Mon pied de laine tricoté, ma robe blanche envolée,
Sur le sable blond, ma silhouette a dessiné
Un mystérieux vous,
un vous sans voix,
un vous sans ombre.
Et ma main tenant un invisible vous
Un moment fugace, que le vent dévoile
Une trace éphémère d’une beauté passagère,
Sur la plage dorée comme une danse légère.

Το πλεκτό μάλλινο πόδι μου, το λευκό μου φόρεμα που πέταξε στον άνεμο,
Πάνω στη χρυσαφένια άμμο, η σιλουέτα μου ζωγράφισε
Ένα μυστηριώδες εσείς,
ένα εσείς χωρίς φωνή,
ένα εσείς χωρίς σκιά.
Και το χέρι μου κρατώντας ένα αόρατο εσείς,
Μια φευγαλέα στιγμή που ο άνεμος αποκαλύπτει,
Ένα εφήμερο ίχνος μιας περαστικής ομορφιάς,
Πάνω στη χρυσή παραλία σαν έναν ανάλαφρο χορό.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://tkkimblog.wordpress.com/2026/06/07/marche-de-lombre/