Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω
Μακριά απ’ τη ζωή, το θάνατο
Η πορεία του καθενός προς τη στάχτη περνά μέσα και από τη δική του καύση
Μεμψίμοιροι
Ηττημένοι
Από τον ίδιο τους τον εαυτό
Επαγγελματίες της σοφίας
Αυθεντίες τις ζωής των άλλων
Τιμητές του απόλυτου
Κήρυκες ηθικών κανόνων και υποχρεώσεων
Μεσόκοποι προφήτες της ουτοπίας
Πνίγονται στη χολή
Του ανεκπλήρωτού τους
Λησμόνησαν να ζήσουν
Αργά το θυμήθηκαν
Ίσως και πάλι όχι
Κάλυψαν τις πληγές των αναμνήσεων
Με κακοφορμισμένες σοφιστείες
Ξόδεψαν τη ζωή τους
Σε ενοχές
Με δανικές εικόνες
Χωρίστηκαν από το σώμα
Αγνόησαν τη φύση
Μέθυσαν από οίηση
Χτίσαν την χίμαιρα τους
Βολεύτηκαν σ’ αυτήν
Τους ξέρασε όμως κι αυτή
Περιφέρουν το σκοτάδι τους
Την ήττα
Άρρωστη η σοφία τους
Άτακτη υποχώρηση
Δεν κρύβει την κατάρρευση
Ανίδεοι της θλίψης και του πόνου
Τους επισκέφτηκαν σαν ένα
Τραγικό όνειρο τέχνης και ομορφιάς
Που δεν εκτίμησαν
Ψάχνουν τώρα τη διαφυγή από του χρόνου την κατάντια
Το εγώ τους πλέον θρυμματίζεται
Συντρίβεται,καταλύεται, καταργείται
Η μάσκα έγινε το δέρμα
Το ανικανοποίητο εκδικείται δεν εξαφανίζεται μετατίθεται και εξιδανικεύεται
Γίνεται Ερινύα
Το τι νομίζεις ότι είσαι ή δεν είσαι
Είναι και μένει πάντα ολότελα άσχετο
Με το τι θα υποχρεωθείς να πεις ή να πράξεις
Όταν ξαναδιαβάσεις τη ζωή σου από την αρχή

*Από τη συλλογή “Στην χώρα που η σκιά είναι το σώμα”.