Πέρα από το θάνατό μου
μια μέρα
η γη περιστρέφεται στον ουρανό

είμαι νεκρός
και το βαθύ σκότος
εναλλάσσεται ασταμάτητα με το φως

η πλάση με φυλάκισε
και βρίσκομαι στην αγκαλιά της τυφλός
συμφιλιωμένος με το Τίποτα.

*

Εγώ ο ίδιος είμαι το μηδέν
η πλάση είναι ο τάφος μου
ο ήλιος δεν είναι παρά ο χάρος

ο τυφλός κεραυνός είν’ η ματιά μου
ουρανός η καρδιά μου
εκεί που μαίνεται η καταιγίδα\

μέσα μου
βαθειά σε μιαν άβυσσο
ο απέραντος κόσμος είναι νεκρός.

*

Είμαι ο πυρετός
ο πόθος
είμαι η δίψα

Το κέφι π’ ανεμίζει το φουστάνι σε δύνη
και το κρασί που κάνει χωρατά
και τσίτσιδη σ’ αφήνει.

*

Αιμόπτυση
είναι η ρόδινη δροσιά
η μαχαιριά που απ’ αυτήν θα πεθάνω
από του πηγαδιού το φυλιατρό
στη διαφάνεια την δακρύων με αγωνία
τον αστερόφωτο ανερευνώ ουρανό.

*Από το βιβλίο “Georges Bataille, Ποίηση”, έκδοση “το μικρό Δέντρο” Νο 5. Δεν αναφέρεται χρόνος έκδοσης. Μεταγραφή: Νίκος Δ. Κοντομήτρος.