Είμαι Πλακιώτης Μανχατανάς
Νικόλαος Κάλας                                                  

Στα Δίχτυα της Αράχνης Μπάροουζ Ο Ταξιτζής Γκάλης Το Βαρύ Πεπόνι NBA Άγνωστος Πόλεμος
Ο Ανθρωπος Δίχως Πρόσωπο Κουμανταρέας Λάσυ ΜακΚάλερς Άγγελοι του Τσάρλι Χαβάι 5-0 Ο
Νονός Φόκνερ Σαββόπουλος Μπόρχες Νέο Κύμα Καστρινάκης Μάτζικ Δούκα Τζόρνταν Κράμερ
Εναντίον Κράμερ Καζαντζίδης σκυλάδικα adidas Σαμπάτο σακάκι επαρχιώτικο Ο Θίασος Ντίλαν
γκάιντα Ευδοκία συγγενείς στη Γερμανία Η Θεία μου η Χίπισσα Αναγνωστάκης Μπαέζ Κότζακ
φροντιστήριο αγγλικών Ο Πρωτάρης Πασχάλης Αντονιόνι μπλου τζιν
πριν τα σόρι και τα οκέι
με ολ σταρ και μεις στο play
του πάνω κάτω Κυριακάτικης βόλτας
όπου κανείς 
μα κανένας
οι βαφτισμένοι στον καθ’ ημάς κανόνα
δεν μνημονεύσαμε την θελκτική μαντόνα  
με liqueur ποτέ
μα ποτέ
όπως της έπρεπε
«Ελληνοαμερικανοί plus»
το όνομα αυτής της. . . λεωφόρας.

*Από τη συλλογή “Διασπορικές διαδρομές”, εκδόσεις Απόπειρα, 2012.

Η στιγμή της φυγής ήταν ανεξέλεγκτη, ή καλύτερα, η αναμενόμενη αντίδραση προς τη θέα της φυγής, απρόβλεπτη. Πλήρης αδράνεια σπίλωσε κάθε ίνα του ψυχικού σώματος, έμεινα στο κρεβάτι ξαπλωμένη με το κενό που άφησε η στιγμή της απογείωσης, η στιγμή της απομάκρυνσης από την έρημό μου. Τα μάτια μου εξερευνούσαν ξανά τη γνώριμη όαση της βιβλιοθήκης, προσμένοντας μια λύτρωση που δεν ήρθε ποτέ ∙ η γραφή με απαρνήθηκε, όπως την απαρνήθηκα κι εγώ. Με την πάροδο αιώνιων δευτερολέπτων κατάντησε μια απρόσωπη σχέση εξ’ αποστάσεως που, λεπτό προς λεπτό, στοίχειωνε τα εναπομείναντα ψήγματα ζωτικότητας.

Μια ζωτικότητα ενδυμένη με τις στάχτες της σιωπής μου, συνόδευε -σε νοητό άξονα- το ταξίδι της νέας του περιπέτειας. Ξάφνου, με μια γρήγορη κίνηση, το βλέμμα μου έφυγε από το καταφύγιο και ακολούθησε μια πορεία προς τα ανοιχτά, στράφηκε προς το παράθυρο, αποζητώντας μια νέα φωλιά στο ήρεμο γαλάζιο. Προς βαθιά μου δυστυχία, ένα αεροπλάνο έσχιζε τον ουρανό με την πορεία του, αφήνοντας μια επιδερμική πληγή που σταδιακά επουλωνόταν ∙ μια λευκή αιθέρια γραμμή.

Ίσως να ήταν ένα πουλί που, έπειτα από την αναμονή και τη ρουτίνα, αφήνεται ελεύθερο να πετάξει και να φύγει όσο πιο μακριά μπορεί. Όσο η σχισμή προχωρούσε και συγχρόνως θεραπευόταν, τόσο πιο πολύ βυθιζόμουν στον εαυτό μου, στα μονότονά μου εσώψυχα, αδυνατώντας να κολυμπήσω, κινδυνεύοντας να πνιγώ από τη θλίψη των δακρύων μου. Καθώς αυτή μεγάλωνε, σπιλωνόμουν περισσότερο με τη νάρκη του εαυτού μου, κάθε φλόγα ζωής έσβηνε και συρρικνωνόταν προς τα μέσα, όλο και πιο κοντά στα τοιχώματά μου. Το δέρμα αφυδατωνόταν ώσπου αόρατες κλωστές αναισθησίας με τύλιξαν μεμιάς ∙ μετατράπηκα σε ένα ζωντανό βαμπίρ προσμένοντας το άγγιγμα του αρχαιολόγου, την αποκρυπτογράφηση, ώστε να επανέλθω και να αναπνεύσω ξανά.

