Φωτό: Ασημίνα Ξηρογιάννη

Χαϊκού

Φεύγεις. Κρυώνω.  
Ενσκήπτει δριμύτερο
το πεπρωμένο. 

Στο άγγιγμά σου 
ανοίγουν παράθυρα.
Οθόνη αφής.

Φιλί αγέρα.
Φυλλοβόλος έρωτας.
Πικρό φινάλε. 

Μόνη κηλίδα
που δεν εξαλείφεται.
Της απιστίας.

Στο βάθος κήπος.
Τι όνειρο και τούτο;
Λες και γύρισες.

Τα στιχάκια μου
σκοινάκια που απλώνω
τα όνειρά μου.

Πηγή: http://stellasliterarybistro.com/karafylli.htm

***

Επίπεδη

Επίπεδη.
Ροζ πέταλο κρυμμένο στις σελίδες πολύτιμου βιβλίου
του βιβλίου μας
που προδίνεται από ελαφρότατο άρωμα
το άρωμά μας.
Ροζ πινελιά στο μάγουλο, στο στήθος, στο λαιμό σου.
Διακριτικό ταττού στο αριστερό σου μπράτσο
από τη μέσα μεριά
ξυπνώ τις Κυριακές στο πλάι σου
και βρίσκομαι.

Επίπεδη.
Μωβ πέταλο φυλαγμένο στις σελίδες του βιβλίου μας.
Όταν το άρωμα θα έχει ξεθυμάνει
όταν η ροζ πινελιά θα έχει σχεδόν σβήσει
όταν το μικρό ταττού θα έχει ξεθωριάσει
όταν πια δεν θα βρίσκομαι στο πλάι σου
θα με θυμάσαι.

*Από την ποιητική συλλογή “Στο βάθος κήπος”.
Πηγές: http://theoharrispapadopoulos.blogspot.gr/2014/06/blog-post.html
http://poihshkaipoihtes.blogspot.gr/2014/06/blog-post_6.html
Εμείς πήραμε τα ποιήματα αυτά και την εικόνα της ανάρτησης από το Βαρελάκι στο http://varelaki.blogspot.com

Natalia Sergeevna Goncharova, Decorative Composition (Second half of 1910s)

Καρποφορίας φόβος

Αγόρια

που ‘χετε κλαδιά ροδακινιάς για δάχτυλα

γυρέψτε με

όταν τ’ άνθη σας θα πέφτουν

να στρώσω από κάτω το κορμί μου

και τα μαλλιά μου που μακρύναν περιμένοντάς σας

να στολίσω.

Κι όταν βαρύνετε

απ’ τους βελούδινους καρπούς

μη φοβηθείτε

ισάξιο έργο με τις ρίζες σας θα σας προσφέρω

σαν όρθια δίπλα σας σταθώ

σωστή καρυάτις

και γύρω απ’ τα δυο μου χέρια

τα φορτωμένα σας κλαδιά

θα πλέξω.
 
Di fruttificazione una paura

Ragazzi

che avete per dita rami di pesco

cercatemi

quando cadranno i vostri fiori

perché là sotto distenda il mio corpo

e i miei i capelli cresciuti nella vostra attesa

adorni.

E quando pesanti

di fiori vellutati

non abbiate paura

opera pari alle vostre radici vi offrirò

a voi dritta accanto

come cariatide

e intorno alle mie due mani

i vostri rami carichi

intreccerò.
 
***
 
Συνάντηση

Θα είναι ένας Νοέμβρης

σαν το φετινό

και το κρεβάτι μου

θα ‘ναι στρωμένο φύλλα.

Πορτοκάλια

από τα δέντρα των Πρεσπών

και κόκκινα απ’ τις αυλές της Ιρλανδίας

όπως εκείνο που ‘βαλα στο γράμμα που δεν έλαβες

και χρυσοκίτρινα

απ’ τους βοστρύχους των μαλλιών σου.

Θα ‘χω κοιμίσει αγαπημένους φίλους

στα φυλλοσκεπάσματα

κι η μυρωδιά τους

θα ‘ρθει να σου πει τον τρόπο.
 
Incontro

Sarà un novembre
come quest’anno

e il mio letto

sarà coperto di foglie.

Arancio
degli alberi di Prespa

e rosso dei cortili d’Irlanda

come quella messa nella lettera da te non ricevuta

e gialla dorata

dei ricci dei tuoi capelli.

Mi sarò addormentata cari amici

fra coperte di foglie

e il loro profumo

verrà a raccontarti come.
 

Βγήκε πάλι στο μπαλκόνι κι έκλαψε με το φεγγάρι
βάφοντάς το
και πάλι
κόκκινο…
κάθε βράδυ μια θυσία,
κάθε νύχτα μια αυτοκτονία,
η δική της.

πέθανα…

τόσες φορές, αν κι ακόμη ζω!
βαδίζει μες το δάσος
στοιχειωμένη από τις μάταιες Αγάπες που πρόσφερε
στα άσπλαχνα έρμαια των δήθεν αναγκών της ζωής…

κάθε νύχτα ακούω ένα χτύπο στην πόρτα
και μετά σιωπή,
ακούω τη σιωπή που τη γδύνει, την αγγίζει, την παγώνει…
…μένει μαρμαρωμένη σε μια αγκαλιά
που προ ολίγου έφυγε..
βαλσαμώθηκε..
άνοιξα την πίσω πόρτα
(μόνο αυτή δεν είναι κλειδωμένη)
και την είδα:
μια ματωμένη καρδιά ξαπλωμένη στο γραφείο
να γράφει με τα παγωμένα, ματωμένα της δάκρυα
τούτες τις σκόρπιες αράδες (που εσείς αποκαλείται “ποίηση”)
για την ανέφικτη αγκαλιά κάποιου “Α”…

Νέττα, 3/2/2013

Σε ένα παθιασμένο κρεσέντο αποκήρυξης,

οι κρίκοι μάτωσαν τις γάμπες σου.

Βασανισμένη μπαλαρίνα της αμφισβήτησης,

ενσαρκώνοντας την ειρωνεία της αναμονής,

ξαπλώνεις αδιάφορα αδειάζοντας ψυχή

και η γενναιοδωρία σου θρέφει τα δεσμά.

Στη γοητευτική σου παραίτηση ,
γάζα το τομάρι μου τυλίγει τις πληγές σου.

Αν το τέλος είναι θέμα χρόνου

τότε υπάγεται στην σχετικότητα.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το 
https://libpoema.espivblogs.net/2014/06/20/m%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1/

Girlery
by Melinda Bufton
Inken Publisch, 2014

The title of Melinda Bufton’s debut collection, Girlery, asks to be read ironically, but is in fact quite apt, bringing to mind a repository of all that is ‘girly,’ in the same way that a reliquary houses relics. Alternatively, it could be a verb: something close to a feminine form of tomfoolery. One imagines a stern injunction to ‘cease this girlery at once!’ With titles such as ‘Dealbreaker,’ ‘Bumper Book for Girls,’ ‘Lollyshop’ and ‘I will call you smitten because it suits your crazy eyes’ among the twenty-three poems collected here, both these associations are appropriate.

These poems are not written in the traditionally lyric mode of contemporary poets such as L.K. Holt or Sarah Holland-Batt, and neither are they particularly experimental or language-focused in the mode of other contemporaries such as Astrid Lorange or Kate Fagan. Instead, the impulse behind this collection appears to be sociological or archival. It catalogues a moment of highly codified, 21st century, urban sub-cultural femininity easily recognisable to a knowing reader. The poems in Girlery are embroidered with references to the accoutrements of this brand of feminine identity, as well as other more general pop-cultural sequins: pencil skirts and garter belts; paste-ups and Japanese Syphon coffee; burlesque and rooftop honey.

Continue reading →

Για τον Ούγκο Μπέργκμαν στην πράγα
20 Νοεμβρίου 1897 (;)

Υπάρχει ένας ερχομός και μια φωνή
Ένας χωρισμός και συχνά καμιά επιστροφή

Σεπτέμβριος 1912
Αρραβώνας της αδελφής μου Βάλλι

Απ’ της εξάντλησης
τα βάθη
ανεβαίνουμε
με νέες δυνάμεις

Κύριοι σκοτεινοί
προσμένουν
τα παιδιά
να εξασθενήσουν

4 Μαΐου 1913

Αλλά αν γινόταν μέσα σ’ένα μυαλό
να συνυπάρξει χωρίς διχόνοια.

*Οι στίχοι πάρθηκαν από το βιβλίο “Η πληγή και η λέξη”, εκδ. Σαιξπηρικόν, σε εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια Νίκου Βουτυρόπουλου.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Η Γεωργία Τρούλη είναι μία από τις νέες, αξιόλογες ποιητικές φωνές που έχουν εισέλθει ορμητικά και, πλέον, τείνουν να σημαδέψουν την πρόσφατα ελλαδική ποιητική “σκηνή”. Με είχε εντυπωσιάσει ευχάριστα με την προηγούμενη συλλογή της με τίτλο “ακρογωνιαία πορεία στο και” (από τις ίδιες Εκδόσεις, 2012) με την οποία αισθάνθηκα ότι η ποιήτρια αυτή έχει έρθει για να μας τα πει έτσι όπως πρέπει, χύμα και ανακατωτά, χωρίς ωραία κοσμητικά επίθετα και καλολογικά στοιχεία, αποδεκνύοντας ότι έχει πλήρη συναίσθηση των όσων βιώνει γύρω της και των όσων θέλει να αποτυπώσει στο χαρτί και πώς. Και ήλπιζα η όποια νέα της δουλειά όχι μόνο να κινηθεί στο ίδιο μήκος κύμματος αλλά και να επαυξήσει την καταβύθσή μας σε ονειρικούς μεν, αλλά πραγματικούς κόσμους.
Και δεν ήλπιζα λάθος.

Η Τρούλη, αδρά και αποφασιστικά, φέρνει στην επιφάνεια το διπλό μας προσωπείο, του ειρηνικού και του βίαιου. Μάς φέρνει μπροστά στην ίδια μας την ανολοκλήρωτη υπόσταση, την αιωρούμενη και δισυπόστατη συνείδησή μας. Στην ποίησή της ο περιβάλλων κόσμος μας σωριάζεται κάτω, έντρομος από την τραγικότητά του, με βία, άλλοτε φρίκη και ψυχρότητα, αφήνοντάς μας τραυματικές εμπειρίες, μιας και κινδυνεύουμε να μείνουμε μετέωροι, να παραπαίουμε ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη ενός αιώνιου μαύρου που καραδοκεί να μας συντρίψει.

Παραθέτω ένα δείγμα από το (τελευταίο στη συλλογή) ποίημα “Όν/ειδος προς καταστροφή” (προσοχή στο κενό)

…
Όταν θα γίνει σεισμός για το κάτω από το περβάζι
Όλοι στον ανελκυστήρα!
Εκεί που πρέπει
Πριν εισέλθετε – βεβαιωθείτε
Η φωτεινή επιγραφή μιας πρόζας σε μια συνείδηση
Με την επισήμανση steve antonakos
Πότε είδες τελευταία φορά τον ουρανό
Απέραντα τεμαχισμένο;
Ξέπνοο παραλήρημα καρφιτσωμένο
Στο αυτί του ενοίκου;
Πότε τελευταία φορά μπήκες σε ένα σώμα παρθένο
Και μεγάλωσες;
Γεμισμένο νερό ελέφαντας
Από μνήμης άρχισες να φουσκώνεις
Ή ακόμα καλύτερα γουρούνι
Με σχισμή στην ράχη
Στο στόμα να αποταμιεύεις πρωτόγονα δευτερόλπετα
Επίγονη Αντιγόνη
Έμφαση διάθεση και αντιφατικά επιρρήματα
Εάν ο κόσμος ολόκληρος μια land art εγκατάσταση
Christo
Εάν
Εάν
Ένα
Ένα
Ον
Είδος προς καταστροφή

Ο κόσμος ολόκληρος φαντάζει μάταιος, όσο και η ενδοαναζήτηση, η απόπειρα επανόρθωσης, το κάθε προσωπικό ερέθισμα, το κάθε ατομικό έναυσμα. Όλα μοιάζουν ανολοκλήρωτα μα και τόσο συνεχόμενα μεταξύ τους, όλα, τα πάντα, νέα, παλιά και δοκιμασμένα στοιχεία και φόρμες περιπλέκονται σε μια ηθελημένα άτακτη αλλά και επιμελώς ανατρεπτική γραφή, κάνοντάς μας να σκεφτούμε, να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήνει η ποιήτρια.

Η Γεωργία Τρούλη γεννήθηκε το 1979. Κατάγεται από την Κρήτη και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας του Α’ ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ και την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει πραγματοποιήσει δύο ατομικές και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία ποίησης (εκτός από τις δύο συλλογές στις οποίες αναφέρθηκα εδώ, έχει εκδόσει τις συλλογές “Μια σχετική συρραφή” και “Τα πορτοκαλορόδινα” και τις δύο το 2008 από τις εκδόσεις Ηριδανός). Κείμενά της φιλοξενούνται σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού.

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, σήμερα Σάββατο, 5 Ιούλη 2014.

my feet are hungry
by Chris Wallace-Crabbe

Pitt Street Poetry, 2014

Readers of Australian poetry will expect a new collection from Chris Wallace-Crabbe to be a work of erudition and wit. In this they will not be disappointed. Wallace-Crabbe is entirely in command of his craft and possessed of intelligence that does not waste itself in trivialities. The ends of lives and civilisations are often on the edges of these poems, sometimes at their centres. They are, though, consistently playful. For all the seriousness of the literary and philosophical ghosts who haunt this book (Plato and Freud among them) there is nothing ponderous about it.

The book begins with one of these historical revenants in the brief ‘After Bede’: ‘Our lives are built upon unlikelihood, / their poignancy oddly fragile / at the best of times / like snow that falls softly / into a ravaging bushfire.’ The fire and snow appear to come from the most famous passage of Bede’s Ecclesiastical History (II.13), where ‘one of the king’s chief men’, likens human life to the flight of a sparrow through a fire-lit hall, passing ‘from winter to winter’. These basic elements are reworked to an even starker image of impermanence.

Continue reading →