Στην εξοχή το πρώτο γεύμα
το τρώγαμε λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Μια φέτα ψωμί
κάτω από το φως του φεγγαριού.
Στην ουσία
αλείψαμε το φεγγάρι στο ψωμί μας.
Δεν το λέγαμε παραέξω.
Η ομορφιά
-όπου ακόμα υπάρχει-
κάνει τον άνθρωπο επιφυλακτικό.
Τα σκυλιά γάβγιζαν το μυστικό μας.
Στη φυλή τους η ομορφιά αποκτά αξία
όταν μοιράζεται.
Στη δική μας φυλή
δεν μοιραζόμαστε τίποτα.

*Από τη συλλογή “Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.