Άνοιξη και όμως
η πιο σκληρή εποχή.
Νόμιζα ο κόσμος όμορφος, η σάρκα αγία, οι Πασχαλιές αμαρτία.
Άνθιση και οδύνη.
Ένας ίσκιος που στάζει μια κόκκινη ανάσα.
Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε σπασμένη κορνίζα.
Άνθη σε μια χούφτα σκόνη,
σμίγει η θύμηση και η επιθυμία.
Ποιήματα στοίβες, χρώματα μωβ
κρύβω στο στήθος.
Σιωπηλή φιλώ το σταυρουδάκι στο λαιμό.
Φοβάμαι να δείξω τον φόβο μου,
δεν έχει δικό του σώμα.