the cell is small and square
light falls like loneliness
here, memory is more real than life

even the memory of the wings of birds, bating
even the laughter of children
even the fabulously strange and insignificant
dreams of homesick migrant workers
even the blood-stained midsummer moon
even the drunken roaring ocean
even the spider who spins his web
as perfect as silence
cannot know how small
a man is
alone

το κελί είναι μικρό και τετράγωνο
το φως πέφτει σαν μοναξιά
εδώ, η μνήμη είναι πιο αληθινή από τη ζωή

ακόμη και η ανάμνηση των φτερών των πουλιών που πλαταγίζουν
ακόμη και το γέλιο των παιδιών
ακόμη και τα παραμυθένια, παράξενα και ασήμαντα
όνειρα των μεταναστών εργατών που νοσταλγούν την πατρίδα τους
ακόμη και το αιματοβαμμένο καλοκαιρινό φεγγάρι
ακόμη και ο μεθυσμένος ωκεανός που βρυχάται
ακόμη και η αράχνη που υφαίνει τον ιστό της
τέλεια όσο η σιωπή
δεν μπορούν να γνωρίζουν πόσο μικρός
είναι ένας άνθρωπος
μόνος

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.