ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΡΥΦΩΣ

Μεσημέρι της Γλαύκης δροσιάς
συνυφασμένο με το σιγανό ψιχάλισμα
του Ζέφυρου
στον σβέρκο γέρικης κληματαριάς
κι ο ουρανός πάντοτε ασπίλωτος
καθώς το βλέμμα σου ερευνά
αντίκρυ απ’ την ανοιχτωσιά του πελάγου
την Ήπειρο με τις μαλαματένιες τις κορφές
με τα στιλπνά,
τα φιλντισένια σπίτια που φεγγοβολούν
κάτω απ’ το λιόγερμα

Χουφτιάζεις την άμμο
την ταξιδεύεις στην παλάμη σου
κι οι κόκκοι γίνονται αφή καλοκαιριού
που θεραπεύει το κορμί
κι από τον πλέον πεισματάρη κάματο
καθώς τα έμπιστα κρόσσια του ήλιου
ούτε λίγο, ούτε πολλά
μα ό σ ο χ ρ ε ι ά ζ ε τ α ι
σου ψαύουν την καρδιά
κι αυτή ψηλώνει

*

ΟΠΟΥ Ο ΣΕΙΛΗΝΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΑ ΤΗΝ ΟΔΥΝΗ

Αφιονισμένος Σάτυρος
με χέρια από την έξαψη τρεμάμενα
ιθύφαλλος της Νύμφες καταδιώκει
να τους διδάξει του έρωτα τα θαύματα
του πυρωμένου σώματος τις διαστροφές
μα πάντα αυτές
ανέραστες και κακομαθημένες
τρέχουν μακριά του
ζητώντας να κρατήσουν αμαγάριστα
τα είδα τον

Κι εκείνος κυνηγάει κι όλο κυνηγάει
κι εκείνη τρέχουν και πηδάνε
ώσπου να γίνουνε κουβάρι ηδονής
αγρίμια αλαφιασμένα
σε σμίξιμο πρωτόγονο
γεμάτο με φωνές εκστατικές
γεμάτο με ιδρωμένα μέλη ανάκατα και συμπλεγμένα
κάποτε
όταν ο μοιροπλάστης χρόνος κρίνει πως χρειάζεται
στον κόσμο λίγη ομορφιά να ξεχυθεί
να τον ολοκληρώσει
να τόνε κάμει Κ ό σ μ π πάλι.

*Από τη συλλογή “Σαν άλλος Σαούλ (ένα σατυρικό δράμα)”, Εκδόσεις Εκάτη, 2023.