Continue reading →

Της καστανιάς το χέρι κρατάει το δικό μου τρομαγμένο χέρι
Ένα χέρι με οχτώ δάκτυλα γεμάτο πράσινους ρόζους
Κι ανοιχτό για κάθε φόβο πουλιού
Μόλις πριν εφτά μέρες έχει πλαστεί
Και το δικό μου πενηντάχρονο χέρι λευκό και τρυφερό
Ναι ένα χέρι από σάρκα που δολοφόνησε και έπνιξε πολύ
Χαμόγελο που φύτρωσες ή τριανταφυλλιές
Τι γύρευε έτσι ξαφνικά από σας αυτό το χέρι-κριτής;
Και το ανθρώπινο χέρι μου εμβρόνητο
Συντρίβονταν από εμέ τον ίδιο

*Μετάφραση: Δημήτρης Παπαδίτσας. Από τη συλλογή “Ονειροχλόη”, Εκδόσεις στιγμή, 2012 (σελ. 19).

Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή
και το χώμα σπαράζει, αμίλητο
το τζάμι ραγίζει,
το κλαδί το ανθισμένο
πέφτει στα γόνατα, όχι, δεν έφταιξε,
όχι δεν έφταιξε.

Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή,
πώς να σταθώ ανυπεράσπιστος
μέσα στο απειλητικό νερό, που δε γνωρίζει,
ούτε πώς άρχισα επάνω στο βορρά,
ούτε πώς κύλησα μές στη περιοχή του,
όχι, δεν έφταιξε, όχι δεν έφταιξε

Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή
και ο χαλασμός καλπάζει, μέσα στο δάσος,
ο χαλασμός πλησιάζει, το νερό πλησιάζει,
δε βρίσκω διέξοδο επάνω στο βουνό –
πώς να σταθώ αθώος κι έρημος,
επάνω στο βουνό.

*Από την ενότητα “Εντυπώσεις” που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Ποιήματα της καλής ελπίδος”, Αθήνα 1963.

Η μουσική ανάβει σκοτεινά δέντρα σε ξένες χώρες
σπαρμένα μεγαλωμένα
κι αφημένα στον ίσκιο τους.

Μ’ ένα καυτό σπαθί μέσα από φωτιά που καίει αγνοημένη στα απομεινάρια
κάποιου πολέμου κόβω τα σκοινιά του χαμηλοτάβανου ουρανού. Απομακρύνεται
σαν αερόστατο. Τα λόγια τρέχουν ξωπίσω του.

Στις πόλεις που έζησα δόθηκα
χωρίς ψιμύθια. Φιλούσα
κι έτρωγα το χιόνι τους
ακόμα κι όταν μαύριζε
από τις σειρές των ανθρώπων
που γύρευαν
το ένα φουντούκι ζωής.

Μ’ ακολουθούσαν το ζεστό σχήμα
ενός δέντρου
και τα ματογυάλια της γιαγιάς.
Εξέπεμπαν κοφτερό φως
όταν το σύμπαν ερήμωνε.

s

Στην ίδια θέση βρίσκομαι
συλλέγω αντικατοπτρισμούς
από το λειμώνα των νεκρών
κι από τη ζώσα γη.

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της ποιήτριας στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com

Unbelievers, or ‘The Moor’

by John Mateer

Giramondo, 2013

Emptiness: Asian Poems 1998-2012

by John Mateer

Fremantle Press, 2014

In his two most recent books, the prolific John Mateer presents work developed over the long haul. His concluding essay in Unbelievers is a reflection on the seven years of writing behind that body of work, and Emptiness emphasises in its subtitle the 14-year scope of that collection. Despite the years of writing they represent, both collections bear a freshness of focus, expressed through Mateer’s formulation: ‘the irony of Elsewhere’.

As the the books’ titles suggest, an idea of ‘the East’ is central to Mateer’s project – one concerned with invisible histories, cultural translations, meetings and exiles. Barry Hill’s endorsement of Emptiness lauds Mateer as, ‘the best guide I know to the poetics of travelling in what we call Asia.’ While Hill rightly directs our attention to the invented nature of the zone known as ‘the East’, I’m inclined to suggest that rather than a guide, Mateer’s work represents a poetry of unsettlement, where constructs of both ‘East’ and ‘West’ become equally disorientated. Calling into question the historical contingencies of territory, Mateer’s poetics are alive with the contradictions and contested histories embodied by particular places. More than guiding, therefore, the poetic gestures are archaeological; disturbing and unsettling the surface meaning of ‘Elsewhere’.

One of the main features of Mateer’s poetics of unsettlement is a conceit I will describe as ‘decomposition’. Appearing in various guises across both books, decomposition represents an ephemeral, ironised state in which the significance of an historical or formal construct is revealed at its moment of disappearance or decay. Unbelievers foregrounds this process in the book’s third poem, ‘The Books’:

Not all books were thrown on the bonfires.
Some, as Ibn Zunbul recounts, were stored in abandoned mosques.
Our Traveller, hearing of this, was led to a mosque,
And through the keyhole saw nothing,
But heard – not wind – the rustle of worms.
Maybe, he thought, all books are the Uncreated?

Continue reading →