Τις νύχτες για να κοιμηθώ μετράω ποιητές
με απόλυτη αλφαβητική σειρά
Αναγνωστάκης, Αξιώτη, Αχμάτοβα
Βαλερί, Βαρβέρης, Βιγιόν.
Φτάνω στο έψιλον και συνειδητοποιώ
πως ξέχασα τον Γιεφτουσένκο
επιστρέφω στο γάμα
ξεκινάω απ’ την αρχή
Γκάτσος, Γκίνσμπεργκ, Γκόρπας
Γκρυνμπάιν
Πάλι ξεχνώ τον Γιεφτουσένκο
αυτή είναι η μοίρα του ποιητή.
Συνεχίζω την απαρίθμηση
από τον Εμπειρίκο ως τον Σαραντάρη
απ’ τον στροβιλισμό της γυναικός
ως την κομψή της θλίψη
-τον Ρεμπώ
προσποιούμαι πως δεν τον θυμάμαι
το ίδιο και τον Μαγιακόφσκι.
Όταν βαρεθώ το μέτρημα
παίζω με την ησυχία του δωματίου
αφαιρώ τους χτύπους του ρολογιού
από τον χρόνο
με τον ίδιο τρόπο που η γιαγιά Ελένη
καθάριζε τη φακή από τις πέτρες.

*Από τη συλλογή «Συνεταιρισμός θυρωρών», Εκδόσεις Κίχλη, 2024.