είσαι το ψωμί μου
και ο λεπταίσθητος
ήχος
των κοκάλων μου
είσαι η θάλασσα
σχεδόν

όχι πέτρα
ή ήχος λιωμένος
νομίζω
ότι δεν διαθέτεις χέρια

αυτό το είδος πουλιού πετάει προς τα πίσω
και αυτός ο έρωτας
θραύεται σε ένα τζάμι
όπου δεν μιλάει κανένα φως

δεν είναι ώρα
να διασταυρώσουμε γλώσσες
(η άμμος εδώ
ουδέποτε μετακινείται)

νομίζω
πως το αύριο
σε γύρισε με το πόδι του
και εσύ θα λάμπεις
και θα λάμπεις
αξόδευτος και υπόγειος

Diane di Prima, από τα “Selected Poems”, City Lights Books 1990, μτφρ. Χ. Αγγελακόπουλος.