the cell is small and square
light falls like loneliness
here, memory is more real than life

even the memory of the wings of birds, bating
even the laughter of children
even the fabulously strange & insignificant
dreams of homesick migrant workers
even the blood-stained midsummer moon
even the drunken roaring ocean
even the spider who spins his web\
as perfect as silence
cannot know how small
a man is
alone

Ποίημα της φυλακής

το κελί είναι μικρό και τετράγωνο
το φως πέφτει σαν μοναξιά
εδώ, η μνήμη είναι πιο αληθινή από τη ζωή

ακόμα και η ανάμνηση των φτερών των πουλιών, που πάλλονται
ακόμα και το γέλιο των παιδιών
ακόμα και τα παράξενα και ασήμαντα
όνειρα των νοσταλγών μεταναστών εργατών
ακόμα και το ματωμένο φεγγάρι του κατακαλόκαιρου
ακόμα και ο μεθυσμένος, βρυχώμενος ωκεανός
ακόμα και η αράχνη που υφαίνει τον ιστό της
τόσο τέλεια όσο η σιωπή
δεν μπορούν να γνωρίζουν πόσο μικρός
είναι ένας άνθρωπος
μόνος

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης