it’s impossible
that we keep breathing
with all the years
pressing on our chest

it’s impossible
that we keep walking
given the condition
of the heart’s terrain

it’s impossible
that laughter continues to spill
from the cracks in our sorrow

that anger continues to be
a kind of faith

that the small graces
coffee, clean socks, the stillness of night

still sustain us
sometimes

it’s impossible
how we break on our dreams
and then dream them again

how amidst the thousand small terrors
of daily life
it is possible to be kind

how as the ax falls
and nooses swing
we go on checking the TV Guide for decent movies
accepting some phone calls, dodging others

doing battle with the rent and the weather and
the holes in our shoes and
the distance between us

there is something inside me that says
yes
there is no way out
you have to play this terrible guitar
until the strings break
or your fingers

but the music I know
in the moments between
the panic I hold more intimately than
any lover

it’s impossible
how much sorrow
a smile can hold

είναι αδύνατο
να συνεχίζουμε να αναπνέουμε
με όλα αυτά τα χρόνια
να πιέζουν το στήθος μας

είναι αδύνατο
να συνεχίζουμε να περπατάμε
δεδομένης της κατάστασης
της καρδιάς

είναι αδύνατο
το γέλιο να συνεχίζει να ξεχειλίζει
από τις ρωγμές της θλίψης μας

που η οργή εξακολουθεί να είναι
ένα είδος πίστης

που οι μικρές χάρες —
ο καφές, οι καθαρές κάλτσες, η γαλήνη της νύχτας —

εξακολουθούν να μας κρατούν όρθιους
μερικές φορές

είναι αδύνατο
πώς συντριβόμαστε πάνω στα όνειρά μας
κι ύστερα τα ονειρευόμαστε ξανά

πώς, ανάμεσα στους χίλιους μικρούς τρόμους
της καθημερινής ζωής,
είναι δυνατό να είμαστε καλοί

πώς, ενώ πέφτει το τσεκούρι
και οι θηλιές αιωρούνται,
συνεχίζουμε να κοιτάζουμε το τηλεοπτικό πρόγραμμα για κάποια καλή ταινία,
να απαντάμε σε ορισμένα τηλεφωνήματα, να αποφεύγουμε άλλα

να παλεύουμε με το νοίκι και τον καιρό και
τις τρύπες στα παπούτσια μας και
την απόσταση ανάμεσά μας

υπάρχει κάτι μέσα μου που λέει
ναι,
δεν υπάρχει διέξοδος
πρέπει να παίζεις αυτή την τρομερή κιθάρα
μέχρι να σπάσουν οι χορδές
ή τα δάχτυλά σου

μα τη μουσική τη γνωρίζω
στις στιγμές ανάμεσα
στον πανικό που κρατώ πιο κοντά μου
από οποιονδήποτε εραστή

είναι αδύνατο
πόση θλίψη
μπορεί να χωρέσει ένα χαμόγελο.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://poeticoutlaws.substack.com/p/against-the-odds?utm_source=post-email-title&publication_id=811133&post_id=184592759&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=5f6ik6&triedRedirect=true&utm_medium=email

Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης