Μαρία Κασσιανή Πανούτσου, Veritas Amoris

Α.
Ποιος θα θελήσει την ιστορία μας να γράψει.
Διαθήκη σε ερωτευμένους,
άνδρες και γυναίκες.
Από κοντά και οι άλλες σου αγάπες.

Β.
Εσύ ο πάντα ξένος, ο πάντα δικός μου.
Εσύ και εγώ την γράφουμε,
σε κάθε κύτταρο του κορμιού
και ό,τι υπάρχει,
συνοδεύει την ζωή
και τον θάνατο,
δικό σου και δικό μου.

Γ.
Χθες σε είδα στο όνειρό μου.
Παίρνεις διάφορες μορφές.
Δεν φανερώνεσαι εύκολα.
Όμως πώς σε αναγνωρίζει το κορμί μου!
Καθώς σου έφτιαχνα, λέω, τον γιακά του πουκάμισου,
Σε ΑΝΑΓΝΏΡΙΣΑ και σε ΑΓΚAΛΙΑΣΑ.

Δ.
Δεν σε ξεγέλασα.
Με ένοιωσες αμέσως.
Και λόγια που ίσως είχες ξαναπεί,
έγιναν ευθύς ολάνθιστα λουλούδια,
τρυπώντας την καρδιά μου.
Και ρίζωσαν.
Και πια, δεν είχαμε τα λόγια.
Έχουμε όμως ο ένας τον άλλον.

3/8/2026

Leave a comment