…Το σκουλαρίκι της μάνας με θυμήθηκε
κάτω απο τον πάγο
με θυμήθηκε
κάτω απο τον πάγο
τα δάχτυλα ξύνουν το πατρικό μου σπίτι
ξεθαβουν το άλμπουμ της μάνας
και τα βιβλία του πατέρα
κάτω απο τον πάγο
ξεθάβω
ξεθάβω
ξεθάβω .
κι εγώ θυμήθηκα

είναι η τεράστια μοναξιά ενός ψαθάχυρου
παρατημένη πάνω στ’ αδηφάγα χείλη των αγρών
όπου θα ξηλώσω τη φωτιά απ’ τις ραφές του σεντεφιού
τα μελάνια της νυχτός με πτερύγια γεωργικά και πλοκάμους κλιματσίδες
τις σκουριασμένες αλόες στους τοίχους που ζωντάνεψαν σε παρελάσεις
  ανθρώπων και χαλαζοκόκκων
φούρνους ετοιμόρροπους όπου το ψωμί είναι από πέτρα και από τα φτερά
  της φτέρης έχουνε μείνει πια μόνο τα ψίχουλα
είναι οι γρύλλοι από γλυκάνισο και ύλες ίσκιων
μιας ασφαλούς διαυγείας με φωνή εντελώς στενή
της αφής κατ’ εξοχήν θαμπών αντικειμένων
ενός δέρματος πολύ γλυκού και κατά κύριο λόγο δηλαδή μακράς πνοής
ενός φτερακίσματος κοσμημάτων χωρίς αύριο και άνευ πτίλων
μιας μέρας σκαμμένης σ’ ένα δάσος μέσα περιστεριών
ενός παράθυρου ψυχρού όπως μία κόμη δίχως φύλλωμα
όπου τραντάζεται ακόμη και του ήλιου το δοκάρι

η σιωπή δεν άκουσε έως τώρα την κρυφή δομή της κρυσταλλοσκιάς
τις πτώσεις των βράχων πάνω στις χαίτες των ωχρών υδάτων
ο ύπνος χωρίζει τα έμβια όντα με κάθετες κοπές τα κατατάσσει
τα μεν είναι μαύρα τα δε θαλάσσια
ο δε ρήγας των κυμάτων δεν έχει εισέτι στεγνώσει το τελευταίο
του δάκρυ

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το Αλωνάκι της Ποίησης στη διεύθυνση http://alonakitispoiisis.blogspot.com

Φταίει το νερό που η στέγη γλιστράει
Φταίει η βροχή που λιώνουν τα πάντα
Το πετρέλαιο το αλκοόλ και το κεράκι μου
Βάλανε φωτιά κάψανε το σπίτι.

Κήπος δίχως πουλιά
Κήπος αθόρυβος
Μαύρα θα δρέψετε άνθη
Τα φύλλα δεν είναι ποτέ τους πράσινα
Τ’ αγκάθια είναι όλα τους κόκκινα
Και τα χέρια σας ματωμένα

Στη μεσιανή αλέα περνά μια λιτανεία
Απ’ το παράθυρο της πεθαμένης
Όπου καίει μια λαμπάδα
Βγαίνει ψαλμωδία αργόσυρτη

Ήταν εκείνη και η άλλη
Ήτανε και η γειτόνισσα
Όλοι ψέλνουν και σου παίρνουν το κεφάλι
Και στα σκαλοπάτια που τους ακούς να γελάνε
Κάποιος πέφτει και μπήγει μια κραυγή
Ένα σκυλί το βάζει στα πόδια

Ακούς που κλαίει μόνο η βροχή

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com

Ύστερα από τόσα χρόνια,
η ίδια θάλασσα,
η ίδια ατμόσφαιρα.
Και ο παρατηρητής τραυματίας,
αλλά με την ψυχή ανοιχτή,
το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα,
στο ροζ δείλι.
Και μια κοπέλα καθισμένη σταυροπόδι,
γόνατο τρυφερό, πόδι απαλό που καταλήγει
σε πολύχρωμο αθλητικό παπούτσι.
Όλα αυτά μες τη δροσερή βραδιά που πέφτει
αργά στους ώμους μας, ενώ ευγνωμονούμε.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία μου για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής “Poet’s garden” του Σπύρου Καραμούντζου, που έγινε στην Γκαλερί Steps, στη Μελβούρνη, το Σάββατο, 24 Μάη 2014, στο πλαίσιο της Έκθεσης Τέχνης του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Antipodean Pallette.

Κατ’ αρχάς να πω ότι είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που μου ανατέθηκε να παρουσιάσω αυτό το βιβλίο του παλαίμαχου εκπαιδευτικού και αφανή, όσο εμβληματικού εργάτη του λόγου, Σπύρου Καραμούντζου.

Γνώρισα προσωπικά τον ποιητή Σπύρο Καραμούντζο, όχι διά προσώπου, αλλά από ποιήματά του στο διαδίκτυο (κατ’ αρχάς) όσο και από την ανάγνωση της ποιητικής του συλλογής “Ηλίανθοι”, πριν μερικά χρόνια και πιο πρόσφατα από τη συλλογή ποιημάτων χαϊκού “Δροσοσταλίδες”.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπέρβαση –και όχι μόνο γλωσσική/μεταφραστική- στην ποίησή του μέσω της μεταφράστριας Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, η οποία ευθύνεται εξ ολοκλήρου (μαζί με τον ποιητή βέβαια) για την υλοποίηση και έκδοση του ανά χείρας βιβλίου που παρουσιάζουμε σήμερα.

Είναι το βιβλίο “Poet’s Garden” (δηλαδή “Κήπος του Ποιητή”), που είναι η μετάφραση στην αγγλική γλώσσα ποιημάτων-ενδεικτικών αποσπασμάτων της ποίησής του, ποιημάτων που προέρχονται κυρίως από τους “Ηλίανθους” και τις “Δροσοσταλίδες”. Μάλιστα, το ομώνυμο ποίημα “Κήπος του Ποιητή” που περιλαμβάνεται στους “Ηλίανθους” έχει δώσει και τον τίτλο στο εν λόγω βιβλίο.

Ο Σπύρος Καραμούντζος είναι ένας ταξιδευτής του χρόνου, που βάζει στο χαρτί το μεγάλο απόθεμα ψυχής που κουβαλά, ως απόσταγμα των κατά καιρούς λογοτεχνικών, ποιητικών -και όχι μόνο- αναζητήσεών του, στο αρχιπέλαγος των γνώσεων, στις οποίες δίνει πρωτεύοντα ρόλο. Άλλωστε, ο τίτλος ενός άλλου, μη ποιητικού βιβλίου του είναι “Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση”, προσδίδοντας τον πρωταρχικό ρόλο, κάνοντας τις γνώσεις την πρώτη ύλη των γραπτών του. Και είναι αυτές οι γνώσεις, που, όπως διαβάζουμε και σε μια μικρή κριτική της ποίησής του, σε μια αργολική ιστοσελίδα, πλημμυρίζουν “από φως, νοσταλγία, ευαισθησία, ανθρωπιά, αγάπη και έρωτα”. Τα βασικά στοιχεία, δηλαδή, από τα οποία χαρακτηρίζεται και διακατέχεται η ποίηση του Σπύρου Καραμούντζου, που ο αναγνώστης θα ανακαλύψει να πλέουν διάχυτα στους στίχους αυτούς.

Continue reading →