Πες μου για αυτό

Δεν έχω δικά μου λόγια
Το στόμα μου, αν είναι να πει αλήθειες
ανοιγοκλείνει χωρίς ήχο

Ψηλαφώ αφηγήσεις άλλων γυναικών
Στριμώχνονται και ξεχειλίζουν
σκοντάφτουν η μια πάνω στην άλλη
Κλέβω τα λόγια τους
Υπάρχω μόνο με άλλο όνομα από το δικό μου

Οι μόνες λέξεις που με χωρούν έχουν ήδη ειπωθεί
Στις περιγραφές πολέμων βρίσκω λόγια που ταιριάζουν
Εκεί που ζήσανε σφαγές, εκεί και η δική μου ιστορία
Ό,τι δεν βρίσκω έτοιμο, ας μείνει μυστικό

Αφελώς ρωτάς να σου πω κάτι παραπάνω

*

Ασυνείδητη Συμμαχία

Φαίνεσαι καλός
Σταθερός
Δεν μ’ αιφνιδιάζεις
Οι λέξεις μου πέφτουν ψίχουλα χάμω
Φοβάσαι μην τσαλακωθώ
Μην ακουμπήσεις μέσα μου
κάτι πιο σκληρό απ’ ό,τι αντέχεις
κάτι δικό σου

Σε αυτό το γραφείο που δεν αλλάζει εποχές
φοράμε ο ένας στον άλλο φωτοστέφανο

*

Μοιρασμένη σιωπή

Ας καθίσουμε εδώ ήσυχα
τα κόκαλά μας χαλαρά και ασύνδετα
ριγμένα άτακτα στην καρέκλα σ’ ένα σακί από δέρμα
Ας καθίσουμε χωρίς συνδέσμους και συνοχή
χωρίς ασφάλεια, περίγραμμα και σώμα
Ας καθίσουμε έως ότου φανερωθεί
το επόμενο βήμα,
η επόμενη στιγμή
όπου θα ανασυνταχτούμε, θα ανασυνδεθούμε,
θα ολοκληρωθούμε
και ξανά -σαν να μη συνέβη τίποτα-
θα πάμε στις δουλειές μας

*Από τη συλλογή “Το κέντρο δεν αντέχει””, εκδ. Ενύπνιο, 2026.