Νά σέ πάρει γιά μιά ακόμα φορά ή νύχτα
Γιά μιά άκόμα φορά ό ούρανός τών πραγμάτων
Νά μαζέψει έρείπια ματιών
Τό άτέλειωτο αίμα καί τήν ατέλειωτη θάλασσα
Δική μου χίμαιρα
Πάθος νυχτερινό

14. 6. 73

Μέσα στόν κόκκινο ούρανό
Μές στόν έγκέφαλο τού ποιητή
Τίς φλέβες του άνοιξε
Τό γυμνό φεγγάρι

24. 6. 73

Τά χέρια μου μάζεψαν σκόνη
Τοπία πετρωμένων πραγμάτων
Βαριές σκιές του θανάτου

24. 6. 73

Είναι τώρα παντού τούτο
Μές στήν αιφνίδια μεταμόρφωση
Τού αίματος σέ ήχο
Δέ φταίει κανείς πού ύπάρχουν όλα
Γιά νά μάς δίνονται μές στήν παραφορά
Ενός ποιήματος πού είναι παντού

24. 6. 73

Μή θλίβεσαι
Είναι νύχτα στεγνή τού Ίούνη
Κι ή θάλασσα ύπάρχει
Μές στή γαλάζια λάμπα σου πού ταξιδεύει
Περασμένες ζωές
Τήν άνάμνηση άπαγχονισμένη

24. 6. 73

Άδεια δωμάτια πού σού θυμίζουν τό τίποτα
Δίχως άνθρωπο
Κι όμως ό άνθρωπος έκεϊ ’ταν
Σάρκα κλειστού ανέμου
Λουλούδι άνθισμένο σέ γυμνό τοίχο
Τώρα καί πάντα

2. 1. 74

[Στίς άρχές τού 1980 ό ποιητής χάρισε, μέ ιδιόχειρη άφιέρωσή του στην κυρία Ντόζη Γιούλη ένα δακτυλόγραφο άποτελούμενο άπό δεκαπέντε μικρά άτιτλα ποιήματά του τά όποΐα, όπως φαίνεται άπό τίς χρονολογίες τους, είναι γραμμένα πιθανότατα λίγο πρίν καί λίγο μετά τήν έκδοση τής πρώτης συλλογής. Ο Τραϊανός δέν τά δημοσίευσε ίσως έπειδή είχε ήδη περάσει σέ μιά ώριμότερη φάση, γράφοντας τά ποιήματα τής δεύτερης συλλογής, πού έπρόκειτο νά κυκλοφορήσει μετά άπό δύο χρόνια (τά περισσότερα άπό τά ποιήματα τής συλλογής αύτής είναι γραμμένα μετά τόν Οκτώβριο τού 1973). Μπορεί εύκολα νά προσέξει κανείς δτι τά ποιήματα αύτά είναι πολύ κοντά στό κλίμα καί τόν τρόπο γραφής τής συλλογής «Οί Μικρές Μέρες» («Τράμ», 1973). Τά ποιήματα μάς παραχωρήθηκαν άπό τήν κυρία Γιούλη καί μερικά άπ’* αύτά δημοσιεύονται έδώ μέ τήν άδειά της. Σ.Μ.).

*Τα ποιήματα αυτά με τη σημείωση δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Γράμματα και Τέχνες», Αριθμ. Φύλλου 5, Μάιος 1982.