είναι
το δέρμα σου φορεμένο,
γεμάτο
τραύματα,
ξαπλωμένος
στο χειρουργικό κρεβάτι
της ζωής,
αποζητάς τρέμοντας,
μόνο παντούφλες
και ανάσκελες γεύσεις,
εξασφαλίζεις
πίστη,
με ιδρωμένα μάτια
και πηδάς στο φεγγάρι,
για να κερδίσεις το θάνατο του ήρωα:
όπου σε παίρνει,
πεσμένα
οπίσθια,
ανταγωνίζονται
τα βυζιά της φτώχιας σου
και με βαζελίνη,
στις βιδωμένες σου ανάγκες,
μιλάς
για τα γαμήσια,
με κομπασμό συνοικιακού οπαδού,
Αποφασισμένοι
Τα βουρκωμένα μάτια μας
δε θα αβγατίσουν την απόσταση.
Η χλομάδα του φεγγαριού
δε θα μας γυρίσει πίσω.
Την απόφαση την πήραμε όλοι μαζί
να φτάσουμε στο τέρμα.
Μονάχα ένα σκοπό βλέπουμε.
Κι αν μερικές φορές τα δάκρυά μας
μετράνε κρυφά την πίκρα των πολλών
είναι γιατί ο εχθρός είναι ύπουλος πολύ
και χρειάζεται τΌδυσσέα η πονηριά να τον νικήσεις.
Ανάξιοι
Χθες είδα μερικούς,
ματι λέω !
πολλούς “κυρίους”
στα πρώτα θεωρεία,
να φουσκώνουν σα διάνοι,
ενώ το ξέρουμε πολύ καλά
κι εμείς κι αυτοί
πως είναι ανάξιοι
ακ΄μα και για τη γαλαρία.
Όλα μπορεί
Όλα μπορεί κάποτε να μας τα συγχωρέσουν.
Τη δειλία και το φόβο μας,όμως
δε θα μας τις συγχωρέσουν ποτές.
Θα τις πάρουμε κοντά μας
εκεί που θα πάμε να γίνουμε λίπασμα.
Ίσως τότε
Όταν ο καιρός θα μετριέται με αιώνες,
τότε ίσως να σας συγχωρεθούν
τα εγκλήματά σας.
Εμπρός
Εμπρός ,τι σκέφτεστε!
Εσύ, Λενιώ,Κωνσταντή,
Μυρτώ και θοδωρή
όλοι μαζί, να διώξουμε
το σκοτάδι του μεσημεριού
μακριά!
*Από τη ποιητική συλλογή: “Απουσίες”.
**Τα 5 μικρά ποιήματα τα αφιερώνω στη μνήμη των νεκρών της Χούντας του 1967 και ειδικά στον φτωχό γεωργό Γ.Π από τις Σέρρες, που έμεινε παράλυτος, μετά από πυροβολισμό στρατιώτη τη νύχτα της 22ας Απριλίου! Θ. Χ.
Riposo all’ombra del silenzio che ora sento
riposo all’ombra del cemento
riposo all’ombra del potere più assoluto
ciò che ho sempre combattuto
riposo all’ombra di quel vostro essere schiavi
ciò che vi ha sempre imprigionato
e siete voi le porte, e non avete chiavi
riposo all’ombra dello stato.
Solo per la libertà
son nato un giorno e son vissuto ed ho lottato
ed ho perduto.
Solo per la libertà
son nato un giorno in mezzo a gente
che non vuol sentire niente.
Solo per la libertà
ho alzato in piedi la rivolta
ad ogni strada e ad ogni svolta.
Solo per la libertà.
Riposo all’ombra dei miei compagni uccisi
del tempo che poi ci ha divisi
del vostro sguardo che sul mio si posa
su qualche foto polverosa.
Riposo all’ombra del vostro smorto oblio
riposo sempre senza pace:
sempre padroni c’è sempre qualche dio
che opprime un popolo che tace!
Solo per la libertà
in tutto il mondo ho sempre corso
e senza l’ombra di un rimorso.
Solo per la libertà
ho rifiutato casa ed oro
ed il potere ed il lavoro.
Solo per la libertà
di un mondo che non la voleva
e poi in catene la piangeva.
Solo per la libertà.
Riposo all’ombra di chi crede che io sia stato
un sognatore o un esaltato
e di chi crede che oggi tutto vada bene:
democrazia e nuove catene.
Riposo all’ombra di chi legge un mio trattato
invece di occupar le vie
ed io che urlo, io che ho corso e che ho lottato
riposo nelle librerie.
Solo per la libertà
ho scritto, ho amato ed ho lottato
e non per essere studiato.
Solo per la libertà
se non potevo tirar sassi
ho camminato nuovi passi.
Solo per la libertà
contro ogni forma di potere
e per non dover vedere
la mia cara libertà…
La mia cara libertà
un cencio rosso e sanguinante
di uno stato più intrigante.
La mia cara libertà
venduta come una puttana:
libertà americana.
La mia cara libertà
diventata una parola
che si strozza nella gola.
Solo per la libertà.
Riposo all’ombra, all’ombra cupa e scura
riposo all’ombra e alla paura
riposo all’ombra che si fa sempre più nera:
inverno senza primavera.
Eppure c’è chi ancora lotta in questa stanza
e c’è chi chiede, e c’è chi vuole!
E allora un raggio luminoso di speranza
mi fa riposare al sole…
Mi fa riposare al sole!
Κάθε ταξίδι μου κυλά μες στη μελαγχολία,
μέσα στη μοναξιά του γεμάτου λεωφορείου ή τρένου,
εγώ κι ο δρόμος μοναχά
που απλώνεται στα πόδια μου ανοιχτός
και άπειρος,
όπως ο δρόμος που διέσχισα
κι άφησα πίσω μου μέχρι το σήμερα,
μέχρι το τώρα.
Είναι ίσως η αγωνία για το τι με περιμένει στον σταθμό,
για το αν με περιμένει κάποιος άνθρωπος με αίμα
κι αγκαλιά.
Ίσως η υποχρέωση που φέρνει κάθε φορά η άφιξη
να βγεις έξω στον κόσμο και να ζήσεις.
Τώρα όμως που βλέπω τον κόσμο να χάνεται
σε τρίμματα πίσω απ’ το τζάμι,
να σβήνει όπως μια χαρακιά στο κύμα,
λέω μήπως φταίει μοναχά που κάθε μου ταξίδι
είναι μια πρόβα για το άλλο,
το μεγάλο.
*Από τη βραβευμένη συλλογή “Ανεκπλήρωτοι Φόβοι”.
Γνωρίζω πως είναι από φωτιά το πεπρωμένο μου,
όπως οι αζαλέες ξέρουν
να αποβάλλουν αυτή την ποσότητα του φωτός
που πια δεν θα χρησιμοποιήσουν,
το φως
που πια δεν χρειάζονται
και αγνοούν, στ’ αλήθεια,
για ποιο λόγο τόσο.
Ξέρω πως ακολουθώ μια γραμμή φωτιάς,
όπως τα πουλιά στον αέρα ιχνογραφούν
ένα τρίγωνο αόρατο
υπαγορευμένο από το ένστικτό τους,
και στην προσπάθειά τους παράγουν
το φως που θα τους λείψει,
όταν δεν αρκεί η πτήση για να δουν το τέλος.
*Από το ανέκδοτο βιβλίο “Πίστεις του θέρους”. Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη.
το μηδέν
ένα
ταγκό,
στο ματωμένο
τατουάζ,
η ψυχή,
στους
πυροβολισμούς
της πείνας
και η νύχτα στα σκουπίδια,
σε καρφιά
ζωντανά:
λάμπουν
οι προσευχές,
στα νοικοκυρεμένα
σπίτια,
καμπούρες
σχεδιάζουν
για τα παιδιά τους,
AlexMil
17-04-2014
I cannot swallow one wafer.
I do not fear hunger.
I do not fear death.
Though death chased us
from our homes and hunger
drove us on to the boats.
I fear another year without hope
locked in empty days and nights
of tortured dreaming.
I fear that I will never find
the life I still imagine
beyond the wire.
When will you lose interest
in the borders
of your own skin?
When will you hear me screaming
from the stitched wound
of my mouth?
When will you see me pleading
through your crown of thorns?
Sadly this is a very topical poem in Australia. I think people around the world are aware of the terrible conditions in our detention centres for asylum seekers, and the recent murder of one young man and injuries to others in an offshore centre. As I write this, still no-one has been charged over the death of Reza Barati. This poem was actually written earlier, after many desperate detainees sewed their mouths together in protest. Unfortunately its message is by no means outdated yet.
Sara Moss is an Australian poet and editor with a special interest in mixing poetry with other art forms. She has one published collection in print: A Deep Fear of Trains, from Interactive Publications, Brisbane, 2000. She is also the editor and co-producer, with her partner Shane Carter, of two digital poetry projects: Slam the Body Politik, Synaptic Graffiti Collective, CDROM 2004 and Memory: Video Poetry DVD, Synaptic Graffiti Collective, 2010. Sara was the winner of the 2010 Queensland Poetry Festival Filmmaker’s Award. She is currently working on a series of chapbooks spanning 14 years of her poetry writing.
“From Behind the Wire” was previously published on the Slam the Body Politik CDROM released in 2004. This project, which contained the work of many Australian and international poets, artists and musicians was used to raise awareness of the plight of refugees, particularly those in detention centres.
*Republished from http://poetryblogroll.blogspot.com.au
1.Δ.Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ
(«Χάϊ-Κάϊ και Τάνκα». Έρμης 1981)
Όρκοι και πόνος:
ασυλλόγιστο πάθος,
όταν ξεπέφτουν.
Στέρνα και πίνει
την ψυχή μας σταγόνα
τούτος ο κόσμος.
2.ΕΙΡΗΝΗ ΘΩΜΑΪΔΟΥ
(«Χάϊ κάϊ ή Χαϊκού… όπως θέλετε», χ.τ.χ.χ.)
Στα πρόσωπα μας
οί ένοχες των καιρών
εφησυχάζουν.
Τα δέντρα γυμνά
δεξιά-ζερβά στο δρόμο
σαν την ψυχή μου.
3.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
(«Φωτοειδή Νερά», Ύλήεσσα 1992)
Καλά είναι κι έτσι.
Με βγαλμένα τα μάτια
βλέπεις τα μέσα.
Όλβιος λόγος
στημονίζει τα νερά
και την ψυχή μου.
4.ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗΣ
[«Τρία τρυφερά χάϊ-κάϊ», Έμβόλιμον 14-15(1992)44]
Η ποίησή μου
έβαλε τα καλά της
μόνο για σένα.
(«Τρία φανερά χάϊ- κάϊ», 6.π.)
Η θάλασσα ναί.
Πάλι το ποίημά μου το πλημμυρίζει.
5.ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ
(«Το έρημο Λυκόφως», Αστρολάβος 1992)
Ποιός αδηφάγος
ζόφος του ασύλληπτου
ρουφά τον κόσμο;
Τάχα ποια νύχτα
γνωρίζουμε άπ’ όλες;
Την τελευταία.
6.ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ
(Παυσίλυπα, Πρόσπερος 1987)
Στάλα τη στάλα
βάθυνες την ψυχή μου,
θα την ραγίσεις.
Άλγη από μνήμες.
Αγκάλιασε με. Πες μου:
«Δεν είσαι νεκρός».
7.ΝΙΚΟΣ Β. ΛΑΛΑΣ
(«Πανοπλία σε τιμή ευκαιρίας», Αθήνα 1974)
Δάκρυ χέουσα
η ποίηση στολίζει
τους σκοτωμένους.
Τυφλό γεράκι
το κλάμα σου θολώνει
το βλέμμα του ήλιου.
