δεν μιλούσε ποτέ
σε κανέναν
την ώρα που οι συμμαθητές
του γελούσαν στις παρέες τους
εκείνος έτρεχε πάντα μόνος
με μια καφετιά μπάλα
-αυτή υπήρχε μόνο-
και καμιά φορά
οι ματιές του
από το παράθυρο της τάξης
λίγο πριν αρχίσει η βροχή

στο σχόλασμα
μου χαμογελούσε
καθώς ξεκινούσα
για την κάμαρά μου
εκεί στο Καρλόβασι
ενώ η βροχή
είχε δυναμώσει για τα καλά

λοιπόν Λιου
τούτη τη βουβή φθινοπωρινή νύχτα
έξι χρόνια μετά
θα σου πω πως
εσένα σκέφτομαι
και τις μοναχικές μας εκείνες στιγμές
θυμάσαι;

-ένα θλιμμένο βλέμμα στο βρεγμένο παράθυρο-

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης παρθήκαν από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2025/09/11/ο-λιου-το-κινεζάκι-νίκος-σφαμένος/