Πελαγία Φιτοπούλου, Ε

10540347_329856320514343_7460768296010259332_n

Σε λίγο ακόμη κι ο χρησμός πια 

δε θα βλέπει

μεσ’ από πέπλους σαν την νιόπαντρη

τη νύφη

μα θα χυθή, όπως φαίνεται,

μ’ ορμή μεγάλη

προς του ήλιου τίς ανατολές,

και σαν το κύμα

στο φώς κακό θα βγάλη πιο μεγάλο

απ’ τ’ άλλο

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

…

Ε

Ο κόσμος μας δεν υπάρχει

ούτε εμείς είμαστε άνθρωποι

ψάρια είμαστε
που οργώνουμε 
ένα κομμάτι γαλάζιο

Ο ουρανός μας ταΐζει ακρωτηριασμένα πόδια

βιάζεται να μεγαλώσει

Η πολιτεία ορθοπόδησε, κοκκίνησε επαίνους

Σύντομα, όμως,θα μας ζητήσουν 

τα πόδια πίσω 

και τότε η πολιτεία θα πέσει

σαν αδούλευτη αστραπή

πάνω στα γραφούμενά μας

και η ποίηση θα συρθεί

σαν φίδι που δεν του δόθηκε

η δέουσα προσοχή

και τότε θα βγάλει χέρια

και τα χέρια όταν θέλουν 

κτυπάνε στην καρδιά.

Μαρία Σερβάκη, Από “Το Πίσω Φως της Μέδουσας”

8

Κι’ ἄλλοτε ἐκεῖ κατεβασμένο
Τόν ἀπαυγάζοντα θεό
                                  Ὀρφέα στά χρόνια τά παλιά
Καί ἄλλους εἶδα…
Τ’ ἀγόρι τῆς σπηλιᾶς
Στὀν ἔρωτα πού ὕφανε ἡ σελήνη
Κι’ ἄλλους πολλούς
                                άσύμμαχους ξανθούς
…
Μιᾶς ἄλλης γενεᾶς
…
Θροῦσε λοιπόν κάπου
                                    θροῦσε άκόμα τό έρωτευμένο σύννεφο;
Ἀπαρατήρητοι καί πάλι ἔφευγαν.

Ἡ ἀπουσία ὀξύτερη ἀπό καθρέφτη σέ καθρέφτη.’

Μαρία Σερβάκη, από το Περίπατοι και σχόλια της Sercket Basr Ra στους χώρους των ανθρώπων

*Από το ποίημα “Το Πίσω Φως της Μέδουσας” της συλλογής Ο Άλλος Κήπος, Ιδιωτική έκδοση.

Ταουφίκ Ζαγιάντ (1932-1994), Δύο ποιήματα

10488170_1445214262413329_5875604696673814130_n


Με τα δόντια

Με τα δόντια

θα υπερασπιστώ την κάθε στιγμή

από το χώμα της πατρίδας μου

με τα δόντια μου.

Γη άλλη πατρίδα μου δε δέχομαι

ακόμα κι αν με κρέμαγαν από τις φλέβες, μένω εδώ

όμηρος της αγάπης για τη μάντρα του σπιτιού μου,
για την πάχνη και το στοργικό ζαμπάκι, μένω εδώ

κι όλα τους τα σταυρώματα δε με συντρίβουν.

Μένω εδώ και υπερασπίζομαι

την κάθε σπιθαμή απ΄ το χώμα της πατρίδας μου

με τα δόντια.

***

Ο σταυρωμένος

Με λουλούδια και με γλυκά

Και μ’ όλη την αγάπη μας προσμένουμε

Εγώ, η γη, το φεγγάρι,

Η πηγή, η ελιά, τ’ αγριολούλουδα,

Τα διψασμένα περιβόλια και τ’ αμπέλια

και χίλια πράσινα τραγούδια

που κάνουνε τις πέτρες και φυλλοφοούν.

Με λουλούδια και με γλυκά

και μ’ όλη την αγάπη μου προσμένω

και καρτερώ του αγέρα την πνοή που έρχεται

απ΄ την ανατολή

μήπως και στα φτερά του φέρει μήνυμα

μήπως και κάποια μέρα ο ποταμός φωνάξει:

Σταυρωμένε, ανάσανε,

οι δικοί απόντες διάβηκαν.
 

*Τα ποιήματα προέρχονται από το βιβλίο “Ποίηση του λαού της Παλαιστίνης’, εκδ. έλευσις, Ομάδα Νεανικής Πολυέκφρασης Αρκαδίας’. Εγω τα πήρα από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/12990/index.html

Radio Bauhaus

10557311_603396776441878_1986010883537902195_n

Το radiobauhaus.com είναι στην ευχάριστη θέση να μοιράζεται και να στηρίζει την προσπάθεια του ανεξάρτητου περιοδικού Παλινωδίαι (palinodiae.com) αλλά και να στηρίζεται από αυτό. Καλή συνέχεια!

Το περιοδικό Παλινωδίαι, λειτουργεί εδώ και έναν περίπου χρόνο ως ένα αυτοοργανωμένο εγχείρημα τέχνης και γραμμάτων. Ιδρύθηκε το 2012 από μία καλλιτεχνική συλλογικότητα της πόλης Ρεν της βορείου Γαλλίας και το 2013 σχηματίζεται με νέες δομές στην Ελλάδα, την επιμέλεια του οποίου αναλαμβάνει, εξ ολοκλήρου πλέον η νέα συνέλευση που συντηρείται σχηματικά έως και τώρα.

Το περιοδικό είναι άτακτο ως προς τη έκδοσή του και μη κερδοσκοπικό στον χαρακτήρα. Αποτελείται από τις επιμέρους ομάδες των συντακτών και εικαστικών, γενικής διαχείρισης και των εξωτερικών συνεργατών. Η διαδικτυακή του δράση αφορά θεματολογικά στήλες που έχουν να κάνουν με Λογοτεχνία, Καλές Τέχνες, Αφιερώματα και Δοκίμια, Παρουσιάσεις, και Συνεντεύξεις.

Το περιοδικό Palinodiae διοργανώνει Μουσικές Συναυλίες, Καλλιτεχνικά Δρώμενα, Παρεμβάσεις Τέχνης Δρόμου, όπως επίσης έχει σκοπό να καθιερώσει το «Καλλιτεχνικό Φεστιβάλ Palinodiae» με ετήσια παρουσία. Η ηλεκτρονική φόρμα του περιοδικού παρουσιάζεται στην διεύθυνση palinodiae.com στην οποία εκθειάζει το καλλιτεχνικό του έργο.

Σε χαρτώα μορφή μπορείτε να βρείτε τεύχη και flyers του περιοδικού σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους κι επιλεγμένα σημεία για τα οποία θα ενημερώνεστε απ’ τις ενημερώσεις του.

Ανατρέξτε εδώ για όλους τους συνδέσμους και τα social media του περιοδικού:
https://www.facebook.com/Palinodiae/info ”

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Fast Food IX

526570_10151835649248518_2127073834_n


XLI

Τ’ αγριοπούλι
χυμά. Γιατί σωπαίνεις,
αηδονάκι;

XLII

Βγήκα στη βροχή,
μα η φωτιά μέσα μου
άσβεστη μένει.

XLIII

Την ομορφιά της
τη βλέπει. Αόρατα
τα σχέδιά της.

XLIV

Σταμάτησαν πια
τα πόδια να χορεύουν.
Ώρα των χειλιών.

XLV

Ξέσκεπο κορμί
κολυμπά μες στ’ όνειρο
κι όμως ιδρώνει.

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Καλώ στην απολογία

10421556_10152587257249766_4735727639039198273_n

Χτυπάει ασταμάτητα το τύμπανο του πολέμου
Καλεί να μπήγουν σίδερο στους ζωντανούς.
Από τις διάφορες επικράτειες τους πολίτες
σαν σκλάβους πουλημένους
πετούν στην κόψη της λόγχης.

Για τι;

Τρέμει η γη
πεινασμένη,
απογυμνωμένη.
Ζεμάτισαν την ανθρωπότητα στο λουτρώνα
αιματηρό
μόνο γιατί
κάποιος επιμένει
να κερδίσει την Αλβανία.
Αρπάχθηκε το μίσος των ανθρώπινων
σκυλολογιών αιμόχαρο,
πέφτουν στο σώμα της γης χτυπήματα
ανελέητα, μόνο για να περάσουν
τον Βόσπορο
καράβια κάποια αφορολόγητα.
Σύντομα η γη
δε θα’ χει άσπαστο πλευρό.
Και την ψυχή θα βγάλουν
με τα χέρια απλωμένα στα δημόσια ταμεία,
μόνο για να
πάρει κάποιος
στα χέρια του
τη Μεσοποταμία.

Εν ονόματι ποιών συμφερόντων η αρβύλα
τη γη καταπατεί τρίζοντας άγρια;
Τι είναι εκεί στον ουρανό των μαχών;

Ελευθερία;

Θεός;

Δολάριο!

Πότε επιτέλους θα σηκωθείς με όλο σου
τ’ ανάστημα εσύ,
που τη ζωή σου δίνεις ηλίθια;

Πότε θα πετάξεις στα μούτρα τους την
ερώτηση
γιατί πολεμάμε, αλήθεια!

Νίκος Παϊζάνης, Τρία ποιήματα

-1

όταν μάθαινα ποδήλατο
έλειπε το ένα πετάλι

Οι καλύτεροι
Ακροβάτες
Είναι όσοι
Ισορροπούν
Με λειψά
Εφόδια
Σε σχοινί
Τεντωμένο
Σε κορυφαίο
Ύψος
Ενώ παράλληλα
Κοιτούν
Ευθεία μπροστά
Και γελούν
Από καρδιάς.
Γι’ αυτούς
Η περίφημη
Πτώση
Δεν υφίσταται
Σαν εκδοχή.

***

γαμήλια συνεύρεση

Χτες,
με πλησίασε μια τέλεια ύπαρξη.
Διαχυτική
Δυνατή
Πανέξυπνη
Θεϊκής ομορφιάς
Λαμπερή
Αιθέρια
Εκρηκτική
Άκρως ερωτική
Ήθελε να με παντρευτεί.
Μωρό μου, της απάντησα,
είμαι ένα τεράστιο μηδενικό.
Δεν άκουγε κουβέντα.
Την παντρεύτηκα

***

τρέχοντας πιο γρήγορα απότο τέλος

Ξεχαστήκαμε,
μεσ’ την παραζάλη…
Πλημμυρισμένοι από κρασί
κι από έρωτα,
πέρναγαν τα χρόνια…
Γελούσαμε.
Τραγουδούσαμε.
Κραυγές έσχιζαν τον αέρα.
Φωνές δάμαζαν την λύπη.
Χορεύαμε,
τα σώματα ίδρωναν
κι έσταζαν πόθο…
Μας σκότωναν
κι εμείς τους καλούσαμε κοντά:
«Τίποτα δεν κάνατε!»

*Από τη συλλογή “Ο έρωτας που κατάντησε ποίημα”, Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, 2014

Αλεχάντρα Πισάρνικ, Τα έργα και οι νύχτες, εκδ. Bibliotheque

dtbook190714

Η Αλεχάντρα Πισάρνικ (Alejandra Pizarnik) υπήρξε μια από τις πιο σπουδαίες ποιήτριες όχι μόνο της Αργεντινής αλλά και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Δικαίως το έργο της όσο και η ίδια και ο τρόπος ζωής της, απασχόλησαν και εξακολουθούν να απασχολούν άλλους ποιητές, κριτικούς, εκδότες και όλους όσους ασχολούνται με την ποίηση και τη λογοτεχνία γενικότερα, και φαίνεται ότι αυτό θα εξακολουθήσει να συμβαίνει. Κάτι που λίγοι ποιητές το έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα.

Η Πισάρνικ και η ποίησή της έχουν ξεπεράσει τα όρια της Αργεντινής και της Λατινικής Αμερικής, μιας και οι συλλογές της έχουν αρχίσει να μεταφράζονται τα τελευταία χρόνια σε διάφορες γλώσσες και να κυκλοφορούν σε διάφορες χώρες.

Continue reading →

Νίκος Καρούζος, Του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ ανωφέρεια

karouzos-2-0045

(για σένα μικρέ φτερωτέ τενόρο)

