ΧΕΡΙ ΑΠΑΛΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΑΚΟΜΗ…

Ι

Χέρι απαλό και στην πληγή ακόμη,
έξω από το βιβλίο.

Κάθε σελίδα, και το χέρι της·
κάθε εποχή·

αλλά και
κάθε σκιά:
του χεριού μου σκιά.

ΙΙ

Το χέρι σου πάνω στο χέρι μου,
η ζεστασιά μιας πυκνής σκιάς.

ΙΙΙ

Τόσα δάκρυα σ’ ένα χέρι
για να ξεδιψάσει ο θάνατος.

IV

Στήλη.
Ένα χέρι αναδύεται από το κενό,
δεσπόζει πάνω απ’ τους τάφους μας.

Αγνότητα των δακρύων.
Χυδαιότητα του πτώματος.

V

Χέρια εναντίον χεριών.
Όλη η ζωή -ώ, τούτο το αίμα!-
στάζει από ένα χέρι ανοιχτό.

VI

Παλάμη ανοιχτή,
ήλιος των νεκρών μας.

Ο ουρανός σήμερα,
πιο γαλανός κι από το πρώτο χάραμα.

VII

Άνοιξε διάπλατα, το χέρι σου.
Αυτό το άνοιγμα είναι η σωτηρία.

Ο ουρανός θεά βίας πάνω απ΄τη γη.
Κινούμαστε νέα στο κενό.
Με κάθε βήμα γκρεμίζουμε έναν τοίχο.

*Μετάφραση Κατερίνα Χατζοπούλου. Από το περιοδικό “Ποιητική”, τ. 34, φθινόπωρο-χειμώνας 2024.