ένα έτσι, κανένας ιδιαίτερος λόγος

ποτέ δεν θυσίασα την έμπνευση
για να πετύχω κάτι άλλο
από την χαρά του να αιωρείσαι

έστω και πρόσκαιρα πάνω από το κενό

δοκίμασε μια ακόμη φορά
να πεις αυτό που πραγματικά εννοείς
με έναν τρόπο που να σημαίνει κάτι

όχι άλλους επιτηδευμένους αντιπερισπασμούς
χάριν μιας αλλοτινής οικειότητας
όχι φλύαρους συναγερμούς
καταμεσής της οριζοντιότητας

η σιωπή είναι ένα κάλπικο νόμισμα
και το ποτάμι αφρίζει γελώντας
τα κόκαλά μου
μια λήθη πανοραμική
πέφτω στα γόνατα για να σε σώσω

πέφτω στη γη
για να υπάρξουμε
ότι επιστρέφει έρχεται
πάνω σε ράγες που τρίζουν

ακολουθώ μες στο πλήθος
που φωνάζει κάτω από το μπαλκόνι μου
χωράμε τόσο εύκολα
στο τίποτα που σπαράζει

δεν μπορώ να κοιτάξω πίσω
από τον ώμο μου
χάσκει
ένα αιμάτινο χάος
άνθρωποι που δεν ήταν
ποτέ ξανά

To Koskino