Άνοιξη φθινόπωρο καλοκαίρι χειμώνας
ο Μπαχ ανεβαίνει πάντα στους αιθέρες
γελαστός άγγελος του δρυμού
μεγάλος ιδιοκτήτης
ο Μπαχ ανεβαίνει την ουράνια σκάλα
ιερέας των ήχων απ’ τη βροχή νεότερος
αγιόκλημα φυτρωμένο στ΄ όργανο της εκκλησίας
η θαλπωρή μες στην ανάγκη του θεού μεγάλη.
Παντρεύει τις φωνές με την καθαρότητα
περ΄ από κάθε εποχή πετά νομίσματα χρυσά στους λυπημένους
δείχνοντας την ειρήνη ψηλά στα γαλανά τ’ αμπέλια
ψηλά στον ηδυόνειρο χρόνο της λησμονιάς.
Άγγελος της πηγής μοιράζει το νερό σε τόσους διψασμένους
κόβει με γαλανή ρομφαία τον καιρό
κι ανοίγει τ’ άσπιλα φτερά ως την έλπιση.
Βλέπω τους ήλιους είναι σταλαγμένοι σ’ ένα βόρειο κορμί
τη θλίψη κομίζοντας των άστρων.
Ποτάμι θαλερό πολύφυλλο της νύχτας το ασήμι
διαβάτες που θέρισαν ένα-ένα
τα χαμηλά έργα τ’ ανθρώπινα στην καθημερινή ζωωδία
και στάθηκαν
ακούγοντας τους ουράνιους ήχους-
ποτάμι θαλερό πολύφυλλο της νύχτας το ασήμι.
Ένα ψηλό χαρούμενο στάχυ βλέπω μες στην ουράνια Αττική
μετρώντας ήσυχα το θάνατο
μικρές ζωές τους κυματισμούς ανθρώπινους
ένα ψηλό χαρούμενο σταφύλι
μεθώντας την καρδιά μου σ’ άγνωστην αλήθεια
στις ερημιές της αγάπης όταν περπατώ μ’ ένα κλωνάρι τόσον
ανθισμένο
πέρα που ο άνεμος έχει σταματήσει
εκεί που το όνειρο δε βρίσκει τους λειμώνες του ύπνου
κι η κορασιά κοιμάται μόνη.
Ένα ψηλό χαρούμενο δέντρο δίχως όνομα
ρίχνει τις μεγάλες σκιές ένα δέντρο
πώς καθρεφτίζεται στη στεριά της γαλήνης!
Κι ο ήλιος με φύλλα και αθώα έντομα
τον ηχηρό Παράδεισο στ’ αμίλητα νερά μοιράζει.
Κρασί των αιθέρων
χύθηκε μες στους μίσχους ενθέων ψυχών
έρωτας ο γλυκύτερος του πόνου κάτοικος
ειρήνη και ο θάνατος όμαιμος ως τα πλάτη.
Χαίρε ο χλοερός ήλιος του χειμώνα
χαίρε ο ακατάλυτος κι όταν φύγω απ’ το σώμα
συ θα τραγουδάς υιός εύοσμος
Ιωάννης.
Ήχοι την αρμονία χύνετε στους κύλικες της ακοής
και πορφυρίζονται τα όνειρα με το αίμα.
σύγκορμος ο θνητός ανέφελα τα στήθη
κι η ορμή του σώματος περ’ απ’ το σώμα.
Στο φαράγγι του τρόμου στη χαρά των λουλουδιών
ας ονομάσουμε την αγάπη αντήχηση του Πατέρα
μόνος ο θάνατος αλλάζει τη φωνή μας.
Ένας βαθύς άγνωστος εορτάζει στα νεύρα
ηχώ της βροχής
όταν ο αέρας μυρίζει καρπούς και χώμα.

Κυριάκος Ραμολής, Δύο ποιήματα

wpulj7-zXmkI5EhFMF6bkeOiNJ-PaBvA3bTTu4bD45EXC79HVsPpNM_O8r19z46CSPSYikU9P4T8UR1awMq0jDLQhD7iHNjRoRFGhz4C58ZJ6wCDI_RBHzRnJC5yV3WQ1h9xvcA2s4Ei7n85fvAcP3qwuG8QaqLd=s0-d-e1-ft


ΤΡΙΣΒΑΘΑ

Απόψε δε βήχει ο φύλακας
και η πόρτα μας δεν τρίζει
Θα ανοίξουμε λοιπόν μια κονσέρβα
κι επιτέλους θα σκύψουμε πάνω της
…όπως σκύψαμε άλλοτε
πάνω από το πηγάδι
της φωτεινής -ως λεν- συνείδησης
ανασύροντας το έγκλημα
μες στο σκουριασμένο κουβά του
νερό γλυφό που δρόσισε
τα ακροδάκτυλά μας

ΕΝ ΠΑΡΙΣΙΟΙΣ, 1848

Τ’ αυλάκια της άμαξάς της
οδηγούσαν σε ένα κενοτάφιο
Εκεί λοιπόν μετοίκησε
ο Κάρολος Μπωντλαίρ
Ώσπου μια έφηβη αυγή
τράβηξε από τα βλέφαρά του
τη βελόνα του Θεού,
ξερίζωσε το σκιάχτρο του Σταυρού
και εναπόθεσε ευλαβικά το κεντημένο άνθος του

Ο νεκρός πλέον
αληθώς ανέστη

*Από τη συλλογή “Εσωτερικό σωλήνα”, εκδ. πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη 2008.