Σαν αποκούμπι μοναξιάς 
Αντίδοτο στη θλίψη
Ντόπα λαμπρής κληρονομιάς
Αντίσταση στην πλήξη
Σκόρπιες ψυχές
Κοινός σκοπός
Κάποια ιδέα, αναλαμπή
Η φλόγα της συσπείρωσης
Μεράκι στρώνει το χαρτί
Μελάνι το ημερώνει
Πρεμούρα, ν’ αρθρώσουμε φωνή
Πιλάλα, να προκάνουμε λέξεις για τα βιβλία
Ύστερα, άρχισαν
οι συνδιαλλαγές
οι ερωταποκρίσεις
οι τριβές
τ’ ατέλειωτα μηνύματα
τα ξεραμένα χείλη

Τι λες;
Θα ταίριαζε, σε κάποιο ποιητή,
η νεκρική σιωπή ενός μουσείου,
τα σκονισμένα ράφια κάποιου παλιατζίδικου,
πιότερο, απ’ το λάτρεμα της τέχνης του,
καταμεσής στ’ αλισβερίσι της αγοράς,

πάνω στ’ ασίγαστο παραλήρημα της μέθης;

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο των Gathered. Avant-garde. Poets. στο http://gatheredavantgardepoets.blogspot.gr/2014/07/gathered-avant-garde-poets.html

*Αναδημοσίευση από το Επαναστατικό Ποιηταριάτο http://poiitariato.blogspot.com.au/2014/07/blog-post.html

Artwork: Abdalieva Akzhan

Μετά

Άλλη είναι
μάλλον άλλη
εκείνη που διαδοχικά μαζεύει
φόρεμα, μαλλιά, το είναι της
εκείνη που τώρα ανακτά
διαστάσεις,
ύψος, βάρος
και, μετά από ατέλειωτα ταξίδια ηδονικά,
το κατώφλι διαβαίνει ακέραιη και άσπιλη
και να μάθει δεν ψάχνει
δε χρειάζεται
ούτε να μάθει θέλει∙
τίποτα από κανέναν.

—

Δεν ήξερες

Αγάπη μου δύστυχη
πίστεψες
πως έτσι ήταν
δεν ήξερες.
Ήταν πιο πλούσιο από αυτό
ήταν πιο φτωχό από αυτό
ήταν η ζωή κι εσύ
με τα μάτια κλειστά
τους εφιάλτες σου οραματίστηκες
κι είπες
η ζωή.

*Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

η φούστα σου ανέμιζε με χάρη
απαράμιλλη
μέσα στην ομορφιά του χρόνου
σκιάδι κράταγες
με τον λεπτό σου φέγγοντας αστράγαλο
τα μονοπάτια

κι εγώ, κορίτσι χωρίς πρόσωπο
ριγμένη από την τύχη στο μεράδι
στην ωραιότητά σου εγνώρισα
τη μόνη βεβαιότητα
που είχα πάντα, πλήρη

μικρή μου πεταλούδα άσπρη
στα μαύρα πάντοτε ντυνόσουν
τη χάρη μοναχής
σε ανθισμένο αποσυρμένον Έρωτα
κάποτε σεργιανούσες
ζεστή ψυχή μέσα στα μάτια μου
με κοίταζες.

πού πας φίλη μου
πού φεύγεις μου γλιστρώντας
το άρωμά σου μένει το κατόπι
αχνή ανάπνια αγάπης άδολης
μοναχική νυχτιά σ’ αναμονή
μου χαμογέλασες και φώτιζε το πρόσωπό σου
πού πας
λιγάκι βιαστική με το τσαντάκι σου
τα άσπρα σου τσιγάρα πάντα ιίδια
τα ψιλά-
πάντα ανέσυρες τα χρήματα
με κάποια αδημοσύνη-
και πάλι εκείνα τα χορευτικά σου
βήματα
που σού ξεφεύγανε – θυμάσαι;
βαδίζαμε μαζί δεμένα κύματα
τανγκό στην αγορά χωρίς φιγούρες
και γύρω γύρω κόσμος κόσμος
και τα θαύματα
εγχάρακτα πια μέσα μας

έλα, κάνε μία στροφή όλο χάρη
πού πάς. εσένα δεν σ’ αγγίζει η λησμονιά

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό”Ένεκεν” τεύχος Οκτωβρίου-Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2013.

XIII Poems
by Jordie Albiston

Rabbit Poet Series, 2013

XIII Poems might be seen as a snapshot of what Albiston’s main concerns have been since Botany Bay Document (1996) appeared culminating with, I think, Vertigo (2007). Her publications since the mid-2000s reflect on similar concerns but with more biographical tones. Albiston’s main interests have been history, limitations or framed lives, their voices and interpretations of them, often using easily located words to tie groups of poems (‘heart,’ ‘black,’ and ‘white’ feature in XIII Poems).

