Τις νουνέχειες
αυτές που παρότι ματώνεις
τις πιστεύεις και συμφωνείς μαζί τους,
γιατί σ’ αφήνουν να εκταμιεύεις
με μοναδικό αντάλλαγμα να είσαι άηχος άπραγος και ευνουχισμένος
παραδοχές,
εφησυχασμούς των εγωτισμών σου,
και πισωπατήματα,
-έτσι εκτός από χερσαίος έγινες πίσω δρόμος
ταλαντούχος και ακαταμάχητος,
βραβευμένος σε διεθνείς πισωδρομίες-
τώρα
που η ζωή άφαντη από τα μάτια σου,
τώρα
που τα πισωπατήματα τελείωσαν
κι εσύ έφτασες να ακουμπάς με την πλάτη τον τοίχο,
τώρα
που κατάλαβες πια
πως οι νουνέχειες που σε βόλευε να σε καθοδηγούν
είναι εντελώς ακατάλληλες για την αναζήτηση
αυτής της ζωής που λογίζει τη ζωή σου ανθρώπινη
κι εσένα άνθρωπο ανθρώπινο,
οι νουνέχειες
που κάθε προσπάθεια να τις πιστώσεις
καλή πρόθεση και αθωότητα
δεν γίνεται πιστευτή,
τώρα
έχεις να διαλέξεις
ή
ν’ ανακαλέσεις αυτό που υπήρξες,
να ακυρώσεις τις νουνέχειες
και σπάζοντας τις σημάνσεις των ορίων και των ορθοτήτων
να προχωρήσεις με πείσμα,
οξύφωνος
κι έχοντας το δάχτυλο στη σκανδάλη
της μη αναστρέψιμης ορμής και ευφυίας
της αταξίας,
βρες τον τρόπο
ν’ ανακαλέσεις
τον ξεχασμένο οντοποιό μέσα σου
ν’ απαιτήσει,
καταργώντας τ’ ακατάργητα,
όντας αιρετικός κι αρνητής της βαρύτητας
όχι μόνο να Υπάρχεις,
αλλά και να Είσαι,
ή
να ξεφτιλιστείς συρρικνωμένος
σε Προδότη
της Ζωής
και της Ζωής σου
που λαχταράει να την κάνεις ζωή ανθρώπινη.
ή το χειρότερο απ’ όλα
να συνεχίσεις να πορεύεσαι
ώσπου να τελειώσει
το Νυν και το Θα της μονάδας σου
ως Μαλάκας
γελοίος φορέας της λογικοφρένειας.

The Sensible Ones
The sensible ones—
those you still believe,
those you still follow,
even as you bleed—
because they let you exhaust yourself,
asking only
that you remain silent,
inactive,
and diminished.
Concessions.
The comforts of your ego.
Retreats.
And so, already bound to the earth,
you became a dead end:
gifted, relentless,
honoured in international dead ends.
Now,
when life has faded from your sight,
now,
when the retreats are over
and you stand with your back to the wall,
now,
when you understand at last
that the sensible ones who found it convenient to guide you
are unfit
for the search
for a life that regards your life as human
and regards you
as a human being—
the sensible ones
whose good intentions and innocence
can no longer be believed—
now
you must choose.
Either
you remember what you once were.
You reject the sensible ones.
You break the signs of limits and correctness
and go forward, unyielding,
clear-voiced,
with your hand on the trigger
of the irreversible force and intelligence
of disorder.
You find a way
to remember
the forgotten self-creating being within you—
the one who demands,
overturning even what seems unchangeable,
who, heretical and freed from gravity,
does not merely exist
but is.
Or
you are reduced,
exposed,
made a traitor
to Life
and to your own life—
the life you long to make human.
Or, worst of all,
you continue walking
until the Now and the Yet-to-Come of your existence
reach their end—
a fool,
a ridiculous bearer
of the madness called reason.