Το ύψος των περιστάσηων
επιβάλλει σύνεση
Και όμως
είναι βράδυ
κι εγώ σχεδιάζω
τις ηδονικές εκδρομές του αύριο
αδιαφορώντας παντελώς
για τις συνέπειες
μιας ακόμα λιποταξίας

Ψηλαφώντας τα όρια ανοχής του κράτους
νιώθω για στιγμές πως αγγίζω την ελευθερία

Και είναι αυτή
η ευγενής και ταπεινή ψευδαίσθηση
που με κάνει ακόμα
να δραπετεύω

*Από τη συλλογή “Η ιερουργία της ποίησης”, Εκδόσεις “Κουρσάλ”, Θεσσαλονίκη 2016.