Γιώργος Γιαννόπουλος, C´est extra c´est extra

surrealist-artist01

Une robe de cuir comme un fuseau
Qu´aurait du chien sans l´faire exprès
Et dedans comme un matelot
Une fille qui tangue un air anglais
C´est extra
Un Moody Blues qui chante la nuit
Comme un satin de blanc marié
Et dans le port de cette nuit
Une fille qui tangue et vient mouiller

C’ est extra c’ est extra
C´est extra c´est extra

Des cheveux qui tombent comme le soir
Et d´la musique en bas des reins
Ce jazz qui d´jazze dans le noir
Et ce mal qui nous fait du bien
C´est extra
Ces mains qui jouent de l´arc-en-ciel
Sur la guitare de la vie
Et puis ces cris qui montent au ciel
Comme une cigarette qui brille

Ces bas qui tiennent hauts perchés
Comme les cordes d´un violon
Et cette chair que vient troubler
L´archet qui coule ma chanson
C´est extra
Et sous le voile à peine clos
Cette touffe de noir jésus
Qui ruisselle dans son berceau
Comme un nageur qu´on n´attend plus

C´est extra c´est extra
C´est extra c´est extra

Une robe de cuir comme un oubli
Qu´aurait du chien sans l´faire exprès
Et dedans comme un matin gris
Une fille qui tangue et qui se tait
C´est extra
Les Moody Blues qui s´en balancent
Cet ampli qui n´veut plus rien dire
Et dans la musique du silence
Une fille qui tangue et vient mourir

John Berryman, Ονειρικό τραγούδι 90

_aannoiai

Για έκδοση μετά θάνατον αρ. 13

Στα βάθη της νύχτας ονειρεύτηκε αρετές υψηλότερες,
αποδεσμεύσεις, και πρόσωπα αγαπημένα,
σαν κι αυτά που τώρα τραγουδά πριν το ξημέρωμα.
Εύκολο δεν ήταν, μαθημένος σʼ αυτά τα πράγματα,
να εγκαταλείψει τον παλαιό κόσμο, αλλά προσπάθησε•
αιωνία η μνήμη, ρίξε ένα καλό κλάμα.
Συχωρεμένος να ʽναι ο Ράνταλλ, που οι αυτοβασανισμοί σου
ούτε μιας στιγμής τα καλά δεν θα του φέρουν πίσω, συχωρεμένος να ʽναι:
τώρα πια είναι μακαρίτης.
Ο πανικός έσβησε και καθώς ο πανικός έσβηνε
έσβησε και ο παλιός μου φίλος. Τραβάω για τη δύση
κι εγώ, κι εγώ, με κάποιον τρόπο.
Στις αίθουσες του τέλους θα ανταμώσουμε ξανά
θα του πω Ράνταλλ, θα μου πει Ερωτιάρη
και όλα θα είναι σαν και πρώτα
σαν τότε που αναζητούσαμε, ανάμεσα στα αγαπημένα πρόσωπα,
θέση περίοπτη και δεν μας ήταν αρκετό θέλαμε κάτι παραπάνω.

*Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

**Από το http://www.poiein.gr/archives/8877/index.html

Αργύρης Μαρνέρος, από την “Αίθουσα Αναμονής”

Natalia Srgeevna Goncharova, Composition with Trees  (1920)

Natalia Srgeevna Goncharova, Composition with Trees (1920)

ΣΥΝΤΑΓΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Μέσα στη βάρβαρη απλοποίηση των παραμυθιών
Oι μεν πιστοί κοιμούνται ευτυχισμένοι
Oι δε ποιμένες γλεντούνε τρισευτυχισμένοι.

ΖΩΟΦΙΛΟΣ

Εγώ υπήρξα πάντα ζωόφιλος
Αγαπητέ μου έλα μέσα
Στην κουζίνα να σου δείξω
Πόσο τρυφερά πόσο απαλά
Τα πλάθω εγώ τα μπιφτέκια.

ΠΟΣΟΣΤΑ

Θέλουμε ποσοστά
Απ’ το γάλα μας
Φώναζαν τα πρόβατα
Θα είμαι πιο γενναιόδωρος
Μαζί σας είπε ο τσέλιγκας
Θα σας δώσω ποσοστά
Απο το κρέας σας.

ΑΝΕΡΑΣΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Πλαστικό μου λουλούδι ανέραστο
Ό,τι μυρίζει ανθρώπινο μυαλό
Δεν είναι πάντα θησαυρός για τις αισθήσεις.

Φερνάντο Πεσσόα, Όλοι εμείς οι ζωντανοί

1966679_546099555487559_1798890207_n

Όλοι εμείς οι ζωντανοί ξοδεύουμε

Μία ζωή, στο να τη ζούμε,

Μια άλλη, στο να την σκεφτόμαστε.

Και η μόνη ζωή που έχουμε

Μοιράζεται ανάμεσα

Στην αληθινή και την ψεύτικη.

Αλλά ποια είναι η αληθινή

Και ποια είναι η ψεύτικη 

Κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει.

Και καθώς συνεχίζουμε ζώντας

Η ζωή που σπαταλάμε είναι αυτή

Που είναι καταδικασμένη σε σκέψη.

Νεκταρία Μαραγιάννη, Ακίνητοι

images

Θαλπωρή μες τη βροντή
κι ύστερα καταρροή.
τα πεζοδρόμια κυνηγούν το δρόμο της βροχής,
ένας γέρος κάτω από μια μωβ ομπρέλα,
ένα παιδί φωτογραφίζει το χαμόγελό του
πασχίζοντας να το ζωγραφίσει στα σμιλεμένα προσωπεία των περαστικών

το τρένο σφυρίζει
και τα δύο άκρα τουρτουρίζουν στις ψυχές των πολύπαθων ζωντανών
τους παλμούς της ζωής
προτού παγώσει

μα εκείνοι ακίνητοι, σε μια στείρα πορεία
ερημικού περιεχομένου

Νέττα

“Ζωή τάχα”, Η αλφαβήτα μου

sampcbb7179c2a991d3c

Η άνοιξή μου γεννήθηκε μεσήλικη

Ξέπλεξε τα ολοκόκκινα μαλιά της
έδιωξε τις μέλισσες από τα βλέφαρά της
Ζήτησε έναν καφέ βαρύ γλυκό
Έκανε τράκα ένα τσιγάρο και το άναψε
Χαιρέτησε τον ήλιο
Κι έπιασε να με μάθει την αλφαβήτα της
Τις καινούργιες απαιτήσεις:

Άδραγμα, δεν αρπάζεις, δεν κατοχυρώνεις, δεν χαϊδολογάς,
ακουμπάς το χέρι σου στα σώματα απαλά σα να προσπαθείς να
μετρήσεις τον πυρετό των παθών τους

Βραδύτητα, με το χρόνο να αιωρείται στα υγρά και τις ευωδίες χωρίς τις αγχωτικές ρήτρες των προβλεπόμενων συναντήσεων

Γύμνωμα, χωρίς τα πρόσωπα της καθεμέρας, τα κουρέλια των συμβάσεων και τα επιτηδευμένα εσώρουχα από neon

Ένταση, έκταση, έκσταση, χωρίς τη διεκδίκηση καμίας συναισθηματικής περιουσίας

Ζωντάνια, χωρίς νοσταλγίες, χωρίς τετελεσμένους μέλλοντες, χωρίς δεσμά
της ανεπίστρεπτης φθοράς

Ήθος, όχι ψεύτικο θραύσμα της αστικής ηθικής αλλά πολύτιμος λίθος της διακριτικής ειλικρίνειας και της αφοπλιστικής απλότητας

Θωριά, διαυγής, ελεύθερη, συγκρατημένη, διαφανής, ευανάγνωστη,
κελευστική των οριζόντων, επιταχυντική των εξοικειώσεων

Καύλα, όχι ως χυδαία σεξιστική βωμολοχία αλλά ως ακριβολογική αυταξία της κραυγαλέας σωματικής άνοιξης που δεν χωράει στις γλωσσικές
αναστατώσεις

Λείος, χωρίς εσοχές, χωρίς αναχώματα, χωρίς βάλτους, χωρίς την αγριάδα συστολών κι αναστολών

