Strike, workers, strike! Embrace all trades, all lands!
Your lowly place, Old System’s rotten bands.
Invite you change for one wherein you find
No stunting force for body or for mind.

Strike, workers, strike! Aye, aye! for FREEDOM first!
You MUST succeed if slav’ry’s chains, accurst,
You batter off and fling them rattling down.
Care not a straw for Power’s appeal or frown!

Strike, workers, strike Authority’s death blow!
His shams, and strength, and weakness boldly show;
His double face, his gross hypocrisy;
The blackness of “Blue Aristocracy!”

Strike, workers, strike! Aged Might’s histr’onic mask
Presume to rend! Though graceless be the task,
His tinsel strip, and hiss him from the stage,
And bravely dare his bluffing, bawling rage!

Strike, workers, strike against “the powers that be”!
With “ropes of sand” they bind you merrily.
‘Tis you, I say, can make them fall apart;
With FREEDOM’s balm, cure ev’ry chafing’s smart.

Strike, workers, strike! Not with a beastly lunge!
Prepare all crafts to make the fateful plunge!
Your backs to ghosts; they from the past are staiking!
Like freed men act! Away with sullen balking!

Strike, workers, strike! With purposeful intent!
Consult YOURSELVES! Let not your WILLS be bent
By dominance of bosses or of leaders!
They’re proven, all, a host of shameless bleeders.

Strike workers, strike for more than meagre wage,
Which may, the while, your stagnant lifeblood gauge;
A pittance, Might, reluctantly gives o’er,
Still driving you to multiply his store.

Strike, workers, strike for more than lessened hours
Of toil! Your rights? Full use of all your powers!
Your pay? THE EARTH! Ignore your one time masters!
Accept from them no promises, no plasters!

Strike, workers, strike! Then Poverty no more
On your advance shall slam and bar the door.
But name the hour, and, presto! ev’ry man,
Outcast, before, tears off the hated ban.

Strike, workers, strike! The Order of today
Is stale with age and foul with swift decay.
Will you still bow to worship ancestry,
When choice you have ‘twixt Freedom, Tyranny?

Strike, workers, strike! If “might makes right,”—
why, see!–
There is no power that can more mighty be
Than chainless men self-consciously advancing.
Oh! blissful truth! Is fiction more entrancing?

Strike, workers, strike! The world, if you but say it,
Is all your own. Use Custom but to flay it!
What can resist your free cooperation?
The Past is dead;–then welcome Innovation!

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Αγκαλιάστε όλα τα επαγγέλματα, όλες τις χώρες!
Την ταπεινή σας θέση, τα σάπια δεσμά του Παλαιού Συστήματος.
Σας καλούμε να την ανταλλάξετε με μια άλλη, όπου δεν θα βρείτε
καμία δύναμη που να περιορίζει το σώμα ή το πνεύμα.

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Μάλιστα, μάλιστα! Πρώτα η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
ΠΡΕΠΕΙ να πετύχετε, αν τις αλυσοδεμένες, καταραμένες αλυσίδες της σκλαβιάς,
τις σπάσετε και τις πετάξετε κάτω με θόρυβο.
Μην δίνετε δεκάρα για τις εκκλήσεις ή τα κατσούφια της Εξουσίας!

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Δώστε το θανάσιμο πλήγμα στην εξουσία!
Αποκαλύψτε με θάρρος τα ψεύτικα προσχήματα, τη δύναμη και την αδυναμία της·
τη διπροσωπία της, την κατάφωρη υποκρισία της·
τη μαυρίλα της «Γαλάζιας Αριστοκρατίας»!

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Τολμήστε να ρίξετε τη θεατρική μάσκα του Γερασμένου Ηγεμόνα!
Αν και άχαρη είναι η εργασία,
Σκίστε τα ψεύτικα στολίδια του και αποδιώξτε τον από τη σκηνή,
Και αντιμετωπίστε με θάρρος την μπλόφα και την οργισμένη φωνή του!

Απεργήστε, εργάτες, ενάντια στις «κατεστημένες δυνάμεις»!
Με «σχοινιά από άμμο» σας δένουν αμέριμνα.
Εσείς, λέω, μπορείτε να τα διαλύσετε·
Με το βάλσαμο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, γιατρέψτε κάθε πόνο από το τρίψιμο.

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Όχι με βίαιη ορμή!
Ετοιμάστε όλα τα σκάφη για τη μοιραία βουτιά!
Γυρίστε την πλάτη στα φαντάσματα· αυτά από το παρελθόν σας καταδιώκουν!
Φερθείτε σαν ελεύθεροι άνθρωποι! Φύγετε μακριά από τη σκυθρωπή απροθυμία!

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Με αποφασιστικότητα!
Συμβουλευτείτε τον εαυτό σας! Μην αφήσετε τη θέλησή σας να υποκύψει
στην κυριαρχία των αφεντικών ή των ηγετών!
Όλοι τους έχουν αποδειχθεί μια ομάδα ξεδιάντροπων εκμεταλλευτών.

Απεργήστε, εργάτες, για κάτι περισσότερο από έναν πενιχρό μισθό,
Που, εν τω μεταξύ, μπορεί να μετράει τη στάσιμη ζωή σας·
Ένα ψίχουλο που ο Δυνατός, απρόθυμα, σας παραχωρεί,
Συνεχίζοντας να σας ωθεί να πολλαπλασιάζετε τα αποθέματά του.

Απεργήστε, εργάτες, για κάτι περισσότερο από λιγότερες ώρες
εργασίας! Τα δικαιώματά σας; Η πλήρης αξιοποίηση όλων των δυνάμεών σας!
Ο μισθός σας; Η ΓΗ! Αγνοήστε τους πρώην αφέντες σας!
Μην δέχεστε απ’ αυτούς ούτε υποσχέσεις ούτε μπαλώματα!

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Τότε η φτώχεια
θα κλείσει με δύναμη την πόρτα μπροστά σας.
Αλλά πείτε την ώρα, και, αμέσως! κάθε άνθρωπος,
που πριν ήταν απόβλητος, θα πετάξει το μισητό στίγμα.

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Η τάξη των πραγμάτων σήμερα
Είναι παρωχημένη και σαπίζει γρήγορα.
Θα συνεχίσετε να υποκλίνεστε και να λατρεύετε τους προγόνους,
Όταν έχετε να διαλέξετε ανάμεσα στην Ελευθερία και την Τυραννία;

Απεργήστε, εργάτες! Αν «η δύναμη γεννά το δίκαιο», — τότε κοιτάξτε! —
Δεν υπάρχει πιο ισχυρή δύναμη
από τους ελεύθερους ανθρώπους που προχωρούν με αυτοπεποίθηση.
Ω! ευτυχισμένη αλήθεια! Μήπως η μυθοπλασία είναι πιο γοητευτική;

Απεργήστε, εργάτες, απεργήστε! Ο κόσμος, αν το πείτε,
είναι δικός σας. Χρησιμοποιήστε την παράδοση μόνο για να την ξεσκίσετε!
Τι μπορεί να αντισταθεί στην ελεύθερη συνεργασία σας;
Το παρελθόν είναι νεκρό· – τότε καλωσορίστε την καινοτομία!

*Το ποίημα δημοσιεύεται εδώ: https://tomgoyens.substack.com/p/voices-from-the-past-three-poems?utm_source=post-email-title&publication_id=1269692&post_id=156250967&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=2bljus&triedRedirect=true&utm_medium=email

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης