Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΤΡΕΛΑ

Καθώς βαδίζω στους δρόμους
σκέφτομαι ανακατεμένα και τρελά,
εικόνες περνούν χωρίς να περιμένουν,
για μια στιγμή, όλα περνούν από μπροστά μου
κι όλα είναι σαν να με μαστιγώνουν.

Οι κοπέλες φαίνονται όμορφες
καθώς περνούν,
τ’ αυτοκίνητα με συνταράζουν
καθώς περνούν από μπροστά μου.

Κι όλα είναι τόσο γεμάτα και τόσο άδεια
που κάθομαι κι αναλογίζομαι
τη ζωή μου που είναι σαν μια τρέλα.

*

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ

Κυριακή η αυλαία του Ήλιου
στο παράθυρο ξεπροβαίνει
και η εικόνα του δάσους
με τα κιτρινολαίμικα τιτιβίσματα
άλλους ήχους δίνει.
Το κορμί μυαλό βήμα βαραίνει
τον ανήφορο τραβάει
στη μοναξιά αναλογιέται
και ψάχνει για μια άνοιξη.
Ελέγχουμε μόνο…

*

ΝΑ ‘ΣΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ

Να ‘σαι αυτός που δεν είσαι
να ψάχνεσαι και να μη βρίσκεις
Κανέναν, τίποτα, αλλά μέσα στη ζωή μου
έψαχνα αυτά [που δίχως άλλο αξίζουν.

Να ‘σαι κάτι για κάποιους άλλους
να ‘σαι κάτι γι’ αυτούς
που δεν σου ζητούν,
μα ντρέπεσαι κι αλλάζεις
για κάτι νέο πιο ελαφρύ ψάχνεις,
που δεν σου ζητούν.

*Από τη συλλογή “Εικόνα του μυαλού από έξω προς τα μέσα”, εκδ. Άγρα, 2026.