ΣΤΕΦΑΝΙ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ
Χρειάστηκαν πολλά χρώματα και φέτος:
Πήραν κόκκινο απ’ τα τροχαία δυστυχήματα,
μπλε από τη μολυσμένη θάλασσα,
μαύρο απ’ τα καμένα δάση,
λευκό απ’ τα ναρκωτικά,
γκρίζο απ’ τα καυσαέρια,
κίτρινο απ’ τα σκουπίδια.
Έκαναν και ανακύκλωση.
(Το στεφάνι έπρεπε να ‘ναι στρογγυλό).
Έτσι τηρήθηκε το έθιμο και φέτος.
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Τι σύμπτωση…
και φέτος το στεφάνι
ήταν ακάνθινο.
κι είπες να παραβγούμε
ο ένας τον άλλον
μ’ εκείνη την τρεμάμενη
ανάσα αγωνίας
ο ένας να ξεπεράσει τον άλλον
αλλά μας έκοψε το νήμα
της αναλγησίας
κι είπες να φύγουμε
να μην κοιτάξουμε πίσω
μ’ εκείνο το δήθεν
αποφασιστικό βλέμμα
το αναντίρρητο
αλλά μας σταμάτησαν στο δρόμο
τα σύνορα
κι οι προσταγές
κι είπες ν’ αφήσουμε
το παρελθόν να φύγει
οι νεκροί να θάψουν
τους νεκρούς τους
η ανάγκη να μη μας καθοδηγήσει
αλλά υπακούσαμε ξανά
στα άχρωμα κελεύσματα
των δημοσιολόγων του τίποτα
κι είπες ν’ αντισταθούμε
να τα παίξουμε όλα για όλα
αλλά γράφουμε σε θολά τζάμια
για να σώσουμε
την υστεροφημία μας
μέσα στα ξέφτια
μιας πρότερης ανθρωπιάς.
The Australian Association for Literary Translation (AALITRA) now invites entries for the inaugural AALITRA Translation Prize.
The AALITRA Translation Prize aims to acknowledge the wealth of literary translation skills present in the Australian community. Two prizes will be awarded, one for a translation of a selected prose text, and another for a translation of a selected poem, with the focus on a different language each time the prize is offered.
In 2014, the focus language will be Spanish. The prose text for translation is “Antes del almuerzo” by Ana María Moix. The poetry text is “¿Somos un poema?” by José Luis Reina Palazón. Each text is available from our website.
Winners will be awarded a cash prize of $250, a book prize, and one year’s membership of AALITRA. The Awards Ceremony will be held in late September in Melbourne.
Winning entries will be read aloud at the Awards Ceremony, and will be published in the Association’s peer-reviewed open-access journal, The AALITRA Review.
Closing date: Friday 18 July 2014
Entries (see guidelines below) should be sent to translationprize@aalitra.org.au
Conditions of entry:
The competition is only open to Australian citizens and permanent residents.
By entering, participants consent to their translation being published in The AALITRA Review if it is awarded a prize.
There is no entry fee but only one entry per participant will be accepted: either the prose translation or the poetry translation.
The entry should be double-spaced in Times New Roman 12-point font, with the entrant’s name on each page. The cover sheet (available from our website) must be completed and included with the translation. Only electronic submissions in Microsoft Word or PDF format will be accepted. No late entries will be accepted.
The judges’ decision is final. No correspondence will be entered into and submissions will not be returned.
All participants will be notified by email of the outcome of the competition.
Και τον χρόνο έδιωξα, και τον χώρο έδιωξα.
Κι όλα τα είδα μέσα απ’ τη νύχτα τη λευκή–
Και τον νάρκισσο στο κρυστάλλινο βάζο στο τραπέζι σου,
Και του τσιγάρου τον γαλαζωπό καπνό.
Κι εκείνος ο καθρέφτης όπου, σαν το καθάριο το νερό,
Θα μπορούσες να καθρεφτιστείς. Και τον χρόνο έδιωξα και τον χώρο έδιωξα.
Μόνο που εσύ να με βοηθήσεις δεν μπορείς.
*Μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης).
Εκεί που βυθίστηκα για να σε βρω
έχει χαθεί πια το ον
κι άλαλος ο προφήτης της καρδιάς μου.
Είσαι σε μια μορφή απόλυτη
απρόσιτη και στη ζωή την ίδια,
μια άσπρη κηλίδα είσαι
λίγο θολό νερό. Θέλω να φθείρω
το τελευταίο μου φως
εκεί που τίποτα
δεν σταματάει το μάτι:
ούτε χελιδόνι θέλω στον ορίζοντα
καμιά αυταπάτη.
Θα ΄χει πεθάνει η καρδιά μου
κι ακόμα θα ζω
θα προσβλέπω στη φύση
και θα σε λέω καλοκαίρι
χωρίς μνήμη πια
θα σε λέω ανθό, ώσπου
ο μύθος να τραβήξει
πίσω μου την κουρτίνα:
απέναντι ο άσπρος τοίχος
όλα τελειωμένα και λευκά
κι εγώ μια πατημένη κατσαρίδα
Στις 24 Απριλίου ήταν η επέτειος του θανάτου του ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ (1902-1970).
