Θεοδώρα Βαγιώτη, από τη “σκαλέτα: 47 σκηνές για το τέλος του κόσμου”

[ΦΙΛΟΙ ΠΟΥ ΠΑΡΕΙΣΕΦΡΗΣΑΝ ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ]

“κρατώντας τις λαβές της πολυθρόνας
μην πέσει στο κενό
εδώ στο σπίτι που γεννήθηκε
πριν από χίλια χρόνια

“μια ρόδινη λύπη κοιμίζω στο μυαλό μου
ξυπνάει κατά βούληση
στις λέξεις μου την κρύβω

“απένθητος πατέρας, αθάνατος γιος

“στον [κωμικό] λόγο μου, κοιμούνται
δυο πουλιά μεταθανάτια ψυχομαχώ

“θάνατος με χόρτασε ακαριαία
τόσο που θέριεψε
το πνεύμα μου
με πίστη αιωνιότητας

“όλα τα μάρμαρα σε θυμίζουν

“δεν σου οφείλω· η μορφή του έρωτα
μια σελίδα γεμάτη
χωρίς σημεία στίξης

*

10.

Φορτωμένος με φτιασίδια ο έρωτας
σαν βασιλιάς που σηκώθηκε
απ΄τον τάφο του
με τα περιδέραια και τα σιρίτια
και τον πορφυρό χιτώνα
ξυπνητός νεκρός σε κόσμο ζωντανών

και τον είχα από καιρό ξοφλημένο

μπαίνει στο δωμάτιο
μ’ έναν πικρό καφέ
να με ξεμεθύσει
από τον ζεστό του ανιμισμό
που ήρθε και έκατσε πάνω στο στήθος μου
και τώρα δεν μπορώ να αναπνεύσω

*”Σκαλέτα: 47 σκηνές για το τέλος του κόσμου”, Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα, 2025.

Leave a comment