένου» -αλλά όχι ευάριθμου, ανάλογου με το αριθμητικό εύρος της παροικίας- κοινού, όσο και από την άποψη της ποιότητας των όσων ελέχθησαν και προσφέρθηκαν στους διψασμένους να μάθουν και να ενστερνισθούν παραβρεθέντες από τους καλεσμένους πανεπιστημιακούς από ονομαστά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων υπήρχε ένα κοινό έτοιμο στη συντριπτική του πλειοψηφία να αδράξει την ευκαιρία των παρεχόμενων γνώσεων και να εντρυφήσει στα πιο βαθιά χαρακτηριστικά της ποίησης του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη.

Continue reading →

Τούτη την όψη της αλήθειας,
ίσως δεν βλέπεις, γιε μου,
βασιλιά των γαλανών ματιών σου
στην εκτυφλωτική πατρίδα της νιότης,
πως όλα χαλάσματα είναι,
κάτω από τους αδιάφορους ουρανούς,
από αθωότητα κι ενοχή
πριν σκιρτήσεις  
για ένα νεύμα της καρδιάς ή της κεφαλής,
όλα συναγμένα και σκορπισμένα είναι
μέσα στη σαβανώτρα σκοτεινιά 
σαν την τέφρα των νεκρών.
Το καλό και το κακό, δυο δρόμοι
για να ζυγώσεις τον θάνατό σου
Πλάι στην αλέστρα θάλασσα,
βασιλιά της καρδιάς σου σε μέρες τυφλές,
ξεφυσούν σαν αναπνοή,
οδύρονται μέσα από σένα κι από μένα
και τις ψυχές όλων των ανθρώπων
μες στο αθώο
σκοτάδι, και το ένοχο σκοτάδι, και τον καλό 
θάνατο, και τον κακό θάνατο, και μετά
την ύστατη στιγμή
Ππτούν σαν το αίμα των άστρων
Σαν τα δάκρυα του ήλιου,
σαν το σπέρμα της σελήνης, απομαζώματα
και φωτιά, η ιπτάμενη μεγαληγορία
του ουρανού, βασιλιά των έξι σου ετών.
Κι η βασκανία,
από την απαρχή των φυτών
και των ζώων και των πουλιών,
Ύδωρ και Φως, γη κι ουρανός,
ασκείται πάνω σου πριν κινηθείς,
και όλες σου οι πράξεις κι οι λέξεις,
κάθε αλήθεια, κάθε ψέμα,
πεθαίνουν στην αδογμάτιστη αγάπη.

Ήταν ένα αλλόκοτο
αποπνικτικό καλοκαίρι,
το καλοκαίρι που σκότωσαν
στην ηλεκτρική καρέκλα
τους Ρόζενμπεργκ,
και δεν ήξερα τι έκανα
στη Νέα Υόρκη