Αφιερωμένα

Μόνως φιλεῖν τὸ ἑαυτῷ συμβαῖνον
καὶ συγκλωθόμενον· τί γὰρ ἁρμοδιώτερον;
Μονάχα ν’ αγαπάς αυτό που σου συμβαίνει
και συνυφασμένο με τη μοίρα· τι πιο αρμονικό;
Μάρκος Αυρήλιος

Τρύγησε τον απαγορευμένο τον καρπό
και φίλεψε λεύκανση του πόθου σου γοργά,
και της ψυχής καθρέπτης γίνε στιβαρός.

Ράγισε της λογικής το έναυσμα,
και μάζεψε τις ρόγες του τσαμπιού
που ίδιοι σταλακτίτες στάζουν.

Ανάσυρε του πάθους σου τα λόγια,
και ζύγωσε σιμά τόσο,
όσο της έλξης του φιλιού βαστά.

Κι αν, ουρανοί, διστάζετε,
στοιβάξτε
σε χώρο τριφηλό, μα άγονο τραχύ,
και μάθετε πρώτα εσείς, ουράνιοι θεοί,
πως η αγάπη μου σθεναρά κρατεί.

Πως γυροφέρνει η βροχή το χώμα στην αρχή
απαλά,
και ύστερα πλημμύρα το μαγκώνει
και του μουλιάζει κάθε κόκκο;

Έτσι κι εσύ, μετά από όλα αυτά,
σύρε
με κίνηση αργή,
πιάσε τις εποχές απ’ την αρχή
και στρώσε το χαλί της ένωσης,
όπως ένα σπαθί
που χαρακώνει γη και υπομονή.

*

Απρόσκλητα

Τι σημασία έχει
τι θα ήθελα·
σημασία έχει ό,τι συμβαίνει
κάθε στιγμή
της μέρας
και της νύχτας,
απρόσκλητο.

Ψιθυριστά λόγια ταπεινά
συντροφεύουν τις νύχτες μου.
Δυο βήματα προς εσένα
αρκούν να ξεδιπλώσουν
θάλασσα και ουρανό μαζί.
Στα πόδια σου μπροστά
εγώ,
τόσο καλά κρυμμένη,
κι εσύ,
δώρο από δένδρο της γνώσης.

Τι σημασία έχει
τι θα ήθελα·
σημασία έχει ό,τι συμβαίνει
κάθε στιγμή
της μέρας
και της νύχτας,
απρόσκλητο.

*

Η Μπανιέρα

Ρίχνω το τελευταίο ρούχο
στο υγρό πάτωμα.
Ο καθρέπτης
μου θυμίζει εμένα.
Αχνίζει το σώμα μου.
Και όλα θολώνουν,
καθώς εισχωρώ
στο ζεστό νερό.
Οι παλάμες μου,
γεμάτες δικές σου μνήμες,
επιπλέουν.

*

Η αποδοχή

Εσύ να με φυτεύσεις,
σε λίγο χώμα θέλω.
Εσύ να μου μιλάς κατά καιρούς.
Σου χάρισα και σου χαρίζω,
όχι για χρήση λίγου χρόνου,
μα φυλακτό για σένα ταπεινό,
αυτό που λέμε, εαυτόν.

*

Το πεπρωμένο

«Κοιτάζω έξω· ουρανός βρέχει
απαλά, αλλά βρέχει, αγαπημένε μου».

Αυτό είναι έρωτας:
να λες σε έναν άλλον άνθρωπο
κάτι τόσο καθημερινό
και να είναι ερωτικός λόγος,
να είναι γεμάτος από σένα
και να του το επικοινωνείς,
και να νιώθεις πως του είπες
τα πάντα.

Μαρία Κασσιανή,
γράμμα στον αγαπημένο.

Λέμε συχνά το ριζικό,
κι αυτό είναι ο έρωτάς μου.
Είναι το ριζικό,
σαν μια υπόσχεση προγόνων.
Κι εμείς καλούμαστε
να το ριζώσουμε,
να γίνει —υγρό δικό μας.
Πώς αλλιώς να σου το πω.

*2026 Μικρή Συλλογή- Αφιερωμένα