These Albiston poems, however, have arrived with a stated purpose to them. XIII Poems has been published as the first volume of Rabbit Poets Series of ‘non-fiction’ poetry books, raising some old questions about the relationship between artistic intention and works of art as constructed artefacts. I tried to find a way into the issue via Anthony Savile’s 1969 essay to which I keep returning, ‘The Place of Intention in the Concept of Art.’1

Continue reading →

Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα
μ’ ένα σουγιά, μ’ ένα πιρούνι, με τα νύχια

Σκάβαμε τις πέτρες ξέροντας πως θα φτάσουμε
το πολύ ως τη θάλασσα

Κι όμως μας ήταν ανάγκη να βλέπουμε
τα χέρια μας να ζούνε

Μου ήταν ανάγκη να βλέπω
πως κοντεύω πόντο πόντο να σε φτάσω

ΔΙΑΘΗΚΗ

Σαν κλείσει ο κύκλος των αστεριών
έξω από τη φωνή μου.
σε σας εμπιστεύομαι παιδιά των παιδιών μου
τον τραχύ της αντίλαλο.
Θα ‘ρθει διαβαίνοντας πυρπολημένους σταθμούς,
ερειπωμένα ταχυδρομεία.
Η οδύνη της θα ραγίσει τα μελιχρά δειλινά,
τα γαλήνια βράδια σας.
Δεν μπορούν να σηκώσουν οι τάφοι
το ματωμένο κουβάρι των ημερών μας.
Το αφήνουμε σε σας.
Είναι από τα δάκρυα και το αίμα μας.
Είναι ο απολογισμός και οι τελευταίες παραγγε­λίες.
Κεντήστε μ’ αυτό λαμπρά εργόχειρα.
Γράψτε άλλα ποιήματα
γεμάτα φως κι έρωτα.

—

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Τι θα χρειαζόταν ένα ποίημα
για ψωμί και για παπούτσια,
αν δεν υπήρχαν ξυπόλητοι και πεινασμένοι.
Τι θα χρειαζόταν ένα ποίημα για την Ειρήνη
αν ο Μήτσος δεν είχε σκοτωθεί,
αν η μόνα του
δεν είχε χάσει το παιδί της στον πόλεμο.
Τα αληθινά ποιήματα για την Ειρήνη
είναι οι θρήνοι των χαροκαμένων μανάδων,
είναι οι βλαστήμιες των σακάτηδων.
είναι οι τελευταίες κραυγές των νεκρών.
Το ποίημα για την Ειρήνη
είναι το αίμα που ανεβαίνει από τους αιώνες.
το αίμα που θα σας πνίξει
επίδοξοι νεκροθάφτες της γης.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Πολιτιστική”, τεύχος 13.

Ὁ Δοῦλος ποὺ δραπέτευσε
ἔλεγε προσευχὲς στοὺς φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σὲ λιγδωμένα προσκέφαλα.
Ἐγὼ δὲν ἤλπιζα πὼς μπορεῖ νὰ σωθεῖ.
Οἱ χωροφύλακες ἔχουν γερὴ ὅραση –
δὲ διαλύονται μὲ αὐταπάτες καὶ ψυχοσάββατα.
Τώρα αὐτὸς ποὺ ἐπέμενε νὰ ρωτάει
φαίνεται θἆταν ἀποφασισμένος γιὰ θάνατο
ἢ θἆταν κατάσκοπος ποὺ δὲ φοβᾶται.
Ἐγὼ πάντως
ἐξακολουθῶ νὰ βλέπω τὸν ἐπερχόμενο
μεσαίωνα
μὲ φάλαγγες πιστῶν
μὲ ἀργυρᾶ δισκοπότηρα ἀφρίζοντα αἷμα
μὲ σημαιοστολισμοὺς καὶ παρελάσεις
μὲ ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εἰκόνες ἀπὸ παλιὲς ἐκστρατεῖες
καὶ τυφεκισμοὺς
ἥρωες μὲ αὐστηρὰ βλέμματα
Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσόμεθα
πληρωμένη ἐκπαίδευση
θεὸς ἀγέρας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως
κλειδωμένα στὴν ἐποχὴ σὲ χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Ἂν ἄξαφνα σᾶς γεννηθεῖ τὸ ἐρώτημα
πὼς τὰ κατάφερε αὐτὸς ὁ θνητὸς
μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βαρύγδουπο διαπασῶν τῶν ὕμνων
νὰ δραπετεύσει μὲ ἀληθινὸ λαμπερὸν ἥλιο
μὲ ἀληθινὲς ἐξαρτήσεις τοῦ βίου –
ἂν δὲ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε
τί τὸν ὁδήγησε σ᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο διάβημα
ποὺ βρῆκε τὴν ἔξοδο ἀφοῦ γύρω ἦταν μπετὸν
ἀφοῦ γύρω τραγουδοῦσε ἡ φοιτήτρια
ἕνα τραγούδι ἱστορικὸ παλιῶν ἡρώων
τότε
δὲ θά ῾χετε δεῖ κάτι κρυφὲς μικρὲς πόρτες
ὅμως ὁλοφάνερες στὰ μάτια τῶν εἰδικῶν
δὲν θἄχετε δεῖ τὸ ραγισμένο τοῖχο
ὅπου βλασταίνουν κάτι φυτὰ
πάνω σ᾿ ἀσβέστη κίτρινο ἀπ᾿ τὴν πολυκαιρία.
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.