Το πρωί, μέσα στο τραίνο, όπως τη θέση μου
–την ίδια πάντα- παίρνω απέναντί σας,
τ’ ωραίο, λιτό κεφάλι μού προσφέρετε
σα φρούτο σε κρυστάλλινη φρουτιέρα…
Μπροστά σας ένα απλό παιδάκι γίνομαι
που, ορθό σε μια προθήκη φωτισμένη,
νιώθει η καρδιά του απόκρυφα να δένεται
μ’ ένα λαμπρό, γαλάζιο παιχνιδάκι…
Χρόνια με το ίδιο τραίνο ταξιδεύουμε,
λικνίζοντας τ’ απίθανα όνειρά μας:
στο ερωτικό, τ’ αμφίβολο ταξίδι μας,
ω, ας μένουμε κι οι δυο μας πάντα ξένοι!
*Το ποίημα πάρθηκε από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού στη διεύθυνση
www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=375&author_id=80 και η εικόνα της ανάρτησης από τη διευθυνση http://www.museumsyndicate.com/item.php?item=9758
*Εμείς το ποίημα και την εικόνα τα πήραμε από τη σελίδα της φίλης Σωτηρίας Αλωνιστιώτη στο facebook.
I
Είπε να μείνει.
Κι έμεινε. ΄Ολοι, όμως,
πού είναι, λένε.
ΙΙ
Διάβασα πολύ.
Όμως ποτέ δεν αρκεί.
Χρόνε σε μισώ.
ΙΙΙ
Νύχτες να γλεντώ,
της νύχτας τους κινδύνους
αποφεύγοντας.
ΙV
Ας ταξιδέψω.
Γι’ αποσκευές αρκούνε
και λίγοι στίχοι.
V
Έρχονται… Φεύγουν…
Ο σταθμός ερημώνει.
Έρημος κι εσύ.
– α –
Στην πατρίδα μου
χειροκροτούν τον Ποιητή
μόνον όταν αυτοκτονήσει.
Αχ, αυτοί [εμείς] οι μετριοπαθείς επαναστάτες.
Αχ, αυτοί [εμείς] που φοράνε κουστούμι τρουά-πιες.
Αχ, αυτοί [εμείς] που γαμάνε με τα λεφτά τους.
– β - Λόγος ἐπικήδειος διὰ τὰ παλαιὰ ἄγνωστα ρεμπέτικα τραγούδια, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἐλεγεία εἰς ἀνάμνησιν τῆς ὀμορφιᾶς μιᾶς γυναίκας ἐξαιρετικῶς ἀγαπηθείσης.
Καλοῦνται ρεμπέτικα τραγούδια τὰ ἄσματα τῶν πληγωμένων, ἁπλῶν, ἁγνῶν καὶ αἰσθαντικῶν ψυχῶν τῆς Ἑλλάδος. Ἡ περιφρονημένη χωρὶς ἀνταπόκριση ἀγάπη καὶ τὸ τρισμέγιστον μαρτύριον τοῦ θαμένου ἑκουσίως ἔρωτος ἀπὸ τὰ ρεμπέτικα τραγούδια ἐξόχως ἀνιστορήθησαν. Τὰ ρεμπέτικα ὑπῆρξαν κάποτε ἡ παρηγοριά μας. Ἦταν οἱ λευκοὶ ἀσπασμοὶ τῶν παραγνωρισμένων. Ἀξιώθηκα νὰ κρατήσω στὰ χέρια μου τὸ βουβό, πλέον, μπουζούκι τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Ρεμπέτικα δὲν τραγουδοῦσαν οἱ γυναῖκες (αὐτὲς συνήθως ἀργὰ κατανοοῦν τὸ πόσο ἀγαπήθηκαν), οὔτε τὰ τραγουδοῦσαν οἱ σκληρόκαρδοι.
Ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἀλήθειας νοιάζομαι. Μὴ μοῦ στείλεις περιστέρια· μαντεύω τὰ λόγια ἀγάπης ποὺ θὰ μοῦ πεῖς. Ὁ ἔρως συμβαίνει σὰν δυστύχημα. Κρατοῦσα, τότε, σὰν βιολὶ τὸ σῶμα σου, μὰ τώρα ποὺ εἴμαστε μακριὰ σ᾿ ἔχω φωτιὰ παντοτινὴ μὲς στὴν καρδιά μου. Θὰ ψάχνεις λυπημένη νὰ μὲ βρεῖς στοὺς ἄδειους δρόμους καὶ θὰ ρωτᾶς παντοῦ γιὰ μένα, καὶ στὴν περιρρέουσα μελαγχολία τῶν ρεμπέτικων τραγουδιῶν θὰ ἀναζητᾶς ἐπὶ ματαίῳ παρηγοριά. Ἐφέτος ἀνήμερα τὸ Πάσχα ἔβρεχε καὶ ἡ δολιότης πίκραινε τὴν καρδιά μου. Τὸ ξέρω· ἡ θέση μου εἶναι στὸ νεκροταφεῖο. Εἴμασταν ἀκόμη παιδιὰ ὅταν μᾶς μάραναν καὶ ζήσαμε σὰν γέροι. Δὲν εἶμαι δικός μου. Σιωπῶ μὲν, ἀρνοῦμαι δὲ νὰ πεθάνω γιατὶ τὰ δακρυσμένα μάτια σου πάντα μὲ γνέφουν. Θλιβερὰ βλέμματα τέκνα τῆς σιωπῆς μου. Ὁ θάνατος ἀπόψε διώχνει τὸ κάθε τι ἀπ᾿ τὴν ψυχή μου. Χαίρομαι τὴν παραφροσύνη μου τώρα.
