υπάρχει ένας παρατηρητής αφηγητής.
υπάρχει το στήθος μου γυμνό κάτω απ’ τον ήλιο.
ο παρατηρητής στον ενεστώτα μιλά σε τρίτο πρόσωπο
για άλλα όντα.
ο ήλιος καίει με διεγείρει.
ο παρατηρητής μιλά για το φεγγάρι των άστρων τη λάμψη
τον άνεμο βροχή βροχή πέταλα τα λουλούδια
τριζόνι νυχτοπούλι τον τζίτζικα τη μύγα
χορτάρι κερασιά κουνούπι
κάποτε ο αφηγητής στο πρώτο πρόσωπο στρέφεται:
μπαίνει μέσα στα λόγια του να μας μπερδέψει.
όμως το είδα: στον κήπο
ένα λευκό έκδηλα γρύλου επέπλεε
στο νερό του κουβά
εξωσκέλετον
φωτισμένο από τη θάλασσα και τ’ αστέρια εκείνης της νύχτας.
ήταν το παλιό σου πανωφόρι παρατηρητή.
ήταν το γέρας η κάπα και η αιγίδα σου.
την πέταξες. και από τη συκιά
σκύβεις στο μάτι του πηγαδιού
να σκεφτείς
την αντανάκλασή σου.

*Από τη συλλογή “Χίμαιρα”, εκδόσεις Καστανιώτη, 2019.