Γιάν Σατουνόβσκυ (1913-1982)

Είμαι μικρός άνθρωπος.
Μικρά ποιήματα γράφω.

Θέλω να γράψω ένα πράγμα
και γράφεται κάτι άλλο.

Το ποίημα έχει αυτοσυνείδηση.
Το ποίημα σπρώχνει τον εαυτό του.

26 Ιανουαρίου 1969

*

Γκεόργκι Ιβάνοβ (1894-1958)

Καλά που δεν υπάρχει Τσάρος.
Καλά ‘ναι που δεν έχουμε Ρωσία.
Καλά που δεν υπάρχει Θεός.

Μόνον η κίτρινη αυγή,
μόνο τ’ άστρα από πάγο,
μόνον οι αιώνες των αιώνων.

Καλά που δεν υπάρχει κανένας,
καλά που δεν υπάρχει τίποτα
τόσο μαύρο κι άψυχο –

Που δεν μπορεί κανένας να ΄ναι πιο νεκρός
και τίποτα πιο μαύρο-
Που δεν υπάρχει κανένας να μας βοηθήσει
και δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα.

1930

*

Σεμιόν Κιρσάνοβ (1906-1972), Όνειρο μέσα σε όνειρο

1
Ούρλιαζα όλη νύχτα.
Κανείς δεν άκουσε,
κανείς δεν ήρθε.
Και πέθανα.

2
Πέθανα.
Κανείς δεν ήρθε,
κανείς δεν άκουσε.
Ούρλιαζα όλη νύχτα.

3
Πέθανα.
κι ούρλιαζα όλη νύχτα.
Κανείς δεν άκουσε,
κανείς δεν ήρθε.

*

Βασίλι Καμένσκυ (1884-1961), Η προσευχή μου

Καλέ Θεέ:
Σπλαχνίσου με,
δώσ’ άφεση.
Πέταξα ένα αεροπλάνο
και τώρα είμαι στο χαντάκι.
Θέλω να μεγαλώσω
σαν κισσός δηλητηριώδης.
Αμήν.

1916

*

Ανατόλι Μαριένγκοφ (1897-1962)

Το πορφυρό δάχτυλο της εξέγερσης μπήγεται
στον χάρτη
και των δύο ημισφαιρίων:
“Εδώ! Εδώ! Εδώ!”
Ο θάνατος -σαν σκούπα- πασπατεύει
όλες τις τρύπες.
“Ε, σεις εκεί! Στον τοίχο, όλοι -κρατούμενοι”.
Κι η γη, σαν του χασάπη την ποδιά, ματοβαμμένη
με άνθρωπο -σάμπως να ‘σφάζε βόδι…
“Χριστός Ανέστη!”

1919

*Απόδοση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος. Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Θράκα”.