Ο παλιός Δρυίδης χρόνος όπως πάντα
Κάτι ζωντανό χοροπηδάει στο χέρι μου
Ένας σαρδόνιος αρουραίος
Καθώς τραβάω την παπαρούνα του παραπετου.
Και την κολλάω πίσω από το αυτί μου
Χαζοπόντικα, άμα ήξεραν πόσο κοσμοπολίτης είσαι, θα σε εκτελούσαν
Τώρα πατάς σε αυτό το αγγλικό χέρι
Το ίδιο θα κάνεις και σε ένα γερμανικό
Σίγουρα σύντομα, εφόσον το θέλεις
Να διασχίσεις την πρασινάδα που μας χωρίζει.
Σε βλέπω να απολαμβάνεις καθώς περνάς
Δίπλα από αγέρωχα βλέμματα, καλοσχηματισμένα άκρα, ρωμαλέα σώματα.
Με λιγότερες ελπίδες από εσένα για ζωή
Απλωμένα κάτω από τη γη
Στα διαλυμένα χωράφια της Γαλλίας
Τι βλέπεις στα μάτια μας
Στο σίδερο και τη φλόγα που ουρλιάζουν.
Καθώς εκτοξεύονται στους ουρανούς;
Ποιό τρεμούλιασμα, ποια καρδιά αναστατωμένη;
Παπαρούνες ριζωμένες στις ανθρώπινες φλέβες.
Πεθαίνουν η μία μετά την άλλη
Όμως η δικιά μου στο αυτί είναι ασφαλής
Μόνο λίγο έχει ασπρίσει, από την σκόνη.



*Το ποίημα γράφτηκε το 1916 κατά την διάρκεια του Α’ Παγκ. Πολέμου.