Poetry@fedsquare
Saturday, 17 May 2014 – 2-4pm
Federation Square
(Beer DeLuxe upstairs)
Dear fellow poets, readers and admirers of poetry. This month we continue our journey into the poetic fields bringing to you three of the most contemporary, vocal and energetic local poets
James WF Roberts
Jennifer Compton
Tom Petsinis
Plus, of course our wonderful open mic readers
JAMES WF ROBERTS, Aka the Red Wolf. From Bendigo and Melbourne, a poet and a radio broadcaster on http://www.phoenixfm.org.au. Runner up, 2012 Page Seventeen Poetry prize. Highly commended, John Shaw Nielson Poetry Prize 2009/10 Fellowship of Australian Writers. Short listed for the Fermoy international poetry prize (Ireland) 2012. Recently released his first book of poetry, Blue Electric Dusk, Numen Books, 2013. Recent publications include: Bone Orchard Poetry (UK) (2013), The Art of Being Human (Europe. 2013), Song of Sahel (UK 2012) Page Seventeen Volume 10, (Aus. Busybird 2012). Painted Words (BRIT 2012) Spirit of Poe Anthology (USA) (2011. Verandah 26 (Deakin Uni. 2011),
JENNIFER COMPTON lives in Melbourne and is a poet and playwright who also writes prose. She is a keen open miker and has been known to slam. Very, very gently. Her book of poetry, This City, won the Kathleen Grattan Award in NZ and was published by Otago University Press in 2011. In 2013 Now You Shall Know won the Newcastle Poetry Prize. She has recently finished the second draft of a stage play about the death of books.
TOM PETSINIS is a novelist, playwright and poet. He is also a mathematics lecturer at Victoria University. He has published seven collections of poetry, including Sonnets: Offerings from Mount Athos, My Father’s Tools, and Four Quarters, which won the Wesley Michel Wright Poetry Prize. The most recent collection is Breadth for a Dying Word. His play The Drought was short-listed for the Victorian Premier’s Literary Award. His novels include The Twelfth Dialogue and The French Mathematician, nominated for both the New South Wales and South Australian Premier’s Award. Forthcoming work includes the play Hypatia’s Circle, the novel Fog, and a poetical work Sinoko and the Silkworm. Tom’s work has been translated into a number of languages.
Poetry@fedsquare is supported by Federation Square
and underthe auspices of Multicultular Arts Victoria
For more info
https://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare
@poetryfedsquare (Twitter)
troaditisdimitris@gmail.com and poetryfedsquare@gmail.com
Τις λέξεις κουρταλώ και δε μου ανοίγουν
γιατί πια δεν τις κατοικούν τα βάσανά μας.
Τις εγκατέλειψαν σάμπως να επίκειται σεισμός ή έκρηξη.
Ανάσα και χειρονομιά καμμιά μέσ’ στα αδειανά φωνήεντα
κι ούτε ένα τρίξιμο απ’ τα σύμφωνα
και μήτε τρέμισμα κορμιού ή κεριού
και μήτε σάλεμα σκιών στους τοίχους.
Ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο
βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά
πήρε μαζί του για εικονίσματα φωτογραφίες δημίων
όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά
μιλάει μόνο με σχήματα
μέσ’ στην οχλαγωγία της ερημιάς
στις φαντασμαγορίες του τίποτε.
Έτσι κι εμείς αδειάσαμε
και μας ψέκασαν με αναισθητικό
έτσι που αποξενωθήκαμε απ’ τον πόνο
– αυτό δα είναι κι αν είναι αποξένωση… –
κι η ποίηση έγινε κραυγή έξω απ’ τον πόνο.
Σμιλεύουμε σμιλεύουμε πληγές
σκαρώνοντας μνημεία και μπιμπελό
Αλλά το τρομερό καραδοκεί.
Ό, τι δεν είναι τέχνη μέσ’ στην τέχνη
αυτό
το ανθρώπινο
αυτό
κι εμάς κι αυτήν θα μας ξεκάνει.
*Από τη συλλογή “Εν γη αλμυρά” 1996.