Μάλας, πολύς, απλόχερος, μεγαλόθυμος, με την ομηρική καταγωγή των
οριακών συναισθημάτων

Νέος, με την πλευρά που αναπτύσσεται διαρκώς χωρίς να ωριμάζει ποτέ

Όλος, γνωρίζοντας πάντα ότι θα είσαι μοναδικός αλλά όχι ο μόνος
και να το μαθαίνεις και στους άλλους για τον εαυτό τους στη σχέση τους
μαζί σου και με τους άλλους

Πλέων, ατελεύτητα γλιστρώντας στους ωκεανούς της φθοράς και της αφθαρσίας,
έκθετος, αναζητώντας απάνεμους συμμάχους να με κερνάνε μέλι και
δύναμη

Ρηγματωμένος, για να φωλιάζουν οι κυνηγημένοι στις σπηλιές μου

Σταρένιος, για να τρώνε την κόρα μου μανάδες, την ψύχα μου μικρά παιδιά,
το καναβούρι μου άγρια πουλιά και το γλυκάνησο μεθυσμένες ηλιαχτίδες

Τρωτός, γνωρίζοντας ότι θα με λεηλατήσουν, θα με λυντσάρουν, θα με πληγώσουν,
θα με προδώσουν, θα με ξεσκίσουν, θα με φτύσουν

Χαμογελώντας…

*Από το Επαναστατικό Ποιηταριάτο. Εμείς το πήραμε από το http://zoitaxa.net/?p=1851

Launch of Palace of Culture by Ania Walwicz

YzHUwBte7GA3q4cABZRlYhoJfAhpeSamF-SWFh9mbWkcAmapwS5EbugSSAy9xLI7bpH7Ut49Pd8uED0ZLpQEISG-AjptZ4lmXtCHKq-zIeXxhxSZ82c63zKWUSXoxErjv-nAAFv8MOXv_yw=s0-d-e1-ft

The book will be launched by Jessica Wilkinson

WHEN:  Sat 3 May at 2pm

WHERE: La Mama Theatre, Faraday Street, Carlton, Melbourne


RSVP: news@puncherandwattmann.com

Palace of Culture is a dream diary, leading the reader into a personal and surreal engagement with the bewildering complexity of contemporary popular culture. Like her previous work Red Roses, Palace is a freewheeling work drawing the reader in to participate in its very construction. The layering of the oneiric on top of popular culture results in an intriguing interweaving of symbolic meanings (the notation and enactment of inner-states of feeling and being) with the arbitrary marketing decisions of our broader cultural stage. The language of Palace of Culture is not only the subject’s medium, but a source of revelation itself, a phantasm – something dreamt by its author and its reader, in the palace, at four a.m.

“Ania Walwicz’s work has always moved across genres, modes and registers, bringing self-reflexivity and metapoetics as material presences into the scene of the production, staging the subject in process, the subject in progress… Inspired by the great fabulists like Kafka and Dostoevsky [she] reactivates the avant-garde traditions from Stein, Joyce, Schwitters through the multiple lenses of psychoanalysis.”

Marion Campbell

*
Ania Walwicz was born 1951 in Swidnica, Poland (Palace of Culture is a building in Warsaw). She studied at the Victorian College of the Arts, Melbourne, and has been teaching in the area of creative writing since 1981. She is also involved in visual art, theatre and performance, and is currently completing a Phd at Victoria University and teaches at RMIT.

http://www.puncherandwattmann.com
PO Box 441
Glebe NSW 2037

Αλέξανδρος Μηλιορίδης, η πτώση

10150611_616208588447194_518644163_n

μου
είπες:
πίνω το αίμα σου
στον κόσμο της σιωπής μου

και το δράμα,
του σκοτεινού μονοπατιού,
γέμισε
την πτώση σου,

τα δάκρυα άκουγα,
να γραπώνουν με τα νύχια της απελπισίας,
τη φοβισμένη
νύχτα σου,

κι έπεφτες,
κομμάτια της σάρκας σου,
στην πεινασμένη
γλώσσα
του αχθοφόρου χρόνου,

κρύες
οι μηχανές του εκκρεμούς,
σε κυρτές πέτρες,
τα σκουριασμένα άνθη
σκέπαζαν,
μ’ εμπύρετους όρκους,

πρόλαβες
και φώναξες
απ’ τον κρατήρα του σκοταδιού,
έστειλες,
αιώνες φεγγαριών
να φωτίσουν,
του αίματος τις τελευταίες σου σταγόνες,

και ο άδης,
του αδιάκοπου ύπνου,
διαμέλισε
τ’ αστεφάνωτα φτερά σου,
στους τόνους
των αγγέλων

κι εγώ,
βρισκόμουν,
στο μαύρο του πνιγμένου φεγγαριού,
στην πάλη
με τα οπλισμένα αγρίμια,
στο φλογισμένο ξάστερο
των διαττόντων μαχαιριών,

με εχθρούς,
στα χλωμά νερά ριζωμένων κραυγών,
την ηχώ να στέλνουν
της χαμένης μας μοίρας

και να προσπαθώ,
με λάσπη τα χέρια μου να φτιάξω,
να συρθώ,
στα παραμύθια ηρωικών παθών,
στην άκρη να φθάσω,
του άβατου
γκρεμού σου

© ΑlexMil 23-4-2014

Εδώ ο ποιητής απαγγέλει το ποίημα: http://cl.ly/3E2O1c1S3F3c

Wallace Stevens, Τελευταίος μονόλογος του εσωτερικού εραστή

10174962_10152346459054483_4349618919540255237_n

Άναψε το πρώτο φως της βραδιάς, όπως σε ένα δωμάτιο
Όπου αναπαυόμαστε και, έστω, σκέψου πως
Το να φανταστείς τον κόσμο είναι το ύστατο αγαθό.

Αυτό είναι, επομένως, το πιο σφοδρό ραντεβού.
Στη σκέψη αυτή είναι που περισυλλέγουμε τον εαυτό μας,
Έξω από κάθε αδιαφορία, σε ένα πράγμα:

Μέσα σε ένα μόνον πράγμα, μια μόνον εσάρπα
Τυλιγμένη σφιχτά γύρω μας, καθώς είμαστε φτωχοί, μια θαλπωρή,
Ένα φως, μια δύναμη, η θαυματουργή επιρροή.

Εδώ, τώρα, ξεχνούμε ό ένας τον άλλον και τον εαυτό μας.
Νιώθουμε το αδιαλεύκαντο μιας τάξεως, ένα σύνολο,
Μια γνώση, εκείνο που διευθέτησε το ραντεβού.

Στα ζωτικά του όρια, μες στο μυαλό.
Λέμε πως Θεός και φαντασία είναι ένα …
Πόσο ψηλά το υψηλότατο αυτό κερί φωτίζει το σκοτάδι.

Από το ίδιο φως, από το κεντρικό μυαλό,
Κάνουμε μια κατοικία στον βραδινό αέρα,
Όπου το να είμαστε εκεί μαζί είναι αρκετό.

*Απόδοση Γιώργος Χουλιάρας – [Από το Wallace Stevens, Δεκατρείς τρόποι να κοιτάς ένα κοτσύφι και άλλα ποιήματα. Adagia. Θραύσματα ποιητικής, εισαγ.-μτφ. Χάρης Βλαβιανός, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2007, σ. 61 & 63]
Πηγές:

Αρχική


http://ebooks.edu.gr/
http://e-poema.eu

Azuria #3

Azuria No3, 2013

Azuria#3 is now available to Geelong Writers members & contributors.

It can be collected at the writing workshop at the Belmont Library on Sat. 17 May from 2:30 – 4:00 pm., or will be posted on request.

Extra copies are for sale @ $20 cash or $25 posted (cheue or M.O. to “Geelong Writers inc.”.

Everyone is invited to the launch of Azuria#3, which will take place whilst we enjoy an especial night out at MAN BO RESTAURANT, 361 Moorabool St., Geelong, on Sat. 17 May 5:00 pm onwards.

The menu is available on line @ http://www.manbo.com.au/menu.html. Note that mains are about $25.

Please let the restaurant know by Friday 16 May by phoning 5221 7888 or by e-mail to: info@manbo.com.au, or by contacting GW at geelongwriters@gmail.com