Έχουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο
απ’ την αρχή.
Τα θεμέλιά του,
είναι ήδη μπολιασμένα στην καρδιά μας.
Έχουμε να φτιάξουμε μια μέρα,
που θα ανήκει ειρηνικά σε όλους.
Μια νύχτα, που δεν θα κρυώνει κανείς.
Ένα καρβέλι, που θα χορτάσει ο άνθρωπος,
να γαληνέψει μέσα του το θεριό της αγωνίας.
Είμαστε λίγοι.
Διασκορπισμένοι σε έναν τυφώνα φόβου και υποταγής.
Αιώνες τώρα έχει στηθεί
αυτό το πανηγύρι της ανθρωποφαγίας
και εμείς με στόματα ραμμένα
επιμένουμε να το αρνούμαστε αυτό.
Πόσο εύκολα θεωρούν οι άνθρωποι πώς διαφέρουν μεταξύ τους;
Πόσο εύκολα θερίζει το κέρδος;
Και ακόμη δεν έχω δει κάποιον κερδισμένο.
Όμως εμείς αντέχουμε και βαστάμε ακόμη,
προχωράμε στην κόλαση χαμογελώντας.
Όλη μας η δύναμη κρυμμένη στην σφιγμένη χούφτα μας.
Έχουμε εξάλλου, να φτιάξουμε έναν κόσμο απ’ την αρχή.
Έναν κόσμο να χωράει το δίκιο στο πραγματικό
υψηλό μπόι του ανθρώπου.