​Μετά τον θάνατο του Αριστοτέλη
η ελληνιστική εποχή δεν είχε ακόμη δύσει
κι εγώ, αλαφροΐσκιωτος από ποίηση και ομορφιά
περιπλανιόμουν μεθυσμένος στους λαμπρούς δρόμους της Αθήνας.
​Στεκόμουν μπροστά στις ανοιχτές πύλες των σχολών:
της Ακαδημίας, του Λυκείου, του Κυνισμού
του Επικουρισμού, της Στοάς και των Σκεπτικών
κι έγραφα ελεύθερα την αυτόματη ποίησή μου.
​Η φλόγα της ομορφιάς ανάβλυζε
από τα λυγερά κορμιά και τα αέρινα ρούχα των κοριτσιών
πυρπολώντας καρδιές και ψυχές.
​Η Σιλάν*, το λευκόκορμο κορίτσι
τραγουδούσε και χόρευε στο φεγγαρόφωτο.
Άνοιγε την αγκαλιά της, κι εγώ ανάσαινα το άρωμα των μαλλιών της
σαν να έπινα από πηγή κρυφή.
​Τότε, που ούτε το δόγμα είχε επιβάλει τη σκιά του
ούτε ο Αυγουστίνος κι ο Ακινάτης
είχαν συγκεράσει τη φιλοσοφία με τη θεολογία
μέσα στην ίδια σκοτεινή πλεξούδα.

​* Σιλάν (Shilan): Κουρδικό γυναικείο όνομα· αναφέρεται στο αγριοτριαντάφυλλο.