As if I were writing,
as if I were dreaming that I write
I raise a glass for that night we lost in Baires
and the bar displayed its newly operated tires
and you followed me from bar to bar,
from night to night,
from death to death,
while the emerald of your eyes
penetrated me.
Mine is the small, the inexact, the turbid,
what I can barely see is what the head understands,
I don’t write extraordinary things,
I don’t have the tic of the national poet,
behind the flower, the humidity.
We were not born for anything great,
we barely managed a life of artificial yellow light
on our heads,
far, far from our heads,
there is a place where the condors brush against the mountain range
as if by wings they had words
Down the city carrion and the southern cross illuminating our skin,
down the earth, under the feet the earth,
under the earth, the sky and the shattering memory
of thousands who have not died at all for anything great.
In front of your eyes, the past of the future and the future of the past
and those walks through the Forestal
when we had nothing and for that,
the world was ours.

Σαν να έγραφα,
σαν να ονειρευόμουν ότι γράφω
Σηκώνω το ποτήρι μου για εκείνη τη νύχτα που χάσαμε στο Μπουένος Άιρες
και το μπαρ έδειχνε τα καινούργια του ελαστικά
και εσύ με ακολουθούσες από μπαρ σε μπαρ,
από νύχτα σε νύχτα,
από θάνατο σε θάνατο,
ενώ το σμαράγδι των ματιών σου
με διαπερνούσε.

Δικό μου είναι το μικρό, το ανακριβές, το θολό,
αυτό που μόλις και μετά βίας βλέπω είναι αυτό που καταλαβαίνει το μυαλό,
δεν γράφω εξαιρετικά πράγματα,
δεν έχω το τικ του εθνικού ποιητή,
πίσω από το λουλούδι, η υγρασία.

Δεν γεννηθήκαμε για τίποτα μεγάλο,
με το ζόρι τα βγάζαμε πέρα με μια ζωή από τεχνητό κίτρινο φως
πάνω από τα κεφάλια μας,
μακριά, πολύ μακριά από τα κεφάλια μας,
υπάρχει ένα μέρος όπου οι κόνδορες αγγίζουν την οροσειρά
σαν να είχαν λέξεις στα φτερά τους

Κάτω από την πόλη, τα ψοφίμια και ο Σταυρός του Νότου που φωτίζουν το δέρμα μας,
κάτω από τη γη, κάτω από τα πόδια μας η γη,
κάτω από τη γη, ο ουρανός και η συντριπτική ανάμνηση
χιλιάδων που δεν πέθαναν καθόλου για κάτι μεγάλο.

Μπροστά στα μάτια σου, το παρελθόν του μέλλοντος και το μέλλον του παρελθόντος
και εκείνες οι βόλτες στο Forestal*
όταν δεν είχαμε τίποτα και γι’ αυτό,
ο κόσμος ήταν δικός μας.

*Μεγάλο αστικό πάρκο που βρίσκεται στο κέντρο του Σαντιάγο.

**Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.